அத்தியாயம் 23
சாதாரணமாகவே எட்வர்ட் பின்னாடியே சுற்றிக் கொண்டிருப்பாள் சுப்பு. அவன் கதையைக் கேட்டதில் இருந்து அவனை விட்டே நகர்வதில்லை. என்ன புரிந்ததோ இல்லையோ, அவனுக்கு தன்னைத் தவிர பாசம் காட்ட ஆளில்லை என்பது மட்டும் நன்றாக புரிந்தது அவளுக்கு.
அவன் குளிக்கும் போது கூட கதவின் வெளியேயே நின்றிருப்பாள். அன்றும் அப்படிதான் குளித்து முடித்து கதவைத் திறக்கவும், அதில் சாய்ந்திருந்தவள் அவன் மீது மோதி நின்றாள்.
“இங்க என்ன பண்ணற ப்ளேக்கி? நான் என்ன வயசு பொண்ணா, குளிக்கறதுக்கு காவல் இருக்க?”
விழாமல் அவளை நிறுத்திப் பிடித்தவன் சிரிப்புடன் கேட்டான். அவனிடம் இருந்து விலகி இன்னொரு துண்டு எடுத்து வந்தவள், அவனைக் குனிய சொல்லி தலையைத் துவட்டினாள்.
“உங்க அப்பாரு வந்து போனதுல இருந்து மனசே சரியில்ல. நீங்க கொஞ்ச நேரம் காணம்னா கூட மனசு படபடன்னு இருக்கு துரை.”
“அப்படினா கதவு வெளிய நிக்கக் கூடாது ப்ளேக்கி. இனிமே நான் குளிக்கறப்ப, உள்ளயே வந்து நின்னுக்க” அவள் பயத்தைப் போக்க கிண்டலில் இறங்கினான்.
“வெள்ளை பன்னி குளிக்கறத பாத்தா கண்ணு அவிஞ்சு போயிருமாம்! அதனால நான் கதவு வெளியவே நிக்கறேன்” சிரிக்காமல் அவனுக்கு பதிலடி கொடுத்தாள் சுப்பு.
தலையை அவளிடம் கொடுத்து விட்டு பேசிக் கொண்டிருந்தவனுக்கு, அவள் சொன்னதின் அர்த்தம் மெதுவாக தான் புரிந்தது.
“ஏ ப்ளேக்கி! யார பாத்து வெள்ளை பன்னின்னு சொன்ன?”
“நீங்க என்ன ப்ளேக்கின்னு கூப்புடறப்ப நான் வெள்ளை பன்னின்னு கூப்புட கூடாதா துரை?”
“உனக்கு ப்ளேக்கின்னா என்னன்னு தெரிஞ்சிருச்சா? எப்போ தெரியும்?” ஆச்சரியமாக கேட்டான் எட்வர்ட்.
“உங்களுக்கு தேங்சூ சொன்னேனே அப்போவே தெரியும். சித்தப்பூ கிட்ட கேட்டுட்டேன்.”
“தெரிஞ்சுமா ப்ளேக்கின்னு கூப்பிட்டப்போ, நான் அவ்வளவு அழகான்னு கேட்டு திரும்ப திரும்ப கூப்பிட சொன்ன?”
“ஆமா துரை! நீங்க அப்படி கூப்புடறப்போ, குரலு குழைஞ்சி பாசமா வருதா, அதான் அப்படியே கூப்பிடட்டும்னு விட்டுட்டேன்.” அவள் முகத்தை தன் வெற்று மார்பில் அழுத்திக் கொண்டான் எட்வர்ட்.
“என்னை மன்னிச்சிரு ப்ளேக்கி. சாரி, சாரி! சுபூ. இனிமே அப்படி கூப்பிட மாட்டேன். சரியா?”
“எனக்கு அதுதான் பிடிச்சிருக்கு. அப்படிதான் கூப்புடனும் துரை.”
“அர்த்தம் தெரியாதப்ப கூப்பிட்டது பரவாயில்ல. உனக்கு தெரிஞ்ச பிறகு அப்படி கூப்பிடறது சரியில்லையே!”
“ப்ளிஸ் துரைலிங்! ப்ளேக்கின்னே கூப்பிடுங்க. இல்லைனா என் கிட்ட பேச வேணாம்” அவன் பிடியில் இருந்து விலகியவள், முதுகு காட்டி நின்று கொண்டாள்.
“பிடிவாதம்! எல்லாத்துக்கும் பிடிவாதம். சரி, அப்படியே கூப்புடறேன் ப்ளேக்கி. எனக்குமே அதுதான் பிடிச்சிருக்கு. முதன் முதல்லா உனக்கு நான் வச்ச செல்ல பேரு! என் செல்ல ப்ளேக்கி” பின்னால் இருந்து அவளை அணைத்துக் கொண்டான்.
“இல்ல, நீங்கதான் என் செல்ல துரைலிங்”
“இல்ல, நீதான் என் செல்ல ப்ளேக்கி”
“துரைலிங்!”
“ப்ளேக்கி!”
“துரைலிங்!” அவன் பக்கம் திரும்பி, அண்ணாந்து அவன் முகத்தை ஆசையாகப் பார்த்தாள் சுப்பு.
“உன் பார்வையே சரியில்லையே ப்ளேக்கி! இப்படி பார்த்தா சூரியகாந்தி பூ கேப்பியே!”
ஆமென தலையாட்டினாள் சுப்பு.
“அடி வாங்குவ ப்ளேக்கி! நினைச்ச நேரத்துக்கெல்லாம் பூ கேட்க கூடாது. தோட்டம் வாடிப்போயிரும். தோட்டத்துக்கு நல்லா உரம் போட்டு செழிப்பா பாத்துக்கனும். அதனால முதல்ல போய் காலை சாப்பாடு சாப்பிடு. அப்புறம் நான் பூ குடுக்கறேன்.” என வலுக்கட்டாயமாக சாப்பிட அழைத்து சென்றான் எட்வர்ட். சாப்பிட்டு முடித்தவளுக்கு, அவள் கேட்ட பூவை அளிக்கவும் மறக்கவில்லை எட்வர்ட்.
கை காயம் ஆறி அவன் வேலைக்கு செல்ல ஆயத்தமான போது, தொடங்கியது அவர்களுக்குள் சின்ன சண்டை.
“கை இன்னும் நல்லா போகல துரை. அதுக்குள்ள ஏன் வேலைக்குப் போகனும்?”
“நல்லா போயிருச்சி ப்ளேக்கி. பாரு காயம் ஆறி தழும்பு கூட காஞ்சி போயிருச்சு” கையை அவள் முகத்தின் அருகே ஆட்டினான்.
அவன் கையை இழுத்து கடித்து வைத்தாள் சுப்பு.
“ஏ ப்ளேக்கி! இதென்ன காலையிலே ஆரம்பிச்சிட்ட உன் சேட்டைய! நான் வேலைக்குப் போயிட்டு வந்தவுடனே, கை குடுப்பனாம். அப்போ கடிச்சு கடிச்சு விளையாடுவியாம்! இப்போ கிளம்பவா?”
“நானும் வரேன் துரை!”
“அங்கல்லாம் வர வேணாம் ப்ளேக்கி! பூச்சி இருக்கும், சில சமயம் புலி கூட இருக்கும்”
“ஐயே! என்னமோ நான் காட்டுக்கே போகாத மாதிரி பேசாதிங்க துரை. ஆத்தா வீட்டுல இருக்கறப்போ அவங்க ஒத்தாசைக்கு நான் தான் மங்கு தொடைக்க போவேன்(ரப்பர் மரத்தை சீவி, சின்ன மர பாத்திரம் மாதிரி சொருகி வைத்திருப்பார்கள், அதில் தான் பாலை சேகரிப்பார்கள். கட்டியான அந்த பாலை அந்தி வேளையில் மறுபடியும் போய் சேகரிப்பார்கள். அதுதான் மங்கு துடைப்பது என வழக்கில் இருந்தது.) எத்தனை அட்டை கடிச்சிருக்கு, எத்தனை பூச்சி கடிச்சிருக்கு! ஒரு தடவை காட்டு பன்னி கூட துரத்துனுச்சு. அதெல்லாம் எனக்கு சர்வ சாதாரணம் துரை” பெருமை அடித்தாள் அவள்.
“உங்க ஆத்தாவுக்கு மகளா உன்னை எது வேணும்னாலும் கடிச்சிருக்கலாம். என் பொண்டாட்டிய நான் மட்டும்தான் கடிக்கலாம். அதுவும் செல்லமா! வேற எதுவும் கடிக்கறதுல எனக்கு இஸ்டமில்ல. புரியுதா? இப்போ உள்ள போ ப்ளேக்கி. பர்சு வேற ஜீப்புல ரொம்ப நேரமா வேய்ட் பண்ணுறான்.”
“சித்தப்பூ!” வாசலில் இருந்து கத்தி அழைத்தாள்.
“சொல்லுங்க துரையம்மா”
“க்கும்! துரையம்மா, கண்ணுல புரையம்மா, வாயில நொறையம்மா! அப்படி கூப்புடுடாதீங்கன்னு எத்தனை தடவை சொல்லிருக்கேன்.” நொடித்துக் கொண்டாள்.
எட்வர்டுக்கு சிரிப்பு வந்தது. முகம் சிரிப்பது போல இருந்தால், வீட்டில் இருக்க சொல்லி மீண்டும் ஆரம்பிப்பாள் என்பதால் கோபமாகவே முகத்தை வைத்துக் கொண்டான்.
“துரை கைல இன்னும் வலி இருக்கு. அதையும் தூக்க விடாதீங்க. ரொம்ப நடக்காம பாத்துக்குங்க. பக்கத்துலயே இருங்க, பத்திரமா பாத்துக்குங்க. மதியம் சாப்புட கூட்டிட்டு வாங்க.” பேசியபடியே ஜீப்பை நெருங்கி இருந்தார்கள்.
“நடக்க விடாம தூக்கி இடுப்புல வச்சிக்கவா? இந்த புள்ள அழும்பு தாங்க முடியலைடா சாமி!” வாயிலேயே முனகினான் பரசு.
“என்ன சொன்னீங்க சித்தப்பூ? விளங்கல!” என கேட்டாள் சுப்பு.
“துரை நடக்காம பாத்துக்கறேன். அவருக்கு அழுப்பா இருந்தா வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வந்துருறேன்னு சொன்னேன்”
“அப்போ சரி. பாத்து துரை” ஆயிரம் அறிவுரைகளை அள்ளிவிட்டாள் சுப்பு.
“ப்ளேக்கி!”
“ஹ்ம்ம், சொல்லுங்க துரை”
சாதாரணமாகவே எட்வர்ட் பின்னாடியே சுற்றிக் கொண்டிருப்பாள் சுப்பு. அவன் கதையைக் கேட்டதில் இருந்து அவனை விட்டே நகர்வதில்லை. என்ன புரிந்ததோ இல்லையோ, அவனுக்கு தன்னைத் தவிர பாசம் காட்ட ஆளில்லை என்பது மட்டும் நன்றாக புரிந்தது அவளுக்கு.
அவன் குளிக்கும் போது கூட கதவின் வெளியேயே நின்றிருப்பாள். அன்றும் அப்படிதான் குளித்து முடித்து கதவைத் திறக்கவும், அதில் சாய்ந்திருந்தவள் அவன் மீது மோதி நின்றாள்.
“இங்க என்ன பண்ணற ப்ளேக்கி? நான் என்ன வயசு பொண்ணா, குளிக்கறதுக்கு காவல் இருக்க?”
விழாமல் அவளை நிறுத்திப் பிடித்தவன் சிரிப்புடன் கேட்டான். அவனிடம் இருந்து விலகி இன்னொரு துண்டு எடுத்து வந்தவள், அவனைக் குனிய சொல்லி தலையைத் துவட்டினாள்.
“உங்க அப்பாரு வந்து போனதுல இருந்து மனசே சரியில்ல. நீங்க கொஞ்ச நேரம் காணம்னா கூட மனசு படபடன்னு இருக்கு துரை.”
“அப்படினா கதவு வெளிய நிக்கக் கூடாது ப்ளேக்கி. இனிமே நான் குளிக்கறப்ப, உள்ளயே வந்து நின்னுக்க” அவள் பயத்தைப் போக்க கிண்டலில் இறங்கினான்.
“வெள்ளை பன்னி குளிக்கறத பாத்தா கண்ணு அவிஞ்சு போயிருமாம்! அதனால நான் கதவு வெளியவே நிக்கறேன்” சிரிக்காமல் அவனுக்கு பதிலடி கொடுத்தாள் சுப்பு.
தலையை அவளிடம் கொடுத்து விட்டு பேசிக் கொண்டிருந்தவனுக்கு, அவள் சொன்னதின் அர்த்தம் மெதுவாக தான் புரிந்தது.
“ஏ ப்ளேக்கி! யார பாத்து வெள்ளை பன்னின்னு சொன்ன?”
“நீங்க என்ன ப்ளேக்கின்னு கூப்புடறப்ப நான் வெள்ளை பன்னின்னு கூப்புட கூடாதா துரை?”
“உனக்கு ப்ளேக்கின்னா என்னன்னு தெரிஞ்சிருச்சா? எப்போ தெரியும்?” ஆச்சரியமாக கேட்டான் எட்வர்ட்.
“உங்களுக்கு தேங்சூ சொன்னேனே அப்போவே தெரியும். சித்தப்பூ கிட்ட கேட்டுட்டேன்.”
“தெரிஞ்சுமா ப்ளேக்கின்னு கூப்பிட்டப்போ, நான் அவ்வளவு அழகான்னு கேட்டு திரும்ப திரும்ப கூப்பிட சொன்ன?”
“ஆமா துரை! நீங்க அப்படி கூப்புடறப்போ, குரலு குழைஞ்சி பாசமா வருதா, அதான் அப்படியே கூப்பிடட்டும்னு விட்டுட்டேன்.” அவள் முகத்தை தன் வெற்று மார்பில் அழுத்திக் கொண்டான் எட்வர்ட்.
“என்னை மன்னிச்சிரு ப்ளேக்கி. சாரி, சாரி! சுபூ. இனிமே அப்படி கூப்பிட மாட்டேன். சரியா?”
“எனக்கு அதுதான் பிடிச்சிருக்கு. அப்படிதான் கூப்புடனும் துரை.”
“அர்த்தம் தெரியாதப்ப கூப்பிட்டது பரவாயில்ல. உனக்கு தெரிஞ்ச பிறகு அப்படி கூப்பிடறது சரியில்லையே!”
“ப்ளிஸ் துரைலிங்! ப்ளேக்கின்னே கூப்பிடுங்க. இல்லைனா என் கிட்ட பேச வேணாம்” அவன் பிடியில் இருந்து விலகியவள், முதுகு காட்டி நின்று கொண்டாள்.
“பிடிவாதம்! எல்லாத்துக்கும் பிடிவாதம். சரி, அப்படியே கூப்புடறேன் ப்ளேக்கி. எனக்குமே அதுதான் பிடிச்சிருக்கு. முதன் முதல்லா உனக்கு நான் வச்ச செல்ல பேரு! என் செல்ல ப்ளேக்கி” பின்னால் இருந்து அவளை அணைத்துக் கொண்டான்.
“இல்ல, நீங்கதான் என் செல்ல துரைலிங்”
“இல்ல, நீதான் என் செல்ல ப்ளேக்கி”
“துரைலிங்!”
“ப்ளேக்கி!”
“துரைலிங்!” அவன் பக்கம் திரும்பி, அண்ணாந்து அவன் முகத்தை ஆசையாகப் பார்த்தாள் சுப்பு.
“உன் பார்வையே சரியில்லையே ப்ளேக்கி! இப்படி பார்த்தா சூரியகாந்தி பூ கேப்பியே!”
ஆமென தலையாட்டினாள் சுப்பு.
“அடி வாங்குவ ப்ளேக்கி! நினைச்ச நேரத்துக்கெல்லாம் பூ கேட்க கூடாது. தோட்டம் வாடிப்போயிரும். தோட்டத்துக்கு நல்லா உரம் போட்டு செழிப்பா பாத்துக்கனும். அதனால முதல்ல போய் காலை சாப்பாடு சாப்பிடு. அப்புறம் நான் பூ குடுக்கறேன்.” என வலுக்கட்டாயமாக சாப்பிட அழைத்து சென்றான் எட்வர்ட். சாப்பிட்டு முடித்தவளுக்கு, அவள் கேட்ட பூவை அளிக்கவும் மறக்கவில்லை எட்வர்ட்.
கை காயம் ஆறி அவன் வேலைக்கு செல்ல ஆயத்தமான போது, தொடங்கியது அவர்களுக்குள் சின்ன சண்டை.
“கை இன்னும் நல்லா போகல துரை. அதுக்குள்ள ஏன் வேலைக்குப் போகனும்?”
“நல்லா போயிருச்சி ப்ளேக்கி. பாரு காயம் ஆறி தழும்பு கூட காஞ்சி போயிருச்சு” கையை அவள் முகத்தின் அருகே ஆட்டினான்.
அவன் கையை இழுத்து கடித்து வைத்தாள் சுப்பு.
“ஏ ப்ளேக்கி! இதென்ன காலையிலே ஆரம்பிச்சிட்ட உன் சேட்டைய! நான் வேலைக்குப் போயிட்டு வந்தவுடனே, கை குடுப்பனாம். அப்போ கடிச்சு கடிச்சு விளையாடுவியாம்! இப்போ கிளம்பவா?”
“நானும் வரேன் துரை!”
“அங்கல்லாம் வர வேணாம் ப்ளேக்கி! பூச்சி இருக்கும், சில சமயம் புலி கூட இருக்கும்”
“ஐயே! என்னமோ நான் காட்டுக்கே போகாத மாதிரி பேசாதிங்க துரை. ஆத்தா வீட்டுல இருக்கறப்போ அவங்க ஒத்தாசைக்கு நான் தான் மங்கு தொடைக்க போவேன்(ரப்பர் மரத்தை சீவி, சின்ன மர பாத்திரம் மாதிரி சொருகி வைத்திருப்பார்கள், அதில் தான் பாலை சேகரிப்பார்கள். கட்டியான அந்த பாலை அந்தி வேளையில் மறுபடியும் போய் சேகரிப்பார்கள். அதுதான் மங்கு துடைப்பது என வழக்கில் இருந்தது.) எத்தனை அட்டை கடிச்சிருக்கு, எத்தனை பூச்சி கடிச்சிருக்கு! ஒரு தடவை காட்டு பன்னி கூட துரத்துனுச்சு. அதெல்லாம் எனக்கு சர்வ சாதாரணம் துரை” பெருமை அடித்தாள் அவள்.
“உங்க ஆத்தாவுக்கு மகளா உன்னை எது வேணும்னாலும் கடிச்சிருக்கலாம். என் பொண்டாட்டிய நான் மட்டும்தான் கடிக்கலாம். அதுவும் செல்லமா! வேற எதுவும் கடிக்கறதுல எனக்கு இஸ்டமில்ல. புரியுதா? இப்போ உள்ள போ ப்ளேக்கி. பர்சு வேற ஜீப்புல ரொம்ப நேரமா வேய்ட் பண்ணுறான்.”
“சித்தப்பூ!” வாசலில் இருந்து கத்தி அழைத்தாள்.
“சொல்லுங்க துரையம்மா”
“க்கும்! துரையம்மா, கண்ணுல புரையம்மா, வாயில நொறையம்மா! அப்படி கூப்புடுடாதீங்கன்னு எத்தனை தடவை சொல்லிருக்கேன்.” நொடித்துக் கொண்டாள்.
எட்வர்டுக்கு சிரிப்பு வந்தது. முகம் சிரிப்பது போல இருந்தால், வீட்டில் இருக்க சொல்லி மீண்டும் ஆரம்பிப்பாள் என்பதால் கோபமாகவே முகத்தை வைத்துக் கொண்டான்.
“துரை கைல இன்னும் வலி இருக்கு. அதையும் தூக்க விடாதீங்க. ரொம்ப நடக்காம பாத்துக்குங்க. பக்கத்துலயே இருங்க, பத்திரமா பாத்துக்குங்க. மதியம் சாப்புட கூட்டிட்டு வாங்க.” பேசியபடியே ஜீப்பை நெருங்கி இருந்தார்கள்.
“நடக்க விடாம தூக்கி இடுப்புல வச்சிக்கவா? இந்த புள்ள அழும்பு தாங்க முடியலைடா சாமி!” வாயிலேயே முனகினான் பரசு.
“என்ன சொன்னீங்க சித்தப்பூ? விளங்கல!” என கேட்டாள் சுப்பு.
“துரை நடக்காம பாத்துக்கறேன். அவருக்கு அழுப்பா இருந்தா வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வந்துருறேன்னு சொன்னேன்”
“அப்போ சரி. பாத்து துரை” ஆயிரம் அறிவுரைகளை அள்ளிவிட்டாள் சுப்பு.
“ப்ளேக்கி!”
“ஹ்ம்ம், சொல்லுங்க துரை”
Author: VanishaAdmin
Article Title: இள மனச--EPI 23
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
Article Title: இள மனச--EPI 23
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
