அத்தியாயம் 12
டிமென்ஷியாவைத் தடுப்பது எப்படி
நல்ல தூக்கம்
தூக்கம் நம் வாழ்வில் மிக முக்கியமான அம்சம். சரியான தூக்கம் இல்லாதவர்கள் மூளையில் ஒரு வகையான புரோட்டின்(protein) உற்பத்தியாகிறது. இதுவே மூளையின் செல்களை பாதித்து டிமென்ஷியா வர காரணங்களில் ஒன்றாக இருக்கிறது. எப்பொழுதும் ஒரு ஒழுங்கு முறையான தூங்கும் பழக்கத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். குறட்டை போன்ற பிரச்சனைகள் உள்ளவர்கள் டாக்டரை அணுகி தகுந்த சிகிச்சைப் பெற வேண்டும்.
முகம் சிரிப்பில் பிரகாசிக்க திரும்பிய அபி, அப்படியே ராமை இறுக அணைத்துக் கொண்டாள். அணைத்தப்படியே இருவரும் குதிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள்.
“ராம், நீதானாடா? நிஜமாவா? என்னால நம்பவே முடியலையே!”
“நான் தான் அப்பி! நானேதான். உன்னைப் பார்க்க ஓடி வந்துட்டேன்” உற்சாகத்தில் கத்தினான்.
“நான் உன்னையேதான்டா எப்போவுமே நினைச்சுட்டு இருப்பேன். ஸ்கூலுக்கு வந்து பார்க்கலாமான்னு நினைப்பேன். அப்புறம் சிக்ஸ்பேஸ்க்கு தெரிஞ்சா உன்னை பிழிஞ்சிருவாறேன்னு தான் அடக்கிக்கிட்டு இருந்தேன். அவங்க அடிச்சா நான் கூட பக்கத்துல இல்லையே தடுக்க!” கண்கள் நீரில் நிறைய தன் பிடியை இறுக்கினாள் அபி.
அபியின் நெஞ்சில் வாகாக சாய்ந்துக் கொண்டு,
“ஆரம்பத்துல நான் உன்னை ரொம்ப மிஸ் பண்ணேன் அப்பி. ராத்திரிலாம் நினைச்சி அழுவேன். வெட்டு சார்தான் ரெண்டு தடவை ஸ்கூல்ல வந்து பார்த்தாரு. நான் சாப்பிட்டு, அழாம சந்தோசமா இருந்தாதான் நீ சந்தோசமா இருப்பேன்னு சொன்னாரு. அதுல இருந்து நான் அழறது இல்ல தெரியுமா. வெட்டு சார் கூப்புடற மாதிரி நான் மேன் ஆயிட்டேன்.” சிரித்தபடி அபியின் கண்களைத் துடைத்தான்.
“என் ராம் அழறது இல்லையா? நெஜமாலுமா? எவ்வளவு ஹேப்பியான நியூஸ் இது!” அப்படியே அவனைத் தூக்கிக்கொள்ள முயன்றாள் அபி.
அவள் காதருகில்,
“அப்படியெ இடுப்பு உடஞ்சி கீழ விழ போறியா அபி? எதுக்கு இந்த விஷப்பரீட்சை?” என மெல்லிய குரலில் சதாவின் அதட்டல் கேட்கவும் ராமைக் கீழே விட்டாள் அபி. அவன் வயதுக்கு ராம் கொஞ்சம் புஷ்டியாகத்தான் இருந்தான்.
எவ்வளவுதான் பிள்ளைகள் வளர்ந்துவிட்டாலும் பெற்றவர்களுக்கு அவர்கள் எப்போதுமே சிறுவர்கள்தான். பிள்ளைகளுக்குமே பிள்ளைகள் இருந்தாலும், இன்னும் அவர்களைக் குழந்தையாய் பாவித்து திட்டுவதையோ சீராட்டுவதையோ விடமாட்டார்கள் தாய் தந்தையர். அந்த நிலையில் தான் இருந்தாள் அபி.
பின்னால் திரும்பி சதாவை முறைத்தவள்,
“ஹலோ வெட்டு சார், நான் தான் அவனைத் தூக்கி வளர்த்தேன். அவன் எப்பவும் எனக்கு குழந்தைதான். குஞ்சி மிதிச்சு கோழி செத்துறாது!” என்றாள்.
“நானும் ராம் உன் குழந்தை இல்லைன்னு சொல்லலையே அபி. உருவத்துல இப்போ நீதான் அவனுக்கு குழந்தை மாதிரி இருக்க. ஆமாதானே ராம்?”
“ஆமா வெட்டு சார்! அப்பி என்னோட சின்னதாதான் இருக்கா. அப்பியால என்ன தூக்க முடியாட்டி என்ன, நான் அப்பிய தூக்கிருறேன். ப்ராப்ளம் சால்வ்ட்” என்றவன் பட்டென அபியைத் தூக்கிவிட்டான். அதிர்ச்சியில் அபி கத்தவும், தடுமாறி போனான் ராம். கீழே விழ இருந்த இருவரையும் அணைத்துப் பிடித்துக் கொண்டான் சதா.
“ஹ்ம்ம்ம், வியர்வையில முங்கி குளிச்ச ரோஜா மாதிரி ரெண்டு பேர் வாசமும் கலந்து என் மூக்கைத் தாக்குது” என்றவன் இன்னும் அருகில் இழுத்து இருவரையும் ஆழ்ந்து சுவாசித்தான்.
அவனைத் தள்ளிவிட்ட அபி,
“உங்க மூக்குல ஆசிட்டை ஊத்தி தேய்க்கனும்!” என முனகினாள்.
பின் ராமின் புறம் திரும்பி,
“ராம் செல்லம் எப்படி இங்க வந்த? அம்மா அப்பாவுக்கு தெரியுமா? எப்ப கிளம்ப போற?” என கடைசி கேள்வியைக் கவலையாக கேட்டாள்.
“வெட்டு சார்தான் கூட்டிட்டு வந்தாங்க. எங்க ஸ்கூலுல இன்னிக்கு கேம்பிங் ட்ரீப் போறாங்க. நானும் போறேன்னு சொன்னேன், அப்பா சரின்னு சொல்லிட்டாரு. அப்பாட்ட ஃபார்ம்ல சைன் வாங்கி காசும் வாங்கிட்டு, நான் ட்ரீப்க்கு பேர் குடுக்கல. ட்ரீப் போற மாதிரி கிளம்பினேன். அப்பா ஸ்கூல்ல விட்டுட்டு வேலை இருக்குன்னு கிளம்பி போயிட்டாரு. நான் அப்படியெ மறைஞ்சி நடந்து வந்து பக்கத்துல இருக்கற கடையில இருந்து வெட்டு சார்க்கு போன் பண்ணேன். அவர் வந்து ஏத்திக்கிட்டாரு” என சொன்னவன் வாயிலேயே போட்டாள் அபி. கையிலும் முதுகிலும் கூட அடி விழுந்தது.
“இந்த வயசுலேயே ஏமாத்து வேலையாடா படவா? இதைத்தான் நான் சொல்லிக் குடுத்து வளர்த்தேனா?” குரலில் கோபம் கொப்பளிக்க இன்னும் அடிக்கப் போனாள் அபி.
சட்டென ராமைத் தன் பக்கம் இழுத்து கொண்ட சதாவுக்கும் சில பல அடிகள் விழுந்தது.
“அவனை விடுங்க வெட்டு சார். இப்போவே பொய் சொல்ல ஆரம்பிச்சிருக்கான். இன்னும் வளர வளர என்னெல்லாம் செய்வானோ!” என குமுறினாள் அபி.
“விடு அபி, விடு அவன! ஏற்கனவே நான் வர வழியெல்லாம் மேன் டூ மேன் அட்வைஸ் செஞ்சுட்டேன். வளறர பையனை அடிக்கக் கூடாதுமா! குணமா வாயால சொல்லு, ராம் கேட்டுக்குவான். நீ வளர்த்தப் பையனாச்சே, அவன பற்றி உனக்குத் தெரியாதா” என அடித்துவிட்டு அழும் அபியையும், அடி வாங்கி அழும் ராமையும் மீண்டும் அணைத்துக் கொண்டான் சதா.
அவன் மார்பின் இரு பக்கத்திலும் சாய்ந்திருந்த இருவரும், ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.
“அப்பி, சாரி அப்பி! உன்னைப் பார்க்கணும், உன் கூட ரெண்டு நாளாச்சும் இருக்கனுமுன்னு ரொம்ப ஆசையா இருந்துச்சு தெரியுமா? எனக்கு கேம்பிங் போக ஆசையா இருந்தாலும், உனக்காக தான் போகாம இங்க வந்துருக்கேன். பொய் சொன்னது தப்புதான். இனிமே இப்படி செய்ய மாட்டேன். அழாம என்னை மன்னிச்சிரு அப்பி. ப்ளீஸ்” என கெஞ்சினான்.
ஒன்றும் பேசாமல் ராமையே பார்த்திருந்தாள் அபி.
“பேசு அப்பி!”
இன்னும் அவளிடத்தில் மௌனம். அவர்களே சமாதானம் ஆகட்டும் என இருவரையும் இன்னும் தனக்குள் இறுக்கிக் கொண்டான் சதா.
“உன்னை பேச வைக்க ஒரு கவிதை சொல்லவா அப்பி?”
மௌனமே பதிலாகக் கிடைத்தது. சதாவுக்கும் கவலைப் பீடித்துக் கொண்டது.
‘ஐயோ! கோபம் வந்தா சைலண்ட் ட்ரீட்மெண்ட் குடுத்து கொல்லுவா போலிருக்கே! இந்த படபட வாய், பேசாம இருந்தா என்னால தாங்க முடியுமா?’
“எனக்கு வேற வழியே இல்லை அப்பி. வெட்டு சார் முன்னுக்கு நம்ம சீக்ரேட் கவிதைய எடுத்துவிட்டு தான் ஆகனும் போலிருக்கு”
“வேணாம்டா ராம். உதை வாங்குவ!”
“இவ்வளவு நேரமா கெஞ்சறேன், தெரியாத மாதிரி நிக்கற! நான் சொல்லித்தான் ஆவேன்” என சதாவின் அணைப்பில் இருந்து தள்ளிப் போய் நின்று கொண்டான் ராம்.
“கொன்னுருவேன்டா ராஸ்கல்!” என அவனைப் பிடிக்கப் போனாள் அபி.
அவள் கையில் அகப்படாமல் ஓடியவன்,
“தலைக்குப் போட தொப்பி
கடல்ல கிடைக்கும் சிப்பி” என ஆரம்பித்தான்.
“ராம் டேய்! போதும்டா, வேணா சொல்லாதே!” என துரத்தினாள்.
புன்னகையுடன் இவர்களின் ஓட்டத்தைப் பார்த்திருந்தான் சதா.
டிமென்ஷியாவைத் தடுப்பது எப்படி
நல்ல தூக்கம்
தூக்கம் நம் வாழ்வில் மிக முக்கியமான அம்சம். சரியான தூக்கம் இல்லாதவர்கள் மூளையில் ஒரு வகையான புரோட்டின்(protein) உற்பத்தியாகிறது. இதுவே மூளையின் செல்களை பாதித்து டிமென்ஷியா வர காரணங்களில் ஒன்றாக இருக்கிறது. எப்பொழுதும் ஒரு ஒழுங்கு முறையான தூங்கும் பழக்கத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். குறட்டை போன்ற பிரச்சனைகள் உள்ளவர்கள் டாக்டரை அணுகி தகுந்த சிகிச்சைப் பெற வேண்டும்.
முகம் சிரிப்பில் பிரகாசிக்க திரும்பிய அபி, அப்படியே ராமை இறுக அணைத்துக் கொண்டாள். அணைத்தப்படியே இருவரும் குதிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள்.
“ராம், நீதானாடா? நிஜமாவா? என்னால நம்பவே முடியலையே!”
“நான் தான் அப்பி! நானேதான். உன்னைப் பார்க்க ஓடி வந்துட்டேன்” உற்சாகத்தில் கத்தினான்.
“நான் உன்னையேதான்டா எப்போவுமே நினைச்சுட்டு இருப்பேன். ஸ்கூலுக்கு வந்து பார்க்கலாமான்னு நினைப்பேன். அப்புறம் சிக்ஸ்பேஸ்க்கு தெரிஞ்சா உன்னை பிழிஞ்சிருவாறேன்னு தான் அடக்கிக்கிட்டு இருந்தேன். அவங்க அடிச்சா நான் கூட பக்கத்துல இல்லையே தடுக்க!” கண்கள் நீரில் நிறைய தன் பிடியை இறுக்கினாள் அபி.
அபியின் நெஞ்சில் வாகாக சாய்ந்துக் கொண்டு,
“ஆரம்பத்துல நான் உன்னை ரொம்ப மிஸ் பண்ணேன் அப்பி. ராத்திரிலாம் நினைச்சி அழுவேன். வெட்டு சார்தான் ரெண்டு தடவை ஸ்கூல்ல வந்து பார்த்தாரு. நான் சாப்பிட்டு, அழாம சந்தோசமா இருந்தாதான் நீ சந்தோசமா இருப்பேன்னு சொன்னாரு. அதுல இருந்து நான் அழறது இல்ல தெரியுமா. வெட்டு சார் கூப்புடற மாதிரி நான் மேன் ஆயிட்டேன்.” சிரித்தபடி அபியின் கண்களைத் துடைத்தான்.
“என் ராம் அழறது இல்லையா? நெஜமாலுமா? எவ்வளவு ஹேப்பியான நியூஸ் இது!” அப்படியே அவனைத் தூக்கிக்கொள்ள முயன்றாள் அபி.
அவள் காதருகில்,
“அப்படியெ இடுப்பு உடஞ்சி கீழ விழ போறியா அபி? எதுக்கு இந்த விஷப்பரீட்சை?” என மெல்லிய குரலில் சதாவின் அதட்டல் கேட்கவும் ராமைக் கீழே விட்டாள் அபி. அவன் வயதுக்கு ராம் கொஞ்சம் புஷ்டியாகத்தான் இருந்தான்.
எவ்வளவுதான் பிள்ளைகள் வளர்ந்துவிட்டாலும் பெற்றவர்களுக்கு அவர்கள் எப்போதுமே சிறுவர்கள்தான். பிள்ளைகளுக்குமே பிள்ளைகள் இருந்தாலும், இன்னும் அவர்களைக் குழந்தையாய் பாவித்து திட்டுவதையோ சீராட்டுவதையோ விடமாட்டார்கள் தாய் தந்தையர். அந்த நிலையில் தான் இருந்தாள் அபி.
பின்னால் திரும்பி சதாவை முறைத்தவள்,
“ஹலோ வெட்டு சார், நான் தான் அவனைத் தூக்கி வளர்த்தேன். அவன் எப்பவும் எனக்கு குழந்தைதான். குஞ்சி மிதிச்சு கோழி செத்துறாது!” என்றாள்.
“நானும் ராம் உன் குழந்தை இல்லைன்னு சொல்லலையே அபி. உருவத்துல இப்போ நீதான் அவனுக்கு குழந்தை மாதிரி இருக்க. ஆமாதானே ராம்?”
“ஆமா வெட்டு சார்! அப்பி என்னோட சின்னதாதான் இருக்கா. அப்பியால என்ன தூக்க முடியாட்டி என்ன, நான் அப்பிய தூக்கிருறேன். ப்ராப்ளம் சால்வ்ட்” என்றவன் பட்டென அபியைத் தூக்கிவிட்டான். அதிர்ச்சியில் அபி கத்தவும், தடுமாறி போனான் ராம். கீழே விழ இருந்த இருவரையும் அணைத்துப் பிடித்துக் கொண்டான் சதா.
“ஹ்ம்ம்ம், வியர்வையில முங்கி குளிச்ச ரோஜா மாதிரி ரெண்டு பேர் வாசமும் கலந்து என் மூக்கைத் தாக்குது” என்றவன் இன்னும் அருகில் இழுத்து இருவரையும் ஆழ்ந்து சுவாசித்தான்.
அவனைத் தள்ளிவிட்ட அபி,
“உங்க மூக்குல ஆசிட்டை ஊத்தி தேய்க்கனும்!” என முனகினாள்.
பின் ராமின் புறம் திரும்பி,
“ராம் செல்லம் எப்படி இங்க வந்த? அம்மா அப்பாவுக்கு தெரியுமா? எப்ப கிளம்ப போற?” என கடைசி கேள்வியைக் கவலையாக கேட்டாள்.
“வெட்டு சார்தான் கூட்டிட்டு வந்தாங்க. எங்க ஸ்கூலுல இன்னிக்கு கேம்பிங் ட்ரீப் போறாங்க. நானும் போறேன்னு சொன்னேன், அப்பா சரின்னு சொல்லிட்டாரு. அப்பாட்ட ஃபார்ம்ல சைன் வாங்கி காசும் வாங்கிட்டு, நான் ட்ரீப்க்கு பேர் குடுக்கல. ட்ரீப் போற மாதிரி கிளம்பினேன். அப்பா ஸ்கூல்ல விட்டுட்டு வேலை இருக்குன்னு கிளம்பி போயிட்டாரு. நான் அப்படியெ மறைஞ்சி நடந்து வந்து பக்கத்துல இருக்கற கடையில இருந்து வெட்டு சார்க்கு போன் பண்ணேன். அவர் வந்து ஏத்திக்கிட்டாரு” என சொன்னவன் வாயிலேயே போட்டாள் அபி. கையிலும் முதுகிலும் கூட அடி விழுந்தது.
“இந்த வயசுலேயே ஏமாத்து வேலையாடா படவா? இதைத்தான் நான் சொல்லிக் குடுத்து வளர்த்தேனா?” குரலில் கோபம் கொப்பளிக்க இன்னும் அடிக்கப் போனாள் அபி.
சட்டென ராமைத் தன் பக்கம் இழுத்து கொண்ட சதாவுக்கும் சில பல அடிகள் விழுந்தது.
“அவனை விடுங்க வெட்டு சார். இப்போவே பொய் சொல்ல ஆரம்பிச்சிருக்கான். இன்னும் வளர வளர என்னெல்லாம் செய்வானோ!” என குமுறினாள் அபி.
“விடு அபி, விடு அவன! ஏற்கனவே நான் வர வழியெல்லாம் மேன் டூ மேன் அட்வைஸ் செஞ்சுட்டேன். வளறர பையனை அடிக்கக் கூடாதுமா! குணமா வாயால சொல்லு, ராம் கேட்டுக்குவான். நீ வளர்த்தப் பையனாச்சே, அவன பற்றி உனக்குத் தெரியாதா” என அடித்துவிட்டு அழும் அபியையும், அடி வாங்கி அழும் ராமையும் மீண்டும் அணைத்துக் கொண்டான் சதா.
அவன் மார்பின் இரு பக்கத்திலும் சாய்ந்திருந்த இருவரும், ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.
“அப்பி, சாரி அப்பி! உன்னைப் பார்க்கணும், உன் கூட ரெண்டு நாளாச்சும் இருக்கனுமுன்னு ரொம்ப ஆசையா இருந்துச்சு தெரியுமா? எனக்கு கேம்பிங் போக ஆசையா இருந்தாலும், உனக்காக தான் போகாம இங்க வந்துருக்கேன். பொய் சொன்னது தப்புதான். இனிமே இப்படி செய்ய மாட்டேன். அழாம என்னை மன்னிச்சிரு அப்பி. ப்ளீஸ்” என கெஞ்சினான்.
ஒன்றும் பேசாமல் ராமையே பார்த்திருந்தாள் அபி.
“பேசு அப்பி!”
இன்னும் அவளிடத்தில் மௌனம். அவர்களே சமாதானம் ஆகட்டும் என இருவரையும் இன்னும் தனக்குள் இறுக்கிக் கொண்டான் சதா.
“உன்னை பேச வைக்க ஒரு கவிதை சொல்லவா அப்பி?”
மௌனமே பதிலாகக் கிடைத்தது. சதாவுக்கும் கவலைப் பீடித்துக் கொண்டது.
‘ஐயோ! கோபம் வந்தா சைலண்ட் ட்ரீட்மெண்ட் குடுத்து கொல்லுவா போலிருக்கே! இந்த படபட வாய், பேசாம இருந்தா என்னால தாங்க முடியுமா?’
“எனக்கு வேற வழியே இல்லை அப்பி. வெட்டு சார் முன்னுக்கு நம்ம சீக்ரேட் கவிதைய எடுத்துவிட்டு தான் ஆகனும் போலிருக்கு”
“வேணாம்டா ராம். உதை வாங்குவ!”
“இவ்வளவு நேரமா கெஞ்சறேன், தெரியாத மாதிரி நிக்கற! நான் சொல்லித்தான் ஆவேன்” என சதாவின் அணைப்பில் இருந்து தள்ளிப் போய் நின்று கொண்டான் ராம்.
“கொன்னுருவேன்டா ராஸ்கல்!” என அவனைப் பிடிக்கப் போனாள் அபி.
அவள் கையில் அகப்படாமல் ஓடியவன்,
“தலைக்குப் போட தொப்பி
கடல்ல கிடைக்கும் சிப்பி” என ஆரம்பித்தான்.
“ராம் டேய்! போதும்டா, வேணா சொல்லாதே!” என துரத்தினாள்.
புன்னகையுடன் இவர்களின் ஓட்டத்தைப் பார்த்திருந்தான் சதா.
Author: VanishaAdmin
Article Title: Urasathe--EPI 12
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
Article Title: Urasathe--EPI 12
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
