“லக்கிம்மா என்ன ஒரே புன்னகையா இருக்கு? உங்க பையன் மிஸ்டர் ஹல்க் வர்றார்ன்னா?” வர்ணி காபியை எடுத்துக்கொண்டு வர லக்கியோ சிப்ஸ் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார், அவள் சொன்னது அவருக்கு கேட்டது போல தெரியவில்லை.
“சாஹித்யன், உங்க சாஹி வரார் லக்கிம்மா” அவரளவுக்கு குனிந்து அவள் சொல்லவும்
அவரது கண்களில் தொற்றிக்கொண்ட மகிழ்வை கண்டதும் வாஞ்சையாய் சிரித்தாள் வர்ணி.
இதுக்குப்போய் பயந்து சோகமா உக்காந்திருந்தான் அந்த லூசுப்பையன். அவங்க எப்படி அவனை இரண்டு வாரத்துல மறக்க முடியும்? ஆனால் அவனுக்கு திரும்பி வந்து லக்கிம்மா அவனை சாஹி என்று சொல்லும் வரை அந்த பயம் இருக்கும் என்று அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியுமே. சிரித்துக்கொண்டே எழுந்து அறைக்குள் போனவள் குளித்து விட்டு வந்தாள்.
“உங்க சாஹி வந்ததும் அவன் கிட்ட பேசி நம்மளே சொந்தமா ஒரு குட்டி பிரஸ் ஆரம்பிக்கலாம்” என்று வர்ணி சொல்லவும்
“நமக்கு தான் இருக்கே” என்றார் லக்கி குழப்பமாய்
“நல்ல ஆளு நீங்க..அது செல்வி அக்காவோடது. நாம நமக்கு சொந்தமா ஒண்ணு நம்ம மால்லையே ஆரம்பிப்போம். எங்க காபே பக்கத்துல…அங்கே நீங்க தான் முதலாளி சரியா?”
அவள் சொன்னதை கிரகித்தாரோ இல்லையோ அவளுக்கு தெரியாது. அவரது சந்தோஷமான புன்னகையே அவளுக்கு போதுமாய் இருந்தது.
இந்த இரண்டு வாரம் எப்படி போனதென்றே வர்ணிக்கு தெரியவில்லை. ஆனால் இந்த கடந்த நாட்கள் அவளை எப்படி பண்படுத்தியது என்பது அவளுக்கே பெரிய அதிசயம் தான். எப்போதும் பறந்து கொண்டே இருக்கும் அவளுக்கு நிதானத்தை கற்றுக்கொடுத்தது.. உலகத்தை பார்க்கும் பார்வையை மாற்றியது… இன்னும் இன்னும் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.
ஒரு குழந்தைக்கு பெற்றோர் ஆகும் போது, நம் வாழ்க்கை மீண்டு போக முடியாத ஒரு பாதைக்கு மாறும் என்பார்கள், வர்ணிக்கும் இந்த இரண்டு வாரங்கள் அப்படித்தான் உணர வைத்தன.
இதோ இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் அவன் வந்துவிடுவான்.
அவனை எண்ணிய கணமே அவளது இதழ்களில் சிரிப்பு முளைக்க பாடலொன்றை முணுமுணுத்தபடி தலைவாரி கிளிப் போட்டுக்கொண்டவள் அவன் வரும் நேரத்துக்காய் காத்திருக்க ஆரம்பித்தாள்.
எதிர்காலத்தில் இப்படி ஒரு உறவு அவளுக்கு கிடைக்கும் என்று எண்ணியதே இல்லையே.. முழுமனத்தால் அவளுக்கானவன் என்று ஒருவனை ஏற்று அவனோடு ஒரு குடும்பத்தை உருவாக்குவது குறித்து அவள் மனதில் எப்போதுமே பயமும் குழப்பங்களும் தான் இருந்தது. ஆனால் சாஹித்யன் வந்த பிறகு எந்தவொரு கேள்வியும் இல்லாமல் அவளுடைய இடத்தில் சென்று பொருந்திக்கொண்டது போல ஒரு ஆசுவாச தளர்வு மட்டும் தானே அவளுக்கு இருந்தது.
அவன் செய்ததை போலவே இரண்டு நாட்களுக்கு அவனுக்கு சமைக்கும் வேலை வைக்காமல் பத்திரமாய் பாக் செய்த உணவுகளோடு லக்கியின் பொருட்களையும் சரியாய் அடுக்கி ஹாலில் கொண்டு வந்து வர்ணி வைக்க கதவு கடகடவென தட்டப்பட்டது.
தட்டலின் வேகமே அடிவயிற்றில் கலக்கத்தை உண்டு பண்ண சாஹி? என்றபடி ஓடிப்போய் கதவை திறந்தவள் வெளியே நின்றவனை பார்த்து அதிர்ந்தே போனாள்.
சாஹித்யனே தான். ஆனால் கண்கள் கோபத்தில் செவ்வரியோடிக்கிடக்க அவனது தலை மொத்தமாய் கலைந்து கிடந்தது. எங்கோ யாரோடேயோ சண்டைக்கு போனதை போல ஷர்ட் எல்லாம் இழுபட்டு அழுக்காகி ..அவள் இதுவரை அவனை இப்படி ஒரு கோலத்தில் பார்த்ததே இல்லை. அதெல்லாம் மீறி அவனது கண்களின் கோபம் தான் அவளுக்கு முதலாவதாய் மனதில் படிந்தது.
“என்னாச்சு..முதல்ல உள்ளே வாங்க” என்று வர்ணி பதட்டமாய் அழைக்க
விடுவென உள்ளே வந்தவன்
“என்னாச்சு சாஹி, என் இப்படி இருக்கீங்க?” என்று வர்ணி அவசரமாய் அவனை ஆராய “சாஹி” என்று சிரித்த அம்மாவை பார்த்து வலிந்து புன்னகைத்து விட்டு இவளது கையை முரட்டுத்தனமாய்பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு அறைக்குள் போக அதிர்ச்சியில் அவனோடு இழுபட்டாள் வர்ணி.
அறைக்குள் போய் கதவை சாத்தியதுமே..
“சாஹி” என்று அவள் கோபமாய் கேட்க வர
ஒற்றைக்கையால் அவளை நிறுத்தியவன்
“அம்மாவை யாரோ மனோகரனாமே? அவன் வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போனியா? என்று கேட்டான்.
வர்ணிக்குள் இடி இடிக்க ஆரம்பித்தது. இதை பக்குவமாய் அவனோடு பேசத் தானே அவள் இவ்வளவு நேரமும் காத்திருந்தாள்.
“சாஹி..அது வந்து” எப்படி ஆரம்பிக்க என்று தெரியாமல் அவள் தடுமாற
“கூட்டிட்டு போனியா இல்லையா?” என்று ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் நெருப்பாய் துப்பினான் அவன்
“நான் சொல்றதை பொறுமையா கேளுங்களேன்” என்று வர்ணி அவன் கையை பிடிக்க கையை உதறியதிலேயே அவள் வெலவெலத்து போய்விட்டாள்.
“தேவையில்லாமல் பேசாத… கூட்டிட்டு போனியா இல்லையா?அதுக்கு மட்டும் பதில் சொல்லு ” மீண்டும் அழுத்தமாய் கேட்டான் அவன்
“ஆம்” என்று அவள் தலை அசைய கண்களில் மழுக்கென்று நீர் கட்டிக்கொண்டது அவளுக்கு .
அவளையே பார்த்திருந்த அவனது கண்களிலோ உயிரே இல்லை. ஐயோ என்றாகி விட்டது அவளுக்கு.
“அந்த மனோகரனுக்கும் அம்மாவுக்கும்..” என்று ஆரம்பித்தவன்..அதை சொல்ல முடியாமல் விழுங்கி விட்டு “அந்த கதை உனக்கு தெரியுமா தெரியாதா?” என்று அவளது கண்ணையே பார்த்தபடி கேட்க தெரியாது என்று சொல்லேன் என்று அவன் கண்கள் அவளை இறைஞ்சின
சாஹி.. அவளுக்கு குரல் தழுதழுத்தது விட்டது. இப்படிக்கேட்டால் எப்படி சொல்வது?
“நீங்க நினைக்கற போல இல்லை சாஹி. கொஞ்சம் பொறுமையா கேளுங்களேன்.”
“அப்போ உனக்கு தெரியும் இல்லைடி?” ரௌத்ரனாய் நின்று கொண்டிருந்தான் அவன்
சாஹி..
தலையில் கைவைத்துக்கொண்டவன் “நான் உன்னை நம்பினேன்டி. எவனையும் நம்பி அவங்களை விட்டுட்டு போனதேயில்லை. உன்னை நம்பினேன்டி.” என்று நெற்றியில் அடித்தவன் “உடம்பு சரியில்லாதவங்க அவங்க . யோசிக்க கூட தெரியாது. அவங்களை போய் பழைய காதலனை பார்க்க போயிருக்காங்கன்னு பேச்சு கேட்க வச்சிட்டியேடி அவங்க கௌரவம் உனக்கு ஒண்ணுமே இல்லையா? ஒரு நிமிஷம் என்னை நினைச்சு பார்த்திருந்தா இதை செஞ்சிருப்பியா?” என்றவன் கண்களில் நீர் நிரம்ப
யாரோ அவளது இதயத்தை முறுக்கி பிழிவது போலாகி விட்டது வர்ணிக்கு.
“சாஹி. யாரோ சொல்றத விடுங்க..நீங்க அப்படி நினைக்கிறீங்களா? நான் அவங்களை அசிங்கப்படுத்துற போல நடப்பேனா? நான் பார்த்தது எதுவும் நீங்க பார்க்கலை. முழு நேரமும் நான் கூடவே இருந்தேன். எவனோ நம்ம அம்மாவை பத்தி பேசினா நம்மளும் அதுக்கு ரியாக்ட் பண்ணனுமா? அவங்களுக்கு அப்படியெல்லாம் நினைக்க கூட தெரியாது சாஹி . அங்கே நடந்த விஷயமே வேற. ப்ரஸ்” என்று அவள் தவிப்பாய் புரியவைத்து விட ஆரம்பிக்க
அவனோ அவள் சொல்வதை கேட்டது போலவே தெரியவில்லை.
“யாருமே இல்லாம தன்னந்தனியா அம்மாவை நான் பார்த்துக்கிட்டேன்டி. என்னை கூட எவனும் கைநீட்டி பேசிடக்கூடாதுன்னு அவ்ளோ ஒழுக்கமா இருப்பேன். என் முன்னாடி எங்கம்மாவை தப்பா பேசற அளவுக்கு கொண்டு வந்து விட்டிட்டியே..”
விஷயத்தை கொஞ்சமும் புரிந்து கொள்ளாமல் கௌரவம் போய்விட்டது என்றே நின்று கொண்டிருக்கிறான் நான் சொல்வததை இவனுக்கு புரிந்து கொள்ளக்கூட முடியாது என்ற கையாலாகா உணர்வில் வர்ணி கண்ணீர் சொரிய நின்று கொண்டிருக்க
“உனக்கு எல்லாமே விளையாட்டுதான்ல? எதைத்தான் வாழ்க்கைல சீரியஸா எடுப்ப? உன்னை பத்தி தெரிஞ்சும் நான் ..”
“சாஹி” அவளுக்கு கோபமும் வருத்தமும் பேசவே நாவு குழறியது.
என்னால அவங்களை அப்படி பார்க்க முடியலையே.. நீ வந்து உன்னோட அம்மா உன்னோட அம்மான்னு சொல்லும் போது தானே அவங்களுக்கும் எனக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லைன்னு புரியுது.. நான் உனக்கு ஒண்ணுமே இல்லையா? என் பக்கம் ஏதாவது இருக்கும் என்று எண்ணிப்பார்க்க கூட உனக்கு மனசில்லாம போய்டுச்சா? ஆனால் அவன் தந்த காயத்தையும் மீறிக்கொண்டு அவன் உடைந்து நின்ற கோலமே மனதை தாக்க
ஓடிப்போய் அவன் கையை பற்றிக்கொண்டு “சாஹி என் இடத்துல நீங்க இருந்து நான் பார்த்ததை நீங்களும் பார்த்திருந்தா அதே தான் செய்திருப்பீங்க? எனக்கு என் சாஹித்யனை தெரியும்” என்றாள் வர்ணி விம்மியபடியே
“சாஹித்யன், உங்க சாஹி வரார் லக்கிம்மா” அவரளவுக்கு குனிந்து அவள் சொல்லவும்
அவரது கண்களில் தொற்றிக்கொண்ட மகிழ்வை கண்டதும் வாஞ்சையாய் சிரித்தாள் வர்ணி.
இதுக்குப்போய் பயந்து சோகமா உக்காந்திருந்தான் அந்த லூசுப்பையன். அவங்க எப்படி அவனை இரண்டு வாரத்துல மறக்க முடியும்? ஆனால் அவனுக்கு திரும்பி வந்து லக்கிம்மா அவனை சாஹி என்று சொல்லும் வரை அந்த பயம் இருக்கும் என்று அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியுமே. சிரித்துக்கொண்டே எழுந்து அறைக்குள் போனவள் குளித்து விட்டு வந்தாள்.
“உங்க சாஹி வந்ததும் அவன் கிட்ட பேசி நம்மளே சொந்தமா ஒரு குட்டி பிரஸ் ஆரம்பிக்கலாம்” என்று வர்ணி சொல்லவும்
“நமக்கு தான் இருக்கே” என்றார் லக்கி குழப்பமாய்
“நல்ல ஆளு நீங்க..அது செல்வி அக்காவோடது. நாம நமக்கு சொந்தமா ஒண்ணு நம்ம மால்லையே ஆரம்பிப்போம். எங்க காபே பக்கத்துல…அங்கே நீங்க தான் முதலாளி சரியா?”
அவள் சொன்னதை கிரகித்தாரோ இல்லையோ அவளுக்கு தெரியாது. அவரது சந்தோஷமான புன்னகையே அவளுக்கு போதுமாய் இருந்தது.
இந்த இரண்டு வாரம் எப்படி போனதென்றே வர்ணிக்கு தெரியவில்லை. ஆனால் இந்த கடந்த நாட்கள் அவளை எப்படி பண்படுத்தியது என்பது அவளுக்கே பெரிய அதிசயம் தான். எப்போதும் பறந்து கொண்டே இருக்கும் அவளுக்கு நிதானத்தை கற்றுக்கொடுத்தது.. உலகத்தை பார்க்கும் பார்வையை மாற்றியது… இன்னும் இன்னும் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.
ஒரு குழந்தைக்கு பெற்றோர் ஆகும் போது, நம் வாழ்க்கை மீண்டு போக முடியாத ஒரு பாதைக்கு மாறும் என்பார்கள், வர்ணிக்கும் இந்த இரண்டு வாரங்கள் அப்படித்தான் உணர வைத்தன.
இதோ இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் அவன் வந்துவிடுவான்.
அவனை எண்ணிய கணமே அவளது இதழ்களில் சிரிப்பு முளைக்க பாடலொன்றை முணுமுணுத்தபடி தலைவாரி கிளிப் போட்டுக்கொண்டவள் அவன் வரும் நேரத்துக்காய் காத்திருக்க ஆரம்பித்தாள்.
எதிர்காலத்தில் இப்படி ஒரு உறவு அவளுக்கு கிடைக்கும் என்று எண்ணியதே இல்லையே.. முழுமனத்தால் அவளுக்கானவன் என்று ஒருவனை ஏற்று அவனோடு ஒரு குடும்பத்தை உருவாக்குவது குறித்து அவள் மனதில் எப்போதுமே பயமும் குழப்பங்களும் தான் இருந்தது. ஆனால் சாஹித்யன் வந்த பிறகு எந்தவொரு கேள்வியும் இல்லாமல் அவளுடைய இடத்தில் சென்று பொருந்திக்கொண்டது போல ஒரு ஆசுவாச தளர்வு மட்டும் தானே அவளுக்கு இருந்தது.
அவன் செய்ததை போலவே இரண்டு நாட்களுக்கு அவனுக்கு சமைக்கும் வேலை வைக்காமல் பத்திரமாய் பாக் செய்த உணவுகளோடு லக்கியின் பொருட்களையும் சரியாய் அடுக்கி ஹாலில் கொண்டு வந்து வர்ணி வைக்க கதவு கடகடவென தட்டப்பட்டது.
தட்டலின் வேகமே அடிவயிற்றில் கலக்கத்தை உண்டு பண்ண சாஹி? என்றபடி ஓடிப்போய் கதவை திறந்தவள் வெளியே நின்றவனை பார்த்து அதிர்ந்தே போனாள்.
சாஹித்யனே தான். ஆனால் கண்கள் கோபத்தில் செவ்வரியோடிக்கிடக்க அவனது தலை மொத்தமாய் கலைந்து கிடந்தது. எங்கோ யாரோடேயோ சண்டைக்கு போனதை போல ஷர்ட் எல்லாம் இழுபட்டு அழுக்காகி ..அவள் இதுவரை அவனை இப்படி ஒரு கோலத்தில் பார்த்ததே இல்லை. அதெல்லாம் மீறி அவனது கண்களின் கோபம் தான் அவளுக்கு முதலாவதாய் மனதில் படிந்தது.
“என்னாச்சு..முதல்ல உள்ளே வாங்க” என்று வர்ணி பதட்டமாய் அழைக்க
விடுவென உள்ளே வந்தவன்
“என்னாச்சு சாஹி, என் இப்படி இருக்கீங்க?” என்று வர்ணி அவசரமாய் அவனை ஆராய “சாஹி” என்று சிரித்த அம்மாவை பார்த்து வலிந்து புன்னகைத்து விட்டு இவளது கையை முரட்டுத்தனமாய்பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு அறைக்குள் போக அதிர்ச்சியில் அவனோடு இழுபட்டாள் வர்ணி.
அறைக்குள் போய் கதவை சாத்தியதுமே..
“சாஹி” என்று அவள் கோபமாய் கேட்க வர
ஒற்றைக்கையால் அவளை நிறுத்தியவன்
“அம்மாவை யாரோ மனோகரனாமே? அவன் வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போனியா? என்று கேட்டான்.
வர்ணிக்குள் இடி இடிக்க ஆரம்பித்தது. இதை பக்குவமாய் அவனோடு பேசத் தானே அவள் இவ்வளவு நேரமும் காத்திருந்தாள்.
“சாஹி..அது வந்து” எப்படி ஆரம்பிக்க என்று தெரியாமல் அவள் தடுமாற
“கூட்டிட்டு போனியா இல்லையா?” என்று ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் நெருப்பாய் துப்பினான் அவன்
“நான் சொல்றதை பொறுமையா கேளுங்களேன்” என்று வர்ணி அவன் கையை பிடிக்க கையை உதறியதிலேயே அவள் வெலவெலத்து போய்விட்டாள்.
“தேவையில்லாமல் பேசாத… கூட்டிட்டு போனியா இல்லையா?அதுக்கு மட்டும் பதில் சொல்லு ” மீண்டும் அழுத்தமாய் கேட்டான் அவன்
“ஆம்” என்று அவள் தலை அசைய கண்களில் மழுக்கென்று நீர் கட்டிக்கொண்டது அவளுக்கு .
அவளையே பார்த்திருந்த அவனது கண்களிலோ உயிரே இல்லை. ஐயோ என்றாகி விட்டது அவளுக்கு.
“அந்த மனோகரனுக்கும் அம்மாவுக்கும்..” என்று ஆரம்பித்தவன்..அதை சொல்ல முடியாமல் விழுங்கி விட்டு “அந்த கதை உனக்கு தெரியுமா தெரியாதா?” என்று அவளது கண்ணையே பார்த்தபடி கேட்க தெரியாது என்று சொல்லேன் என்று அவன் கண்கள் அவளை இறைஞ்சின
சாஹி.. அவளுக்கு குரல் தழுதழுத்தது விட்டது. இப்படிக்கேட்டால் எப்படி சொல்வது?
“நீங்க நினைக்கற போல இல்லை சாஹி. கொஞ்சம் பொறுமையா கேளுங்களேன்.”
“அப்போ உனக்கு தெரியும் இல்லைடி?” ரௌத்ரனாய் நின்று கொண்டிருந்தான் அவன்
சாஹி..
தலையில் கைவைத்துக்கொண்டவன் “நான் உன்னை நம்பினேன்டி. எவனையும் நம்பி அவங்களை விட்டுட்டு போனதேயில்லை. உன்னை நம்பினேன்டி.” என்று நெற்றியில் அடித்தவன் “உடம்பு சரியில்லாதவங்க அவங்க . யோசிக்க கூட தெரியாது. அவங்களை போய் பழைய காதலனை பார்க்க போயிருக்காங்கன்னு பேச்சு கேட்க வச்சிட்டியேடி அவங்க கௌரவம் உனக்கு ஒண்ணுமே இல்லையா? ஒரு நிமிஷம் என்னை நினைச்சு பார்த்திருந்தா இதை செஞ்சிருப்பியா?” என்றவன் கண்களில் நீர் நிரம்ப
யாரோ அவளது இதயத்தை முறுக்கி பிழிவது போலாகி விட்டது வர்ணிக்கு.
“சாஹி. யாரோ சொல்றத விடுங்க..நீங்க அப்படி நினைக்கிறீங்களா? நான் அவங்களை அசிங்கப்படுத்துற போல நடப்பேனா? நான் பார்த்தது எதுவும் நீங்க பார்க்கலை. முழு நேரமும் நான் கூடவே இருந்தேன். எவனோ நம்ம அம்மாவை பத்தி பேசினா நம்மளும் அதுக்கு ரியாக்ட் பண்ணனுமா? அவங்களுக்கு அப்படியெல்லாம் நினைக்க கூட தெரியாது சாஹி . அங்கே நடந்த விஷயமே வேற. ப்ரஸ்” என்று அவள் தவிப்பாய் புரியவைத்து விட ஆரம்பிக்க
அவனோ அவள் சொல்வதை கேட்டது போலவே தெரியவில்லை.
“யாருமே இல்லாம தன்னந்தனியா அம்மாவை நான் பார்த்துக்கிட்டேன்டி. என்னை கூட எவனும் கைநீட்டி பேசிடக்கூடாதுன்னு அவ்ளோ ஒழுக்கமா இருப்பேன். என் முன்னாடி எங்கம்மாவை தப்பா பேசற அளவுக்கு கொண்டு வந்து விட்டிட்டியே..”
விஷயத்தை கொஞ்சமும் புரிந்து கொள்ளாமல் கௌரவம் போய்விட்டது என்றே நின்று கொண்டிருக்கிறான் நான் சொல்வததை இவனுக்கு புரிந்து கொள்ளக்கூட முடியாது என்ற கையாலாகா உணர்வில் வர்ணி கண்ணீர் சொரிய நின்று கொண்டிருக்க
“உனக்கு எல்லாமே விளையாட்டுதான்ல? எதைத்தான் வாழ்க்கைல சீரியஸா எடுப்ப? உன்னை பத்தி தெரிஞ்சும் நான் ..”
“சாஹி” அவளுக்கு கோபமும் வருத்தமும் பேசவே நாவு குழறியது.
என்னால அவங்களை அப்படி பார்க்க முடியலையே.. நீ வந்து உன்னோட அம்மா உன்னோட அம்மான்னு சொல்லும் போது தானே அவங்களுக்கும் எனக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லைன்னு புரியுது.. நான் உனக்கு ஒண்ணுமே இல்லையா? என் பக்கம் ஏதாவது இருக்கும் என்று எண்ணிப்பார்க்க கூட உனக்கு மனசில்லாம போய்டுச்சா? ஆனால் அவன் தந்த காயத்தையும் மீறிக்கொண்டு அவன் உடைந்து நின்ற கோலமே மனதை தாக்க
ஓடிப்போய் அவன் கையை பற்றிக்கொண்டு “சாஹி என் இடத்துல நீங்க இருந்து நான் பார்த்ததை நீங்களும் பார்த்திருந்தா அதே தான் செய்திருப்பீங்க? எனக்கு என் சாஹித்யனை தெரியும்” என்றாள் வர்ணி விம்மியபடியே
Author: Ush
Article Title: லக்கி வீடு - 19
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
Article Title: லக்கி வீடு - 19
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
