அத்தியாயம் 10
நீதானே என் கோடை கால காற்று!
அந்த வெள்ளை நிற வேன் சிலாங்கூர் மாநிலத்தை நோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டிருந்தது. அதில் ஓட்டுனர் அருகே லெக்சரர் ஒருவர் அமர்ந்திருக்க, பின்னால் ஏழு மாணவர்கள் பயணித்தார்கள். அதில் விஜய்யும், மதுஷாலினியும் கூட அடக்கம். அவர்கள் கல்லூரியைப் பிரதிநிதித்து இந்த ஏழு பேரும் போட்டி விளையாட்டுக்களில் கலந்து கொள்ள தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தார்கள். இந்தப் போட்டி மலேசியா முழுதும் இருக்கும் கல்லூரிகளுக்கு இடையே நடைபெறுகிறது.
விஜய்யும், மதுஷாலினியும் மிக்ஸ்ட் டபுள்ஸ் பேட்மிண்டன் போட்டிக்குத் தேர்வாகி இருக்க, மற்றவர்கள் சதுரங்கம், பிங் போங், தேக்குவாண்டோ போன்ற விளையாட்டுக்களுக்காகத் தேர்வாகி இருந்தார்கள். விளையாட்டுப் போட்டிகளில் கலந்து கொள்ள வாலண்டியர் கேட்டு ஒவ்வொரு கிளாசுக்கும் மெமோ வந்த போது, ஆர்வமாக என்னென்ன விளையாட்டுக்கள் இருக்கின்றன எனப் போய் பார்த்தாள் இவள். ஓட்டப் போட்டி இல்லாமல் போக, போனால் போகட்டும் என பூப்பந்தாட்டத்துக்குப் பெயர் கொடுத்திருந்தாள் ஷாலு.
பெயர் கொடுத்தவர்களை எல்லாம் வர வைத்து, அவர்கள் திறமையைப் பரிசோதித்த பின்புதான் இறுதி தேர்வுக்கு எடுத்தார்கள். அந்தக் கமிட்டியில் இருந்த விஜய், இவள் பேட்மிண்டனுக்குப் பெயர் கொடுத்துத் தேர்வாகி இருக்க, அவனும் அதையே தேர்ந்தெடுத்து இவர்கள் இருவர் விளையாடுவது போல மிக்ஸ்ட் டபுள்ஸாக்கி இருந்தான். விஜய்யும் இவளுடன் போவதால், மகளை அவன் பார்த்துக் கொள்வான் எனப் போட்டிக்கு வேறு மாநிலத்துக்குப் போய் வருவதற்கு ஒப்புக் கொண்டிருந்தார் மனோகர்.
சில வாரங்களாக இரவில் பாடம் படிப்பதை விட்டு விட்டு, இவர்கள் இருவரும் மொட்டை மாடியில் பேட்மிண்டன் விளையாடிப் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஞானவேலுக்கும் அந்த விளையாட்டுப் பிடிக்கும்! அவரும் சில நேரம் இவர்களோடு வந்து நின்று, இப்படி அடி, அப்படி அடி என உற்சாகப்படுத்துவார். குட்டையாக இருக்கும் அவளை முன்னே நிறுத்தி, விஜய் பின்னால் நின்று கொள்வான். ஞானவேல் ஒத்தையாக இவர்களுக்கு ஈடு கொடுத்து விளையாடுவார்.
வெள்ளிக்கிழமை மாலை கிளம்பி சிலாங்கூர் மாநிலத்தில் ஒரு ஹோட்டலில் தங்கி, சனிக்கிழமை நடைபெறும் விளையாட்டுகளில் கலந்து கொண்டு, ஞாயிறு செக் அவுட் செய்வதாக திட்டமிட்டிருந்தார்கள். தங்குமிடத்தில் இருந்து வெளியாகி கோலாலம்பூரை ஒரு ரவுண்ட் அடித்து விட்டுப் பிறகு பகாங் மாநிலத்துக்குத் திரும்புவதாக ப்ளான். போட்டிக்குத் தேர்வாகி இருந்த குழுவில் இவர்கள் இருவர்தான் தமிழ் மக்கள். மற்றவர்கள் எல்லாம் சீனர்கள்தான். இவர்களோடு வந்த லெக்சரர் கூட சீனர்தான்.
சின்னஞ் சிறுசுகள் பயணம் போனால் உற்சாகத்துக்குச் சொல்லவும்தான் வேண்டுமா! பேச்சு, சிரிப்பு, பாட்டு எனச் சந்தோஷமாகப் போனது அவர்களது பயணம். வரும் வழியிலேயே இரவு உணவை முடித்துக் கொண்டுதான் வந்திருந்தார்கள். ஹோட்டலை இவர்கள் அடைந்த போது கிட்டத்தட்ட இரவு பத்தாகி இருந்தது. ஆண்கள் மூவருக்கும் ஓர் அறை! பெண்கள் நால்வருக்கும் இரண்டு அறை என ஏற்பாடாகி இருந்தது. அறை சாவியை அவர்களிடம் கொடுத்த லெக்சரர்.
“நாளைக்குக் காலையில ஆறுக்கெல்லாம் லாபிக்கு வந்திடனும். இங்கயே ப்ரேக்பஸ்ட் குடுப்பாங்க! சாப்பிட்டுட்டு, விளையாட்டுப் போட்டிய ஏற்று நடத்துற கல்லூரிக்குப் போகனும்! நீங்க அந்தக் காலேஜ்குள்ளயே வேற வேற இடத்துல இருப்பீங்க உங்க போட்டிக்காக! நான் அப்பப்ப, வந்து எல்லா போட்டியையும் கவனிச்சுப்பேன். மதிய உணவு, ஈவ்னிங் ஸ்நாக்ஸ்லாம் அவங்களே குடுப்பாங்க! போட்டிலாம் முடிஞ்சு பரிசளிப்பு விழாலாம் நடந்ததும், சுமார் ஆறு மணி போல வேன் பார்க் பண்ணிருக்கற இடத்துக்கு வந்திடுங்க!” எனச் சொன்னவர், அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்த அறைக்குப் போய் விட்டார்.
இவர்களும் அவரவர் அறைக்குப் போனார்கள்.
“குட் நைட் மது” என இவளைப் பார்த்துப் புன்னகையுடன் சொன்னான் விஜய்.
“குட் நைட் விஜய்” எனச் சிரித்த முகமாகச் சொன்னவள், தனது அறைக்குப் போய் விட்டாள்.
மறுநாள் காலை லெக்சரர் சொல்லியது போல ஆறு மணிக்கெல்லாம் எல்லோரும் லாபியில் கூடி விட்டார்கள்.
“வாங்க சாப்பிடப் போகலாம்” என இவர்களை ஹோட்டல் டைனிங் ஹாலுக்கு அழைத்துப் போனார் லெக்சரர்.
விஜய்க்கும், மதுஷாலினிக்கும் இதுதான் முதல் அனுபவம் ஹோட்டலில் தங்குவது. அவர்கள் முன்னே பரப்பி வைக்கப்பட்டிருந்த உணவு வகைகளைப் பார்த்த இருவருக்கும் ஆச்சரியமாக இருந்தது. கேக் வகைகள், பழ வகைகள், லோக்கல் உணவான நாசி லெமாக், நூடுல்ஸ், சோசேஜ், பல வகையாய் சமைக்கப்பட்டிருந்த முட்டை, சூப் வகைகள் என அத்தனை வெரைட்டிஸ்.
“மது!!”
“ஹ்ம்ம்”
“இன்னிக்குப் போட்டி இருக்கு! அதனால கொஞ்சமா சாப்பிட்டுக்கலாம்! நாளைக்குக் காலையில இங்க இறங்கி வந்து ஃபுல் கட்டு கட்டிடலாம்! என்ன சொல்ற நீ?”
புன்னகையுடன் அவனுக்கு ஹை ஃபை கொடுத்தாள் மதுஷாலினி. பூப்பந்தாட்டப் போட்டியில் கவனம் போக ஆரம்பித்ததில் இருந்து, இருவருக்கும் இன்னும் சண்டை ஏதும் வந்திருக்கவில்லை. ஆகையால் சிரித்த முகமாகவே இருந்தாள் ஷாலு.
இவள் போய் உடம்புக்கு எனெர்ஜி கொடுக்கும் உணவான முட்டையை இருவருக்குமாய் எடுத்து வர, அவன் போய் மற்ற வகை உணவுகளில் அது கொஞ்சம், இது கொஞ்சம் என எடுத்து வந்தான். அந்த நேரத்தில் இவர்கள் கல்லூரி ஆட்களைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லாதிருக்க, அவ்விடமே இவர்களுக்கென்றானது. மதுவும், விஜய்யும் ஒரே மேசையில் அமர்ந்து கொண்டார்கள். ஓரே இனத்தவர்கள் என்பதால் மற்றவர்களும் தப்பாய் ஏதும் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. கொண்டு வந்திருந்த உணவை இருவருமே பகிர்ந்து உண்டார்கள்.
“விஜய்”
“ஹ்ம்ம்”
“பொசு பொசுன்னு ஒரு ரொட்டி இருக்கு பாரேன் அங்க!”
“ஆமா! அது பேரு குவோசோனாம்(croissant)! போர்ட்ல எழுதிருந்தது” என்றவன், எழுந்து போய் இவளுக்கு ஒன்று எடுத்து வந்து கொடுத்தான்.
“இன்னிக்கு ஒன்னு மட்டும் சாப்பிடு! நாளைக்கு காலி பண்ணிடலாம் எல்லாத்தையும்”
மகிழ்ச்சியுடன் உணவுண்டு எழுந்தனர் இருவரும். அதன் பிறகு வேன் ட்ரைவர் இவர்கள் அனைவரையும் கொண்டு போய் ஒரு பெரிய கல்லூரியில் இறக்கி விட்டார். வேனை நிறுத்தி வைக்கப் போகும் இடத்தையும் காட்டிக் கொடுத்தார் மாணவர்களுக்கு.
இவர்கள் இருவரும் ரேக்கேட்டைத் தூக்கிக் கொண்டு, கையில் கொடுக்கப்பட்டிருந்த பேம்ப்ளேட்டைப் பார்த்து, தங்களுக்கான போட்டி நடக்கும் இடத்தைத் தேடிப் போனார்கள். அங்கங்கே உதவிக்கு இருந்த அந்தக் கல்லூரியின் மாணவர்கள் இவர்களுக்கு வழி காட்டினார்கள். ஒரு வழியாக பேட்மிண்ட்டன் கோர்ட்டைக் கண்டுப் பிடித்து, உள்ளே நுழைந்தார்கள் இவர்கள்.
விளையாட்டு கமிட்டியிடம் இவர்களின் வரவைப் பதிந்து விட்டு, சின்னச் சின்ன உடற்பயிற்சிகளை செய்ய ஆரம்பித்தார்கள் விஜய்யும், மதுவும்.
“பயமா இருக்கா மது?”
“நீ கூடவே இருக்கறப்ப எனக்கு என்ன பயம்!” எனக் கேட்டவள், கைகளுக்குப் பயிற்சி கொடுக்க ஆரம்பித்தாள்.
அவளது பதிலில் மலர்ந்து விகசித்தது இவன் முகம்.
முதல் செட் ஆரம்பித்தது. மிகச் சுலபமாக இவர்கள் இருவரும் எதிர்த்து விளையாடிய இன்னொரு இரட்டையர்களை தோற்கடித்தார்கள். அதன் வழி குவாட்டர் ஃபைனலுக்குத் தேர்வானார்கள் இவர்கள்.
இவர்களைப் பார்க்க வந்த லெக்சரர்,
“வெரி குட்! ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து கப் அடிச்சீங்கனா இங்க குடுக்கற மெடலோட கல்லூரில ஆளுக்கு இருநூறு வெள்ளி குடுக்கச் சொல்லி ஏற்பாடு செய்யறேன்! நம்ம காலேஜ் மானத்த காப்பாத்துங்க!” என உற்சாகப்படுத்தி விட்டுப் போனார்.
சந்தோசத்தில் விஜய்யைக் கட்டிக் கொண்டாள் மதுஷாலினி.
“இரு நூறு வெள்ளி! நான் என்னெல்லாம் வாங்குவேன் தெரியுமா?” எனக் கட்டிக் கொண்டு குதித்தவளை பொக்கிஷமென அணைத்துக் கொண்டான் இவன்.
அவன் நெஞ்சளவு கூட வரவில்லை அவள். மெல்ல குனிந்து அவள் தலையைத் தடவிக் கொடுத்தவன்,
நீதானே என் கோடை கால காற்று!
அந்த வெள்ளை நிற வேன் சிலாங்கூர் மாநிலத்தை நோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டிருந்தது. அதில் ஓட்டுனர் அருகே லெக்சரர் ஒருவர் அமர்ந்திருக்க, பின்னால் ஏழு மாணவர்கள் பயணித்தார்கள். அதில் விஜய்யும், மதுஷாலினியும் கூட அடக்கம். அவர்கள் கல்லூரியைப் பிரதிநிதித்து இந்த ஏழு பேரும் போட்டி விளையாட்டுக்களில் கலந்து கொள்ள தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தார்கள். இந்தப் போட்டி மலேசியா முழுதும் இருக்கும் கல்லூரிகளுக்கு இடையே நடைபெறுகிறது.
விஜய்யும், மதுஷாலினியும் மிக்ஸ்ட் டபுள்ஸ் பேட்மிண்டன் போட்டிக்குத் தேர்வாகி இருக்க, மற்றவர்கள் சதுரங்கம், பிங் போங், தேக்குவாண்டோ போன்ற விளையாட்டுக்களுக்காகத் தேர்வாகி இருந்தார்கள். விளையாட்டுப் போட்டிகளில் கலந்து கொள்ள வாலண்டியர் கேட்டு ஒவ்வொரு கிளாசுக்கும் மெமோ வந்த போது, ஆர்வமாக என்னென்ன விளையாட்டுக்கள் இருக்கின்றன எனப் போய் பார்த்தாள் இவள். ஓட்டப் போட்டி இல்லாமல் போக, போனால் போகட்டும் என பூப்பந்தாட்டத்துக்குப் பெயர் கொடுத்திருந்தாள் ஷாலு.
பெயர் கொடுத்தவர்களை எல்லாம் வர வைத்து, அவர்கள் திறமையைப் பரிசோதித்த பின்புதான் இறுதி தேர்வுக்கு எடுத்தார்கள். அந்தக் கமிட்டியில் இருந்த விஜய், இவள் பேட்மிண்டனுக்குப் பெயர் கொடுத்துத் தேர்வாகி இருக்க, அவனும் அதையே தேர்ந்தெடுத்து இவர்கள் இருவர் விளையாடுவது போல மிக்ஸ்ட் டபுள்ஸாக்கி இருந்தான். விஜய்யும் இவளுடன் போவதால், மகளை அவன் பார்த்துக் கொள்வான் எனப் போட்டிக்கு வேறு மாநிலத்துக்குப் போய் வருவதற்கு ஒப்புக் கொண்டிருந்தார் மனோகர்.
சில வாரங்களாக இரவில் பாடம் படிப்பதை விட்டு விட்டு, இவர்கள் இருவரும் மொட்டை மாடியில் பேட்மிண்டன் விளையாடிப் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஞானவேலுக்கும் அந்த விளையாட்டுப் பிடிக்கும்! அவரும் சில நேரம் இவர்களோடு வந்து நின்று, இப்படி அடி, அப்படி அடி என உற்சாகப்படுத்துவார். குட்டையாக இருக்கும் அவளை முன்னே நிறுத்தி, விஜய் பின்னால் நின்று கொள்வான். ஞானவேல் ஒத்தையாக இவர்களுக்கு ஈடு கொடுத்து விளையாடுவார்.
வெள்ளிக்கிழமை மாலை கிளம்பி சிலாங்கூர் மாநிலத்தில் ஒரு ஹோட்டலில் தங்கி, சனிக்கிழமை நடைபெறும் விளையாட்டுகளில் கலந்து கொண்டு, ஞாயிறு செக் அவுட் செய்வதாக திட்டமிட்டிருந்தார்கள். தங்குமிடத்தில் இருந்து வெளியாகி கோலாலம்பூரை ஒரு ரவுண்ட் அடித்து விட்டுப் பிறகு பகாங் மாநிலத்துக்குத் திரும்புவதாக ப்ளான். போட்டிக்குத் தேர்வாகி இருந்த குழுவில் இவர்கள் இருவர்தான் தமிழ் மக்கள். மற்றவர்கள் எல்லாம் சீனர்கள்தான். இவர்களோடு வந்த லெக்சரர் கூட சீனர்தான்.
சின்னஞ் சிறுசுகள் பயணம் போனால் உற்சாகத்துக்குச் சொல்லவும்தான் வேண்டுமா! பேச்சு, சிரிப்பு, பாட்டு எனச் சந்தோஷமாகப் போனது அவர்களது பயணம். வரும் வழியிலேயே இரவு உணவை முடித்துக் கொண்டுதான் வந்திருந்தார்கள். ஹோட்டலை இவர்கள் அடைந்த போது கிட்டத்தட்ட இரவு பத்தாகி இருந்தது. ஆண்கள் மூவருக்கும் ஓர் அறை! பெண்கள் நால்வருக்கும் இரண்டு அறை என ஏற்பாடாகி இருந்தது. அறை சாவியை அவர்களிடம் கொடுத்த லெக்சரர்.
“நாளைக்குக் காலையில ஆறுக்கெல்லாம் லாபிக்கு வந்திடனும். இங்கயே ப்ரேக்பஸ்ட் குடுப்பாங்க! சாப்பிட்டுட்டு, விளையாட்டுப் போட்டிய ஏற்று நடத்துற கல்லூரிக்குப் போகனும்! நீங்க அந்தக் காலேஜ்குள்ளயே வேற வேற இடத்துல இருப்பீங்க உங்க போட்டிக்காக! நான் அப்பப்ப, வந்து எல்லா போட்டியையும் கவனிச்சுப்பேன். மதிய உணவு, ஈவ்னிங் ஸ்நாக்ஸ்லாம் அவங்களே குடுப்பாங்க! போட்டிலாம் முடிஞ்சு பரிசளிப்பு விழாலாம் நடந்ததும், சுமார் ஆறு மணி போல வேன் பார்க் பண்ணிருக்கற இடத்துக்கு வந்திடுங்க!” எனச் சொன்னவர், அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்த அறைக்குப் போய் விட்டார்.
இவர்களும் அவரவர் அறைக்குப் போனார்கள்.
“குட் நைட் மது” என இவளைப் பார்த்துப் புன்னகையுடன் சொன்னான் விஜய்.
“குட் நைட் விஜய்” எனச் சிரித்த முகமாகச் சொன்னவள், தனது அறைக்குப் போய் விட்டாள்.
மறுநாள் காலை லெக்சரர் சொல்லியது போல ஆறு மணிக்கெல்லாம் எல்லோரும் லாபியில் கூடி விட்டார்கள்.
“வாங்க சாப்பிடப் போகலாம்” என இவர்களை ஹோட்டல் டைனிங் ஹாலுக்கு அழைத்துப் போனார் லெக்சரர்.
விஜய்க்கும், மதுஷாலினிக்கும் இதுதான் முதல் அனுபவம் ஹோட்டலில் தங்குவது. அவர்கள் முன்னே பரப்பி வைக்கப்பட்டிருந்த உணவு வகைகளைப் பார்த்த இருவருக்கும் ஆச்சரியமாக இருந்தது. கேக் வகைகள், பழ வகைகள், லோக்கல் உணவான நாசி லெமாக், நூடுல்ஸ், சோசேஜ், பல வகையாய் சமைக்கப்பட்டிருந்த முட்டை, சூப் வகைகள் என அத்தனை வெரைட்டிஸ்.
“மது!!”
“ஹ்ம்ம்”
“இன்னிக்குப் போட்டி இருக்கு! அதனால கொஞ்சமா சாப்பிட்டுக்கலாம்! நாளைக்குக் காலையில இங்க இறங்கி வந்து ஃபுல் கட்டு கட்டிடலாம்! என்ன சொல்ற நீ?”
புன்னகையுடன் அவனுக்கு ஹை ஃபை கொடுத்தாள் மதுஷாலினி. பூப்பந்தாட்டப் போட்டியில் கவனம் போக ஆரம்பித்ததில் இருந்து, இருவருக்கும் இன்னும் சண்டை ஏதும் வந்திருக்கவில்லை. ஆகையால் சிரித்த முகமாகவே இருந்தாள் ஷாலு.
இவள் போய் உடம்புக்கு எனெர்ஜி கொடுக்கும் உணவான முட்டையை இருவருக்குமாய் எடுத்து வர, அவன் போய் மற்ற வகை உணவுகளில் அது கொஞ்சம், இது கொஞ்சம் என எடுத்து வந்தான். அந்த நேரத்தில் இவர்கள் கல்லூரி ஆட்களைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லாதிருக்க, அவ்விடமே இவர்களுக்கென்றானது. மதுவும், விஜய்யும் ஒரே மேசையில் அமர்ந்து கொண்டார்கள். ஓரே இனத்தவர்கள் என்பதால் மற்றவர்களும் தப்பாய் ஏதும் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. கொண்டு வந்திருந்த உணவை இருவருமே பகிர்ந்து உண்டார்கள்.
“விஜய்”
“ஹ்ம்ம்”
“பொசு பொசுன்னு ஒரு ரொட்டி இருக்கு பாரேன் அங்க!”
“ஆமா! அது பேரு குவோசோனாம்(croissant)! போர்ட்ல எழுதிருந்தது” என்றவன், எழுந்து போய் இவளுக்கு ஒன்று எடுத்து வந்து கொடுத்தான்.
“இன்னிக்கு ஒன்னு மட்டும் சாப்பிடு! நாளைக்கு காலி பண்ணிடலாம் எல்லாத்தையும்”
மகிழ்ச்சியுடன் உணவுண்டு எழுந்தனர் இருவரும். அதன் பிறகு வேன் ட்ரைவர் இவர்கள் அனைவரையும் கொண்டு போய் ஒரு பெரிய கல்லூரியில் இறக்கி விட்டார். வேனை நிறுத்தி வைக்கப் போகும் இடத்தையும் காட்டிக் கொடுத்தார் மாணவர்களுக்கு.
இவர்கள் இருவரும் ரேக்கேட்டைத் தூக்கிக் கொண்டு, கையில் கொடுக்கப்பட்டிருந்த பேம்ப்ளேட்டைப் பார்த்து, தங்களுக்கான போட்டி நடக்கும் இடத்தைத் தேடிப் போனார்கள். அங்கங்கே உதவிக்கு இருந்த அந்தக் கல்லூரியின் மாணவர்கள் இவர்களுக்கு வழி காட்டினார்கள். ஒரு வழியாக பேட்மிண்ட்டன் கோர்ட்டைக் கண்டுப் பிடித்து, உள்ளே நுழைந்தார்கள் இவர்கள்.
விளையாட்டு கமிட்டியிடம் இவர்களின் வரவைப் பதிந்து விட்டு, சின்னச் சின்ன உடற்பயிற்சிகளை செய்ய ஆரம்பித்தார்கள் விஜய்யும், மதுவும்.
“பயமா இருக்கா மது?”
“நீ கூடவே இருக்கறப்ப எனக்கு என்ன பயம்!” எனக் கேட்டவள், கைகளுக்குப் பயிற்சி கொடுக்க ஆரம்பித்தாள்.
அவளது பதிலில் மலர்ந்து விகசித்தது இவன் முகம்.
முதல் செட் ஆரம்பித்தது. மிகச் சுலபமாக இவர்கள் இருவரும் எதிர்த்து விளையாடிய இன்னொரு இரட்டையர்களை தோற்கடித்தார்கள். அதன் வழி குவாட்டர் ஃபைனலுக்குத் தேர்வானார்கள் இவர்கள்.
இவர்களைப் பார்க்க வந்த லெக்சரர்,
“வெரி குட்! ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து கப் அடிச்சீங்கனா இங்க குடுக்கற மெடலோட கல்லூரில ஆளுக்கு இருநூறு வெள்ளி குடுக்கச் சொல்லி ஏற்பாடு செய்யறேன்! நம்ம காலேஜ் மானத்த காப்பாத்துங்க!” என உற்சாகப்படுத்தி விட்டுப் போனார்.
சந்தோசத்தில் விஜய்யைக் கட்டிக் கொண்டாள் மதுஷாலினி.
“இரு நூறு வெள்ளி! நான் என்னெல்லாம் வாங்குவேன் தெரியுமா?” எனக் கட்டிக் கொண்டு குதித்தவளை பொக்கிஷமென அணைத்துக் கொண்டான் இவன்.
அவன் நெஞ்சளவு கூட வரவில்லை அவள். மெல்ல குனிந்து அவள் தலையைத் தடவிக் கொடுத்தவன்,
Last edited:
Author: VanishaAdmin
Article Title: Sorkam Madhuvile--EPI 10
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
Article Title: Sorkam Madhuvile--EPI 10
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
