வர்ணி ரொம்ப ரொம்ப ரொம்ப சந்தோஷமாக இருந்தாள். என்னமோ திடீரென்று அவளது வாழ்க்கையை யாரோ தூக்கி மேகமூட்டங்களின் மேல் வைத்ததை போலிருந்தது. வழக்கமான சிரிப்பை விட ஒரு படி அதிகமாகவே அவளது உதடுகள் சிரித்துக்கொண்டிருக்க, அது அவளுக்கு எதிரே இருந்த கஸ்டமருக்கும் தொற்றிக்கொண்டிருக்க வேண்டும். அவரும் புன்னகைத்தார்.
“அண்ணா, இன்னிக்கு ப்ரீ ப்ரோமோஷன் சீஸ்கேக் பைட்ஸ் போட்டிருக்கோம். எந்த பிளேவர் வேணும்?” என்று அவள் கேட்க,
அந்த அண்ணா சந்தோஷமாய் ஸ்ட்ராபெரியை வாங்கிக்கொண்டு போக,
“சமூகம் பெரிய இடம் போல, சீஸ்கேக் பைட்ஸ் எல்லாம் இலவசமா கொடுக்குது” என்று ஹனி ஐஸ்கிரீமில் இருந்து குமரனின் குரல் வந்தது.
“டேய் போடா” என்று அவனை நிறுத்த முயன்றாள் அவள்.
“என்னன்னு சொல்லு?” அவன் எங்கே விட்டான்!
“இங்கிருந்து சொல்ல முடியாது. நீ வேலையை முடிச்சிட்டு வா, சொல்றேன்” என்றாள் வர்ணி.
“நீ ஒண்ணும் சொல்ல தேவலை.. நான் கண்டுபிடிச்சிட்டேனே..” என்று அவன் செய்த சைகையில் விழி விரித்தவள், “எப்பட்றா” என்று அதிர்ந்தே விட்டாள்.
“ஹி ஹி, அதெல்லாம் பிரதீப் அண்ணா காலையிலேயே எனக்கு போன் பண்ணி சொல்லிட்டாங்க.. துரோகிகள் நடுவில் சில நல்ல உள்ளங்களும் வாழத்தான் செய்கின்றன” என்று இப்போது அவன் பொய்க்கோபமாய் முறைக்க
“சரி சரி, வெளியே சொல்லாத..” என்று அசடு வழிந்து விட்டு, 5 விரல்களைக் காட்டியவள், “அது வரை வெளியே சொல்லக்கூடாது” என்றும் கவனமாய் எச்சரித்து விட்டு வரிசையில் காத்திருந்த அடுத்தவரை விசாரிக்கலானாள்.
பின்னே என்ன? சும்மாவே மகிழ்ச்சி கடலில் சுற்றிக்கொண்டிருந்தவளை பூஜா கர்ப்பமாக இருக்கும் செய்தி என்ன செய்யும்! அவளைக் கையில் பிடிக்கவே முடியவில்லை. உறவே இல்லை என்று வாழ்ந்தவர்களுக்கு, அவர்களுக்கே அவர்களுக்கென்று ஒரு ரத்த சம்பந்தம் வரப்போகும் நிகழ்வு அத்துணை நெகிழ்ச்சியாய் இருக்க, டார்லிங் காபேயில் என்ன விஷயம் என்று சொல்லாமல் ப்ரீ ப்ரோமோஷனாக இனிப்புகளை எல்லாருக்கும் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள் வர்ணி.
பூக்கடையில் என்னமோ சலசலப்பு கேட்க நிமிர்ந்து பார்த்தவளுக்கு, அங்கே சிவனும் பார்வதியும் மறுபடியும் ஏதோ வாய்தகராறில் இருப்பதையும், ஆனால் முன்னர் போல யாரும் வெளிநடப்பு செய்யாமல் வாய்க்குள் முணுமுணுத்தபடி கடைக்குள்ளேயே இரண்டு பக்கமாய் திரும்பிக்கொள்வதைப் பார்க்க சிரிப்புத்தான் வந்தது அவளுக்கு. அந்த மழை நாளுக்குப் பிறகு தினமும் பழையபடி சண்டையே போட்டாலும் யாரும் கடையை விட்டு வெளிநடப்பு செய்யாததால், இவர்களுக்கெல்லாம் முன்னரைப் போல என்டர்டெயின்மெண்ட் கிடைப்பது இல்லை.
அதன் பிறகு வழக்கம் போல அவளது நாள் மதியம் வரை லக்கியும் கஸ்டமர்களும் என்றே ஓட, சாஹித்யனுக்காக ஒரு சின்னப்பெட்டியில் சீஸ் கேக் பைட்ஸைப் பத்திரப்படுத்திக்கொண்டவள் மதிய உணவு நேரத்தை எதிர்பார்த்து காத்துக்கொண்டிருந்தாள். ஆனால் சாஹித்யன் வரவில்லை, அவனுக்கு பதிலாய் நவீன் போனபிறகு புதிதாய் ஜிம்மில் வேலைக்கு சேர்ந்திருக்கும் பிரேம் சாப்பாட்டுப் பையோடு வரவும் இவளுக்கு ஏமாற்றமாகிப் போனது.
அப்பாவியாய் புன்னகைத்த ப்ரேம் “சாஹித்யன் சார் அம்மாவை இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல வந்து வீட்டுக்கே கூட்டிட்டு போயிடறதா சொல்லிவிட்டார். இந்த மருந்தை சாப்பிட்டதும் அம்மாவுக்கு கொடுக்க சொன்னார்” என்று ஒரு பெட்டியையும் கையில் தர உர்ரென்று வாங்கிக்கொண்டவளுக்கு செம கோபம்.
லக்கியை அவளோடு சாப்பிட அமரவைத்துக்கொண்டவள் “உங்களை மாலை வரை நான் பார்த்துக்க மாட்டேனாமா? நடுவுல அவரு வந்து கடமை செஞ்சே ஆகணுமா?” என்று பாவம் லக்கியோடு சண்டைக்கு போக
அவரோ வழக்கம் போல அதை ஊதி தள்ளி விட்டு சாப்பாட்டில் கவனமாகி விட்டார்
அவன் செய்திருந்த காய்கறி சாதம் சந்தேஉதட்டை பிதுங்கிக்கொண்டு சாப்பாட்டை ஒரு வாய் எடுத்து வாயில் வைத்தவளுக்கு உடனேயே புரிந்து போனது.
சந்தேகத்துக்கிடமின்றி இது வர்ணியின் ரெசிப்பியே தான்!
‘இவன் நம்ம கிட்ட இருக்கற மொத்த சரக்கையும் ஆட்டையை போட்டுடுவான் போல இருக்கே.. இனிமே சொல்லிக் கொடுக்கக் கூடாது’ என்று நினைத்தாலும் உதடுகளில் சிரிப்பு நெளிய சாப்பிட்டு முடிந்து, ஆன்ட்டிக்கும் மருந்துகளையும் கொடுத்து காபேக்குள்ளேயே இருந்த பெரிய நாற்காலியில் இளையராஜா பாடல்களோடு அமர வைத்துக்கொண்டாள்.
பாடல்களை ஒலிக்கவிடும் வரை படபடப்பாகச் சுற்றிலும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர், அதன் பின் அப்படியே தலையை பின்னே சாய்த்து கண்களை மூடிக்கொண்டார்.
அவருக்கு இப்போதெல்லாம் நினைவுக்கோவை வேகமாய் அறுந்துவிடுகிறது, சட்டென்று குழம்பிப்போய்விடுகிறார். கண் முன்னே கடலுக்குள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் கரைந்து செல்லும் தீவைப்போல அவளது மனதிலும் ஒரு பாரம் ஏறிக்கொண்டது. ப்ச்... சற்று நாட்களில் அவர் இந்த இசையைக்கூட மறந்து போய்விடலாம். ஆனாலும் அந்த ‘சுயமாய் வாழ வேண்டும்’ என்ற ஓர்மம் மட்டும் மறக்காமல் அவ்வப்போது வந்து போகிறதென்றால், எந்தளவுக்கு அந்த வாழ்க்கைக்காய் ஏங்கி இருப்பார்?
அவளுக்கே இப்படி என்றால் சாஹித்யனுக்கு எப்படி இருக்கும்? பாவம்! என்று நினைத்துக்கொண்டவள், பிறகு, ‘ச்சே சச்சே அந்த அந்நியனுக்கு பாவம் பார்ப்பதா? ஒரு வார்த்தை எனக்கு மெசேஜ் போட்டு சொல்லியிருக்கலாம் தானே’ என்று மீண்டும் உர்ர் என்று முகத்தை தூக்கி வைத்துக்கொண்டாள்.
அந்தப்பக்கம் அவனோ, சொல்லிவிட்டதைப் போலவே ஒரு மணிக்கு டிப்டாப்பாய் வர, இங்கே மாலின் முன்பக்கம் மதிய நேரம் யாரும் இல்லாததால் ஒன்றாய் கூடி ஏதோ பேசி சிரித்துக்கொண்டிருந்தனர் இவர்கள் எல்லாரும்.
அவன் தான் ஆட்கள் இருக்கும் போது எதையும் காண்பித்துக்கொள்ள மாட்டானே. மெல்ல வர்ணிக்கு மட்டும் ரகசியமாய் தலையசைத்துவிட்டு அம்மாவை அழைத்துக்கொண்டு வர, அவன் தலையசைத்ததை கழுகு கண்களால் கவனித்துச் சுற்றி நின்றவர்கள் ஓஒ என்று அவளை ஓட்டஆரம்பித்து விட்டனர்.
கான்டாகி போனவன் “யாருக்கும் வேற வேலையே இல்லை, வெட்டியா அரட்டையடிங்க” என்று அவளையும் சேர்த்து முறைத்துக்கொண்டு இறங்கிப்போனான்.
இப்போ வர்ணிக்கு அவனை விட செம கோபம் பொங்கிவிட்டது. அவள் எவ்வளவு ஆசையாய் சந்தோஷமான விஷயத்தை அவனிடம் சொல்லவேண்டும் என்று காத்திருக்க, வராமல் விட்டது மட்டுமல்லாமல் வந்தும் அவளோடு பேச முயற்சி எடுக்காமல் போறான் பார்…
ப்ச்..நீ சொல்லப்போறன்னு அவனுக்கு என்ன தெரியும்?
அதெல்லாம் தெரியாது. அவன் சும்மா போனா கூட மன்னிச்சிருப்பேன். முறைச்சிட்டு கூடவே திட்டிவிட்டும் வேறு போகிறான். மன்னிக்கவே முடியாது
விடுவிடுவென காபேக்குப் போனவள் போனை எடுத்து வாட்ஸாப்பில் அவனுக்கு குறுஞ்செய்தி டைப் செய்ய ஆரம்பித்தாள்:
என்று மொட்டையாய் குறுஞ்செய்தியைத் தட்டிவிட, அவன் உடனடியாய் பார்த்தானே தவிர அவள் எதிர்பார்த்த எதிர்விளைவு எதுவும் வரவில்லை.
அது இன்னும் அவளது ஊடலுக்கு தூபம் போட அன்றைய நாள் முழுவதும் முகத்தை தூக்கி வைத்துக்கொண்டிருந்தாள் அவள்.
நாளைக்கு அவளுடைய சமையல் முறை ‘உங்க ரெண்டு பேருக்கும் வெறும் தயிர் சாதம் தான் கொண்டு வருவேன்’ என்று மனதுக்குள் சவால் வேறு.
அன்று மாலை காபேயை மூடும் நேரமும் வந்துவிட்டது. சாஹித்யன் இன்னும் திரும்பி வந்திருக்கவில்லை. ‘ஆன்ட்டியை மதியமே வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போய்ட்டான். அதனால இங்கே வராமலே போய்டுவானோ? இருக்கும் இருக்கும்.. நான் தான் உளறுவாய் மாதிரி எல்லாத்தையும் அவன் கிட்ட சொல்லிடுறேன். அவன் எதுவுமே சொல்றது கிடையாது’
ப்ச் இப்ப என்ன? அந்த ஹல்க் மூஞ்சியை ஒரு நாள் பார்க்காம உன்னால வீட்டுக்கு போக முடியாதோ? என்று மனம் நக்கல் செய்ய
அவனை போய் யாராவது தேடுவாங்களா? இவ்ளோ நாளும் அவர் மூஞ்சியை கண்ணை திறந்து பார்த்து கன்னத்துல போட்டுட்டு தான் கடையை பூட்டினேனா? என்று தன் மனத்தோடேயே சண்டை போட்டுக்கொண்டு கடையை பூட்டிக்கொண்டு வந்தவள், அவனை மனதில் அர்ச்சிப்பதை மட்டும் நிறுத்தவே இல்லை
“கொழுப்பு.. கொழுப்பு.. அவ்வளவும் கொழுப்பு” என்று முறைத்துக்கொண்டே ஸ்கூட்டிக்குப் போனால், அவள் கேட்ட பொருட்கள் ஸ்கூட்டியில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன.
அந்த பையை பார்த்ததுமே வர்ணியின் உதடுகளில் வெட்கச் சிரிப்பு தாமரையாய் மலர்ந்தது.
‘அப்போ நடுவுல வந்தானா? கடையிலேயே கொண்டு வந்து கொடுத்திருக்கலாம்ல.. அட்லீஸ்ட் வாங்கிட்டேன் என்றாவது சொல்லியிருக்கலாம்ல’
என்று அதற்கும் அவன் மேலே குறை கண்டுபிடித்தாலும் தக்காளிகளைத் தடவிக்கொண்டிருந்தாள்.
திடும்மென அவளுக்கு பின்னே “என்ன வர்ணி, திடீர்னு தக்காளி மேல அவ்ளோ பாசம்?” என்று பார்வதி கேட்டுக்கொண்டே போக,
ஹி ஹி என்று அசடு வழிந்து தன்னிலைக்கு வந்தவள் ராக்கியை நிமிர்த்தி ஏறி அமர்ந்தாள்.
‘இவனை நினைத்தாலே இப்படித்தான் பல்ப் வாங்குகிறோம், இனிமேல் உன்னை நினைக்க மாட்டேன் போ’ என்று வீர சபதமும் செய்து அந்த காய்கறிப் பையை கவனமாய் உட்புறமாய் மாட்டிக்கொண்டவள் வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தாள்.
“அண்ணா, இன்னிக்கு ப்ரீ ப்ரோமோஷன் சீஸ்கேக் பைட்ஸ் போட்டிருக்கோம். எந்த பிளேவர் வேணும்?” என்று அவள் கேட்க,
அந்த அண்ணா சந்தோஷமாய் ஸ்ட்ராபெரியை வாங்கிக்கொண்டு போக,
“சமூகம் பெரிய இடம் போல, சீஸ்கேக் பைட்ஸ் எல்லாம் இலவசமா கொடுக்குது” என்று ஹனி ஐஸ்கிரீமில் இருந்து குமரனின் குரல் வந்தது.
“டேய் போடா” என்று அவனை நிறுத்த முயன்றாள் அவள்.
“என்னன்னு சொல்லு?” அவன் எங்கே விட்டான்!
“இங்கிருந்து சொல்ல முடியாது. நீ வேலையை முடிச்சிட்டு வா, சொல்றேன்” என்றாள் வர்ணி.
“நீ ஒண்ணும் சொல்ல தேவலை.. நான் கண்டுபிடிச்சிட்டேனே..” என்று அவன் செய்த சைகையில் விழி விரித்தவள், “எப்பட்றா” என்று அதிர்ந்தே விட்டாள்.
“ஹி ஹி, அதெல்லாம் பிரதீப் அண்ணா காலையிலேயே எனக்கு போன் பண்ணி சொல்லிட்டாங்க.. துரோகிகள் நடுவில் சில நல்ல உள்ளங்களும் வாழத்தான் செய்கின்றன” என்று இப்போது அவன் பொய்க்கோபமாய் முறைக்க
“சரி சரி, வெளியே சொல்லாத..” என்று அசடு வழிந்து விட்டு, 5 விரல்களைக் காட்டியவள், “அது வரை வெளியே சொல்லக்கூடாது” என்றும் கவனமாய் எச்சரித்து விட்டு வரிசையில் காத்திருந்த அடுத்தவரை விசாரிக்கலானாள்.
பின்னே என்ன? சும்மாவே மகிழ்ச்சி கடலில் சுற்றிக்கொண்டிருந்தவளை பூஜா கர்ப்பமாக இருக்கும் செய்தி என்ன செய்யும்! அவளைக் கையில் பிடிக்கவே முடியவில்லை. உறவே இல்லை என்று வாழ்ந்தவர்களுக்கு, அவர்களுக்கே அவர்களுக்கென்று ஒரு ரத்த சம்பந்தம் வரப்போகும் நிகழ்வு அத்துணை நெகிழ்ச்சியாய் இருக்க, டார்லிங் காபேயில் என்ன விஷயம் என்று சொல்லாமல் ப்ரீ ப்ரோமோஷனாக இனிப்புகளை எல்லாருக்கும் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள் வர்ணி.
பூக்கடையில் என்னமோ சலசலப்பு கேட்க நிமிர்ந்து பார்த்தவளுக்கு, அங்கே சிவனும் பார்வதியும் மறுபடியும் ஏதோ வாய்தகராறில் இருப்பதையும், ஆனால் முன்னர் போல யாரும் வெளிநடப்பு செய்யாமல் வாய்க்குள் முணுமுணுத்தபடி கடைக்குள்ளேயே இரண்டு பக்கமாய் திரும்பிக்கொள்வதைப் பார்க்க சிரிப்புத்தான் வந்தது அவளுக்கு. அந்த மழை நாளுக்குப் பிறகு தினமும் பழையபடி சண்டையே போட்டாலும் யாரும் கடையை விட்டு வெளிநடப்பு செய்யாததால், இவர்களுக்கெல்லாம் முன்னரைப் போல என்டர்டெயின்மெண்ட் கிடைப்பது இல்லை.
அதன் பிறகு வழக்கம் போல அவளது நாள் மதியம் வரை லக்கியும் கஸ்டமர்களும் என்றே ஓட, சாஹித்யனுக்காக ஒரு சின்னப்பெட்டியில் சீஸ் கேக் பைட்ஸைப் பத்திரப்படுத்திக்கொண்டவள் மதிய உணவு நேரத்தை எதிர்பார்த்து காத்துக்கொண்டிருந்தாள். ஆனால் சாஹித்யன் வரவில்லை, அவனுக்கு பதிலாய் நவீன் போனபிறகு புதிதாய் ஜிம்மில் வேலைக்கு சேர்ந்திருக்கும் பிரேம் சாப்பாட்டுப் பையோடு வரவும் இவளுக்கு ஏமாற்றமாகிப் போனது.
அப்பாவியாய் புன்னகைத்த ப்ரேம் “சாஹித்யன் சார் அம்மாவை இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல வந்து வீட்டுக்கே கூட்டிட்டு போயிடறதா சொல்லிவிட்டார். இந்த மருந்தை சாப்பிட்டதும் அம்மாவுக்கு கொடுக்க சொன்னார்” என்று ஒரு பெட்டியையும் கையில் தர உர்ரென்று வாங்கிக்கொண்டவளுக்கு செம கோபம்.
லக்கியை அவளோடு சாப்பிட அமரவைத்துக்கொண்டவள் “உங்களை மாலை வரை நான் பார்த்துக்க மாட்டேனாமா? நடுவுல அவரு வந்து கடமை செஞ்சே ஆகணுமா?” என்று பாவம் லக்கியோடு சண்டைக்கு போக
அவரோ வழக்கம் போல அதை ஊதி தள்ளி விட்டு சாப்பாட்டில் கவனமாகி விட்டார்
அவன் செய்திருந்த காய்கறி சாதம் சந்தேஉதட்டை பிதுங்கிக்கொண்டு சாப்பாட்டை ஒரு வாய் எடுத்து வாயில் வைத்தவளுக்கு உடனேயே புரிந்து போனது.
சந்தேகத்துக்கிடமின்றி இது வர்ணியின் ரெசிப்பியே தான்!
‘இவன் நம்ம கிட்ட இருக்கற மொத்த சரக்கையும் ஆட்டையை போட்டுடுவான் போல இருக்கே.. இனிமே சொல்லிக் கொடுக்கக் கூடாது’ என்று நினைத்தாலும் உதடுகளில் சிரிப்பு நெளிய சாப்பிட்டு முடிந்து, ஆன்ட்டிக்கும் மருந்துகளையும் கொடுத்து காபேக்குள்ளேயே இருந்த பெரிய நாற்காலியில் இளையராஜா பாடல்களோடு அமர வைத்துக்கொண்டாள்.
பாடல்களை ஒலிக்கவிடும் வரை படபடப்பாகச் சுற்றிலும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர், அதன் பின் அப்படியே தலையை பின்னே சாய்த்து கண்களை மூடிக்கொண்டார்.
அவருக்கு இப்போதெல்லாம் நினைவுக்கோவை வேகமாய் அறுந்துவிடுகிறது, சட்டென்று குழம்பிப்போய்விடுகிறார். கண் முன்னே கடலுக்குள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் கரைந்து செல்லும் தீவைப்போல அவளது மனதிலும் ஒரு பாரம் ஏறிக்கொண்டது. ப்ச்... சற்று நாட்களில் அவர் இந்த இசையைக்கூட மறந்து போய்விடலாம். ஆனாலும் அந்த ‘சுயமாய் வாழ வேண்டும்’ என்ற ஓர்மம் மட்டும் மறக்காமல் அவ்வப்போது வந்து போகிறதென்றால், எந்தளவுக்கு அந்த வாழ்க்கைக்காய் ஏங்கி இருப்பார்?
அவளுக்கே இப்படி என்றால் சாஹித்யனுக்கு எப்படி இருக்கும்? பாவம்! என்று நினைத்துக்கொண்டவள், பிறகு, ‘ச்சே சச்சே அந்த அந்நியனுக்கு பாவம் பார்ப்பதா? ஒரு வார்த்தை எனக்கு மெசேஜ் போட்டு சொல்லியிருக்கலாம் தானே’ என்று மீண்டும் உர்ர் என்று முகத்தை தூக்கி வைத்துக்கொண்டாள்.
அந்தப்பக்கம் அவனோ, சொல்லிவிட்டதைப் போலவே ஒரு மணிக்கு டிப்டாப்பாய் வர, இங்கே மாலின் முன்பக்கம் மதிய நேரம் யாரும் இல்லாததால் ஒன்றாய் கூடி ஏதோ பேசி சிரித்துக்கொண்டிருந்தனர் இவர்கள் எல்லாரும்.
அவன் தான் ஆட்கள் இருக்கும் போது எதையும் காண்பித்துக்கொள்ள மாட்டானே. மெல்ல வர்ணிக்கு மட்டும் ரகசியமாய் தலையசைத்துவிட்டு அம்மாவை அழைத்துக்கொண்டு வர, அவன் தலையசைத்ததை கழுகு கண்களால் கவனித்துச் சுற்றி நின்றவர்கள் ஓஒ என்று அவளை ஓட்டஆரம்பித்து விட்டனர்.
கான்டாகி போனவன் “யாருக்கும் வேற வேலையே இல்லை, வெட்டியா அரட்டையடிங்க” என்று அவளையும் சேர்த்து முறைத்துக்கொண்டு இறங்கிப்போனான்.
இப்போ வர்ணிக்கு அவனை விட செம கோபம் பொங்கிவிட்டது. அவள் எவ்வளவு ஆசையாய் சந்தோஷமான விஷயத்தை அவனிடம் சொல்லவேண்டும் என்று காத்திருக்க, வராமல் விட்டது மட்டுமல்லாமல் வந்தும் அவளோடு பேச முயற்சி எடுக்காமல் போறான் பார்…
ப்ச்..நீ சொல்லப்போறன்னு அவனுக்கு என்ன தெரியும்?
அதெல்லாம் தெரியாது. அவன் சும்மா போனா கூட மன்னிச்சிருப்பேன். முறைச்சிட்டு கூடவே திட்டிவிட்டும் வேறு போகிறான். மன்னிக்கவே முடியாது
விடுவிடுவென காபேக்குப் போனவள் போனை எடுத்து வாட்ஸாப்பில் அவனுக்கு குறுஞ்செய்தி டைப் செய்ய ஆரம்பித்தாள்:
- தக்காளி - அரைகிலோ - 5cm
- வெங்காயம் - கால் கிலோ -5cm உயரம்
- பூண்டு - 1 (காய்ந்து போகாதது)
- இஞ்சி - 1 துண்டு
- கொத்தமல்லி இலைகள் - வாடாதது
- புதினா - 1 சென்டிமீட்டர் விட்டமுள்ள இலைகள்
என்று மொட்டையாய் குறுஞ்செய்தியைத் தட்டிவிட, அவன் உடனடியாய் பார்த்தானே தவிர அவள் எதிர்பார்த்த எதிர்விளைவு எதுவும் வரவில்லை.
அது இன்னும் அவளது ஊடலுக்கு தூபம் போட அன்றைய நாள் முழுவதும் முகத்தை தூக்கி வைத்துக்கொண்டிருந்தாள் அவள்.
நாளைக்கு அவளுடைய சமையல் முறை ‘உங்க ரெண்டு பேருக்கும் வெறும் தயிர் சாதம் தான் கொண்டு வருவேன்’ என்று மனதுக்குள் சவால் வேறு.
அன்று மாலை காபேயை மூடும் நேரமும் வந்துவிட்டது. சாஹித்யன் இன்னும் திரும்பி வந்திருக்கவில்லை. ‘ஆன்ட்டியை மதியமே வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போய்ட்டான். அதனால இங்கே வராமலே போய்டுவானோ? இருக்கும் இருக்கும்.. நான் தான் உளறுவாய் மாதிரி எல்லாத்தையும் அவன் கிட்ட சொல்லிடுறேன். அவன் எதுவுமே சொல்றது கிடையாது’
ப்ச் இப்ப என்ன? அந்த ஹல்க் மூஞ்சியை ஒரு நாள் பார்க்காம உன்னால வீட்டுக்கு போக முடியாதோ? என்று மனம் நக்கல் செய்ய
அவனை போய் யாராவது தேடுவாங்களா? இவ்ளோ நாளும் அவர் மூஞ்சியை கண்ணை திறந்து பார்த்து கன்னத்துல போட்டுட்டு தான் கடையை பூட்டினேனா? என்று தன் மனத்தோடேயே சண்டை போட்டுக்கொண்டு கடையை பூட்டிக்கொண்டு வந்தவள், அவனை மனதில் அர்ச்சிப்பதை மட்டும் நிறுத்தவே இல்லை
“கொழுப்பு.. கொழுப்பு.. அவ்வளவும் கொழுப்பு” என்று முறைத்துக்கொண்டே ஸ்கூட்டிக்குப் போனால், அவள் கேட்ட பொருட்கள் ஸ்கூட்டியில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன.
அந்த பையை பார்த்ததுமே வர்ணியின் உதடுகளில் வெட்கச் சிரிப்பு தாமரையாய் மலர்ந்தது.
‘அப்போ நடுவுல வந்தானா? கடையிலேயே கொண்டு வந்து கொடுத்திருக்கலாம்ல.. அட்லீஸ்ட் வாங்கிட்டேன் என்றாவது சொல்லியிருக்கலாம்ல’
என்று அதற்கும் அவன் மேலே குறை கண்டுபிடித்தாலும் தக்காளிகளைத் தடவிக்கொண்டிருந்தாள்.
திடும்மென அவளுக்கு பின்னே “என்ன வர்ணி, திடீர்னு தக்காளி மேல அவ்ளோ பாசம்?” என்று பார்வதி கேட்டுக்கொண்டே போக,
ஹி ஹி என்று அசடு வழிந்து தன்னிலைக்கு வந்தவள் ராக்கியை நிமிர்த்தி ஏறி அமர்ந்தாள்.
‘இவனை நினைத்தாலே இப்படித்தான் பல்ப் வாங்குகிறோம், இனிமேல் உன்னை நினைக்க மாட்டேன் போ’ என்று வீர சபதமும் செய்து அந்த காய்கறிப் பையை கவனமாய் உட்புறமாய் மாட்டிக்கொண்டவள் வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தாள்.
Author: Ush
Article Title: லக்கி வீடு - 14
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
Article Title: லக்கி வீடு - 14
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
