அத்தியாயம் 27
எழுமிச்சைக் கனியை வெட்டி சுத்தம் செய்து, தீப்பெட்டியுடன் ஒரு தாளில் மடித்து எடுத்துக் கொண்டாள் சுப்பு.
“அக்கா, சீக்கிரம் வாங்க!”
“இருடி, குடைய எடுத்துட்டு வரேன். இவ ஒருத்தி காலுல சுடுதண்ணீ ஊத்திக்கிட்ட மாதிரி குதிச்சிகிட்டே இருப்பா! கொட்டுறேன் பாரு மண்டையில!”
“அக்கா, பின்னாடி துரை வராரு பாருங்க”
“துரையம்மா, சொல்லுங்கம்மா! என் மண்டையில மாவு கொட்டிருச்சுன்னு சொல்ல வந்தேன்மா” பல அம்மாக்களைப் போட்டு தந்தியடித்தார் பவுனு.
“அந்த பயம் இருக்கட்டும். பின்னால யாரும் இல்லக்கா! நல்லா ஏமாந்தீங்களா? அஸ்க்கு புஸ்க்கு, அக்கா வாயில கார முறுக்கு” சிரித்தபடி வெளியே ஓடினாள் சுப்பு.
“அடிப்பாவி! கொஞ்ச நேரத்துல கலங்கடிச்சிட்டீயே! ஓடாத நில்லுடி. கைல மாட்டுன, கண்டமாயிருவ!” தூக்க முடியாமல் உடம்பைத் தூக்கிக் கொண்டு அவள் பின்னால் ஓடினார் பவுனு.
இருவரும் வீட்டின் வெளியே அடி எடுத்து வைக்கும் நேரம், மின்னல் வெட்டி இடி இடித்தது.
“அர்ஜுனா, அர்ஜுனா!”
உருப்போட்டுக் கொண்டே குடையை விரித்தாள் சுப்பு. ஒரு அடி கூட எடுத்து வைத்திருக்க மாட்டாள், அவள் காலை சுரண்டியது ஜோனி.
“கோயிலுக்குப் போய்ட்டு வரேன்டா. நீ வீட்டுல இரு. மழை கொட்டுது பாரு”
குனிந்து ஜோனியை கொஞ்சினாள் சுப்பு. அதுவோ நாக்கை நீட்டி அவள் கையை நக்கியது.
“படவா! கோயிலுக்கு சுத்தபத்தமா போலாம்னா, கையை நக்கி வைக்கிற!”
செல்லமாக திட்டியவள், நடையை எட்டிப் போட்டாள். அவள் பின்னாலேயே இன்னொரு குடையுடன் பவுனு தொடர்ந்தார். சுப்பு சொன்னதையும் கேளாமல், அவர்களுடனே வந்தது ஜோனி. திரும்பி பார்த்து அதை உள்ளே போக சொல்லி கைக்காட்டினாள் சுப்பு. அது சைகையைப் பார்க்காதது போல திரும்பிக் கொண்டது.
“உன் முதலாளி மாதிரியே உனக்கு பிடிவாதம் ஜாஸ்திடா. சரி வா!”
வேலியைத் தாண்டி வெளியேறும் போது, காவலுக்கு நின்றவர்களில் ஒருவன் அவர்கள் அருகே வந்தான்.
“துரையம்மா எங்க போறீங்க?”
“போகும்போதே எங்க போறீங்கன்னு கேக்கறீங்களேண்ணே! போற காரியம் வெளங்குமா?அதோட துரையம்மான்னு கூப்புடாதீங்க! சுப்புன்னு கூப்புடுங்க. எங்க சொல்லுங்க பாக்கலாம், சுப்பு” பெயரை ஒவ்வொரு வார்த்தையாக கூட்டி சொல்லிக் கொடுத்தாள்.
“அப்படி கூப்புட்டா துரை என் தோலை உரிச்சு, தொவைச்சி, தொங்க போட்டுருவாரு துரையம்மா”
“ஏ புள்ள, அடிக்கற மழைக்கு இங்கன நின்னு என்ன பாடம் நடத்திக்கிட்டு இருக்க! யப்பா, நாங்க ரெண்டு பேரும் கோயிலுக்குப் போறோம்பா. துரை போகறதுக்கு சரி சொல்லிட்டாரு. அதான் துணைக்கு நானும் கூட போறேனே, பயம் ஒன்னும் இல்ல” என்றார் பவுனு.
மழையில் ஏற்கனவே அவன் தொப்பலாக நனைந்திருந்தான். முகத்தில் வழியும் மழை நீரை துடைத்தபடியே பேசினான் அவன்.
“யக்கா, மழை நின்னதும் துரை ஜீப்புலயே போகலாமே!”
“அது வரைக்கும் கோயில தொறந்து வச்சிருப்பாங்களாண்ணே? நாங்க சீக்கிரம் வந்துருவோம். ” என்றாள் சுப்பு.
“அப்ப நானும் கூட வரேன்” அவனும் கிளம்பினான். இப்படிதான் சுப்புவின் கோயில் பயணம், பவுனு, ஜோனி மற்றும் காவல்கார அண்ணனுடன் ஆரம்பித்தது.
கோயிலை அடைவதற்குள், குடைப் பிடித்தும் தொப்பலாக நனைந்திருந்தாள் சுப்பு. கோயில் வாசலிலே லேசாக தூக்கி பாவாடையைப் பிழிந்தவள், உள்ளே நுழைந்தாள். ஆள் அரவமற்று கோயில் வெறிச்சோடி கிடந்தது. விநாயகரின் சந்நிதியில் போய் நின்று மனமுருக வேண்டிக் கொண்டாள் சுப்பு. பின் அம்மனின் சந்நிதிக்கு வந்தவள்,
“ஆத்தா துரை நல்லா இருக்கனும். அவருக்கு நல்ல ஆயுள குடு. அப்படியே எங்க ஆத்தாங்களும், தங்கச்சிகளும் நல்லா இருக்கனும். ஊருல எல்லாரும் நல்லா இருக்கனும். கொஞ்ச நாளாவே மனசுக்கு படபடன்னு வருது. யாருக்கும் எந்த குறையும் வைக்காம காப்பாத்து ஆத்தா!” கண்ணீர் வழிய வேண்டியவள், எழுமிச்சை விளக்கை ஏற்றினாள்.
அடித்த காற்றுக்கு விளக்கு அணைந்துப் போனது. மீண்டும் ஏற்றினாள், மறுபடியும் அணைந்தது. பாவமாக பவுனுவைப் பார்த்தாள் சுப்பு.
“அக்கா, என்ன இப்படி ஆகுது? அடி வயிறு கலங்குதுக்கா, என்னமோ கெட்டதா நடக்கப் போகுது” கண்ணீர் முட்டியது அவளுக்கு.
“ஒன்னும் இல்ல புள்ள. காத்துக்கு அமியிது. இதப் போயி பெருசா எடுத்துகிட்டு. கடவுள் மேல பாரத்தைப் போட்டுட்டு வா, போகலாம்” அழைத்தார் பவுனு. வெளியே ஜோனி வேறு வெறித்தனமாக குரைத்தது.
கோயில் வெளியே வந்தவர்கள், துணைக்கு வந்த ஆளைக் காணாமல் முழித்தனர்.
“எங்க புள்ள, உங்க புது அண்ணன காணோம். வாசலுல தானே நின்னுகிட்டு இருந்தாரு” ஆச்சரியப்பட்டார் பவுனு.
“அண்ணே!” கத்தி அழைத்தாள் சுப்பு. எந்தப் பதிலும் இல்லை.
ஜோனி செம்பணைக் காட்டைப் பார்த்து பார்த்து வேகமாக குலைத்தது.
“ஜோனி, ஷட்டப்பூ” அதன் காட்டு குரைச்சலை தாங்காமல் கத்தினாள் சுப்பு. ஜோனியோ இவளைத் திரும்பிப் பார்த்து விட்டு மீண்டும் குரைத்தது.
“ஏ புள்ள, வாடி கிளம்பலாம். இந்த பேய் மழைக்கு நாலு மணிகே எப்படி இருட்டிருச்சு பாரேன். பயமா இருக்கு. உன் பேச்சை கேட்டு இந்த நேரத்துக்கு வெளிய வந்துருக்க கூடாதுடி. சீக்கிரம், சீக்கிரம்” விரட்டினார் பவுனு.
இருவரும் கோயிலை விட்டு வெளியேற எத்தனித்தனர்.
“சுப்பூ”
பரிச்சயமான குரலில் முகம் முழுக்க பரவசமாக திரும்பி பார்த்தாள் சுப்பு.
“முத்து மாமா!” ஆச்சரியத்தில் குடை கூட கையிலிருந்து பறக்க, நனைந்தபடியே அவனை நோக்கி ஓடினாள் சுப்பு. அவள் பின்னாலேயே பவுனுவும் ஓடினார்.
அவனை நெருங்கி கையைப் பற்றிக் கொண்டாள் சுப்பு.
“மாமா, மாமா! நீயேதானா? எப்போ மாமா வந்த? ஏன் இங்கன இருக்க? வீட்டுக்கு வர வேண்டியது தானே!”
சொந்தத்தைப் பார்த்த ஆனந்தத்தில் மூச்சு விடாமல் கேள்வி கேட்டாள் சுப்பு. கண்களில் வேறு கண்ணீர் கரை புரண்டு ஓடியது. மழை நீர் முகம் நனைக்க, மூக்கை உறிந்து கொண்டே தேம்பினாள்.
“நம்ம வீட்டுக்குப் போனியா? ஆத்தா, தங்கச்சிங்க எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்களா? நான் தெனமும் அவங்கள நினைச்சிக்குவேன்” பற்றிய அவன் கையை விட்டுவிட்டு கண்களைத் துடைத்தாள் சுப்பு.
அவ்வளவு அவள் பேசியும், கண் இமைக்காமல் அவள் முகத்தையே தான் பார்த்திருந்தான் முத்து. அவள் தோற்றத்திலும், பேசும் விதத்திலும் தென்பட்ட மாற்றங்கள் அவன் கண்களில் விழுந்தாலும், அவன் பார்வை முழுக்க அவள் முகத்தில் வந்து போன சந்தோஷ பாவனையிலேயே நிலைத்திருந்தது.
‘என் சுப்பு என்ன மறக்கல! பார்த்ததும் முகம் எம்புட்டு மலர்ந்து போச்சு இவளுக்கு. ஆனா அவங்க ஆத்தா ரெண்டு பேரும் இவள தலை முழுகிட்ட மாதிரி பேசனது இவளுக்குத் தெரியாது போல இருக்கே! இப்படி பாசமா கண்ணு கலங்க விசாரிக்கறாளே! தினமும் அவங்கள நினைக்கறேன்னு வேற சொல்லுறாளே! அந்த துரை வீட்டுக்கு வந்து இவ ஆத்தாங்க கிட்ட பேசிட்டுப் போனத சொல்லல போல இருக்கே!’ அவன் மனம் சட்டென கணக்குப் போட்டது.
அவள் அழுவது வேறு இவனுக்கு எட்வர்டின் மேல் கோபத்தைக் கிளப்பியது. அவன் எவ்வளவு கொடுமைப் படுத்தி இருந்தால், ரத்த சொந்தத்தைக் கண்டதும் கண் கலங்குவாள்! இவளின் இஷ்டத்துக்கு விரோதமாக வீட்டில் சிறை வைத்திருக்கிறான் என நினைத்தான். கழுத்தில் தங்க சங்கிலி தவிர ஒன்றும் இல்லாததால் கல்யாணம் ஆகி விட்டது என பொய் சொல்லி இருக்கிறான் எனவும் முடிவெடுத்தான் முத்து.
“சுப்பூ, யாரு புள்ள இது?” கேட்டார் பவுனு.
“அக்கா, இவரு என் முத்து மாமா.”
என் முத்து மாமா எனும் வார்த்தைகள் வேறு வெளியில் அடிக்கும் சாரலோடு சேர்த்து அவன் நெஞ்சிக்குள்ளும் சாரல் அடிக்க வைத்தது. அதுவே அவள் மனதில் தாம் தான் இருக்கிறோம் எனும் மாயையை அவனிடம் விளைவித்தது.
“அக்கா, கோயிலு உள்ள போய் கொஞ்ச நேரம் உட்காருங்க. நான் சுப்பு கிட்ட கொஞ்சம் தனியா பேசனும்” என்றான் முத்து.
அவரோ நகராமல் நின்றார்.
“போக சொல்லு சுப்பூ. ஆத்தாவ பத்தி முக்கியமான விஷயம் சொல்லனும்” என்றான் முத்து.
“ஆத்தாவுக்கு என்ன? அக்கா நீங்க போய் உட்காருங்க. நான் உங்க கண்ணு முன்ன தானே இருக்கேன். போங்கக்கா” கெஞ்சினாள் சுப்பு.
பவுனு அந்தப் புறம் நகர்ந்ததும்,
“சொல்லு மாமா! ஆத்தாவுக்கு என்ன? கொஞ்ச நாளா எனக்கு மனசே சரியில்ல! அவங்களாம் நல்லா இருக்காங்க தானே? சொல்லு மாமா” அழுதுக் கொண்டே அவனின் சட்டையைப் பற்றி உலுக்கினாள் சுப்பு.
அவளை சுற்றி சுற்றி வந்து குரைத்தது ஜோனி. முத்து தள்ளியே நிற்கவும், அவனைப் பார்த்து தன் பற்களைக் காட்டி மிரட்டியது. அதன் செய்கையே, இவளை நெருங்கினால், குரல்வளையை கடித்து துப்பி விடுவேன் என்பது போல இருந்தது.
“சுப்பூ, எப்படி புள்ள இருக்க?” பாசமாக கேட்டான் முத்து.
“நான் எப்படியோ இருக்கேன்! நீ சொல்லு முதல்ல, அங்க எல்லாம் எப்படி இருக்காங்க?” தன் பிடியிலேயே நின்றாள் சுப்பு.
‘புள்ள எப்படியோ இருக்கேன்னு வெறுப்பா சொல்லுறாளே’ மனம் குமைந்தான் அவன்.
“வா புள்ள நாம இங்கிருந்து போயிரலாம். ரொம்ப நேரம் இருக்க முடியாது. ஆபத்தாயிரும்” தான் போர்த்தி இருந்த சாக்குப் பையை எடுத்து அவளுக்குப் போர்த்தி விட்டான் முத்து.
“கெளம்புனுமா?” அதிர்ச்சியாக கேட்டாள் அவள்.
அவள் முக மாற்றத்தைப் பார்த்தவன், எட்வர்ட் தான் அவளை இங்கிருந்து போக கூடாது என மிரட்டி வைத்திருப்பதாக நினைத்தான். சொந்தங்கள் மீது உயிரை வைத்திருப்பவள், கிளம்ப யோசிக்கவும் அவனுக்கு அப்படி தோன்றியது.
“ஆமா, கிளம்பலாம். அந்த துரை வந்துட்டா எல்லாம் கெட்டுரும்” அவசரப்படுத்தினான்.
அவள் காலை சுற்றிக் கொண்டிருந்த ஜோனி, அவனைப் பார்த்து வேகமாக குரைத்தது.
“ஷ் ஜோனி! சும்மா இருடா” கீழே குனிந்து கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டாள் சுப்பு.
“நம்ம சொந்தக்காரு தான். பயம் காட்டாத” என்றவள் நிமிர்ந்து நிதானமாக முத்துவைப் பார்த்தாள்.