15
இரண்டு மாதங்களுக்கு ஒரு முறை அம்மாவை மருத்துவப் பரிசோதனைக்கு அழைத்துச் செல்வது வழக்கம். அதன்படி அன்றைக்கும் லக்கியின் மருத்துவரின் முன்னே அமர்ந்திருந்தான் சாஹித்யன்.
வழக்கமான பரிசோதனைகளின் பின்னர் வந்து அவன் முன்னே அமர்ந்த மருத்துவர், எப்போதும் போல மருந்துகளின் மாற்றம் பற்றி அவனுக்கு விளக்கிச் சொல்லிக்கொண்டிருக்க, அங்கிருந்த புதிய நர்ஸ் அம்மாவோடு ஏதோ பேசி சிரித்துக்கொண்டே வெளியே வந்தார்.
“லக்கிம்மா, என்ன வர வர ரொம்ப ஸ்டைலிஷ்ஷா வர்றீங்க?” டாக்டர் சிரித்துக்கொண்டே கேட்க
அம்மாவிடம் மீண்டும் ஒரு மெல்லிய சிரிப்பு உருவானது
“அப்புறம் போன தடவை வரும் போது எனக்கு உங்களோட ஃபேவரிட் டேட்கேக் கொண்டு வந்து தர்றேன்னு சொன்னீங்களே, எங்கே?” என்று அவர் மீண்டும் வம்பிழுக்க
“அச்சோ! மறந்துட்டேன். சாஹி சொல்லவே இல்லையே.” என்று அம்மா அவனை பார்க்க “ மறந்துட்டேன்மா” என்று சிரித்தான் அவன்.
“என்ன சாஹி, இப்படி பண்றீங்க?” என்றவர், “ஆனந்தி, லக்கிம்மாவை வெளியே கார்டனுக்கு கூட்டிப்போய் காமிங்க,” என்று விட்டு, அவர்கள் வெளியேறியதும் இவனிடம் திரும்பினார்.
“இந்த ரெண்டு மாசத்துல ஏதாவது மாற்றம் தெரிஞ்சதா சாஹித்யன்?”
“ஹ்ம்ம்... போன மாசம் ரெண்டு தடவை...” என்று நிறுத்தியவன், பிறகு, “ரெண்டு தடவை அவங்களுக்கு என்னை அடையாளம் தெரியலை. வழக்கமா சாஹின்னு கூப்பிடுவாங்க. அப்போ நான் ஞாபகப்படுத்தினதும் தான் சட்டென்று ஞாபகம் வந்தது” என்றான்
“ஓ... வேற ஏதாவது?” என்று அவர் கேட்க
“இல்லை டாக்டர். வேற ஏதும் நான் கவனிக்கலை.”
“ஹ்ம்ம்... நீங்க தான் மனதை உறுதியா வச்சுக்கணும். அவங்களோட வியாதி நினைவுகளை இழக்கிறது தான். அப்படியிருக்கும் போது இது எதிர்பார்க்க வேண்டியது தான். ஒரு குழந்தைக்கு நம்மை அம்மான்னு கூப்பிடத் தெரியலைன்னாலும் அது நம்ம குழந்தை இல்லைன்னு ஆகிடாதுல்ல. அப்படித்தான் நீங்க எதிர்காலத்தை ஏத்துக்கணும். உணர்வுகளால் உங்களை விட்டு தள்ளிப் போனாங்களா? இல்லைல்ல.”
“இல்லை. ஒரு கொஞ்ச நேரம் இருப்பாங்க... அப்புறம் அவங்களுக்கு என்னைப் பார்த்தே ஆகணும்.” என்று அவனும் ஆமோதித்தான்
“சொன்னேன்ல. அவங்களோட வழக்கமான நடவடிக்கைகள், அவங்க இருக்கற இடம், சூழல் எல்லாம் அப்படியே இருக்கட்டும். வீட்டில் கூட அவசியம் இல்லாமல் பெரிய மாற்றங்கள் ஏதும் செய்யாதீங்க. இப்போதைக்கு வழக்கங்களும் பழகிய காட்சிகளும் தான் அவங்களை சமநிலையில் வைக்கும்.”
சாஹித்யன் யோசனையில் இருக்க,
“என்ன, ஏதாவது சொல்லணுமா?” என்று கேட்டார் டாக்டர்
வர்ணியின் கதை முழுவதையும் பகிர்ந்துகொண்டவன்,
“ரெண்டு மாசம் ஆகுது. இவங்க அங்கே போறதை மறக்கவே இல்லை டாக்டர்,” என்று கேட்டான்.
லேசாய் சிரித்தவர்,
“டிமென்ஷியாவுக்கு இந்த நினைவுதான் முதலில் மறக்க வேண்டும், இந்த அறிமுகம் தாமதமாய் வந்தது, இதற்கு ஆயுள் குறைவு, ஆகவே இது ஞாபகம் இருக்கக்கூடாது என்று சட்டம் ஏதும் இல்லை. உங்க கூட இருக்கற போலவே கம்பர்ட்டபிளா தன்னோட வீடு போலவே அங்கேயும் உணர்றாங்க போலிருக்கு. இதுவும் எவ்வளவு நாளைக்கு இருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. இருக்கும் வரை அப்படியே விடுங்க. அதைத் தவிர நான் முன்னர் சொன்னது தான். பழசை ஞாபகப்படுத்துறதோ, பழசைக் கேள்வி கேட்கறதோ தேவையில்லாதது. அவங்களை இயல்பா அப்படியே விட்டுடுங்க.”
என்று வழக்கமாய் அவர் சொல்வதைச் சொல்லி முடிக்க, சாஹித்யனும் நன்றி சொல்லிவிட்டு எழுந்தான்.
“அப்புறம் சாஹித்யன், எங்ககிட்ட புதுசா ரெண்டு நர்ஸ் வந்திருக்காங்க. இப்போ கூட வெளியே போனாங்க பார்த்தீங்களே. ரெண்டு பேருமே டிமென்ஷியா நோயாளிகளை கையாளுவதற்காகவே சிறப்பு பயிற்சி எடுத்தவங்க. மருந்துகள், தினசரி ரூட்டீன், குழப்பம் வந்தா எப்படி கையாளணும், சேஃப்டி இதெல்லாம் தெரிஞ்சவங்க. உங்க கூடவே வீட்டுக்கு வந்து பார்த்துக்குவாங்க. உங்களுக்கு தேவைன்னா சொல்லுங்க. கொஞ்சம் செலவு அதிகம் தான்.”
அவருக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு சாஹித்யன் யோசனையாய் வெளியே வர, வெளியே இருந்த நர்ஸோடு அம்மா ஏதோ சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.
அவனைக் கண்டதும் அவர் அந்தப் பெண்ணுக்குக் கையசைத்து விடைபெற்றுக்கொண்டு வர, இவனும் அந்த நர்ஸுக்கு மரியாதையாய் தலையசைத்துவிட்டு வெளியே வந்தான்.
இப்படி ஒரு பயிற்சி பெற்ற நர்ஸ் இருப்பது மனதுக்கு நிம்மதியைத் தான் தந்தது. ஆனாலும் இப்போதைக்கு அவனுக்கு அவர்கள் தேவையில்லை. அம்மாவுக்கு முடியாத நிலை, அதாவது அடிப்படைத் தேவைகளை அம்மாவால் நிறைவேற்றிக்கொள்ள முடியாத நிலை வரும்போது அழைத்துக்கொள்ளலாம் என்று அவன் நினைத்தான்.
இப்போது அவனோடு மாலுக்கு வருவது அம்மாவுக்கு ரொம்பப் பிடிக்கிறது. ஆக, அவரால் முடிந்தவரை வரட்டுமே என்பது தான் அவன் எண்ணம். அதெல்லாம் விட, அம்மாவை இனிமேல் அனுப்ப மாட்டேன் என்று வர்ணியிடம் சொன்னால் அவள் அவனை ஊறுகாய் போட்டு விடுவாள்.
அவளை நினைக்கவே அவள் நினைவில் உதடுகளில் சிரிப்பு இழையோட, அம்மாவுக்கு சீட் பெல்ட் போட்டு விட்டவன்,
“வர்ணி கிட்ட போலாமா?” என்று கேட்டான்.
“யாரு?” என்றார் அவர் குழப்பமாய்
“உங்க டார்லிங் தான்.” என்று அவன் இன்னும் சிரிக்க
“ஆ... டார்லிங்,” என்றவர், “அவளுக்கு நாலு அடி போடு,” என்றார் முறைப்பாய்.
“அது சரி. ஏன்? என்ன பண்ணினா?”
ஏன் என்று அவருக்குத் தெரியாது. மௌனமாய் வேறேதோ சிந்தனைக்கு மாறி, அவன் காரில் ஒலிக்க விட்டிருந்த இளையராஜா பாடல்களோடு சந்தோஷமாய் கூடச் சேர்ந்து பாட ஆரம்பித்து விட்டார்.
அங்கே பரமேஸ்வரி மாலுக்குப் போனவன் காரை நிறுத்திவிட்டு அம்மாவை முன்னே விட்டுவிட்டு பின்னே நடக்க, விடுவிடுவென அவர் காபேக்குள் நேராய் போவதைக் கண்டு அவனுக்கு சிரிப்பு வந்து விட்டது.
கம்பளைண்ட் பண்ணி அவளை அடிக்க சொல்லிட்டு முதல் ஆளா அவளை தேடி போறாங்க பார்!
“என்ன மானேஜர், லேட்டா வரீங்க? நீங்க இல்லாம உங்க அசிஸ்டன்ட்டுக்கு குளிர் விட்டுப் போச்சு, என்னன்னு கேளுங்க,” என்று அவரை அங்கிருந்த கஸ்டமர்களும் சேர்ந்து கொண்டு வரவேற்றவர்கள், பின்னாலேயே உள்ளே வந்த இவனைக் கண்டு மெல்லிய சிரிப்போடு தங்கள் உணவுகளுக்குத் திரும்பிவிட, கவுண்டரில் அவனைக் கண்டைக்கண்ணால் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவளைப்பார்த்து , ஜிம்மை ஒரு தடவை எட்டிப்பார்த்துவிட்டு வருகிறேன் என்று சைகை செய்துவிட்டுப் போய்விட்டான் சாஹித்யன் .
அவன் திரும்பி வந்தபோது அவளும் அம்மாவும் ஒரு லார்ஜ் சைஸ் பீட்சாவை வைத்துக்கொண்டு அவர்களுடைய வழக்கமான இடத்தில் உட்கார்ந்திருந்தனர்.
இரண்டு மாதங்களுக்கு ஒரு முறை அம்மாவை மருத்துவப் பரிசோதனைக்கு அழைத்துச் செல்வது வழக்கம். அதன்படி அன்றைக்கும் லக்கியின் மருத்துவரின் முன்னே அமர்ந்திருந்தான் சாஹித்யன்.
வழக்கமான பரிசோதனைகளின் பின்னர் வந்து அவன் முன்னே அமர்ந்த மருத்துவர், எப்போதும் போல மருந்துகளின் மாற்றம் பற்றி அவனுக்கு விளக்கிச் சொல்லிக்கொண்டிருக்க, அங்கிருந்த புதிய நர்ஸ் அம்மாவோடு ஏதோ பேசி சிரித்துக்கொண்டே வெளியே வந்தார்.
“லக்கிம்மா, என்ன வர வர ரொம்ப ஸ்டைலிஷ்ஷா வர்றீங்க?” டாக்டர் சிரித்துக்கொண்டே கேட்க
அம்மாவிடம் மீண்டும் ஒரு மெல்லிய சிரிப்பு உருவானது
“அப்புறம் போன தடவை வரும் போது எனக்கு உங்களோட ஃபேவரிட் டேட்கேக் கொண்டு வந்து தர்றேன்னு சொன்னீங்களே, எங்கே?” என்று அவர் மீண்டும் வம்பிழுக்க
“அச்சோ! மறந்துட்டேன். சாஹி சொல்லவே இல்லையே.” என்று அம்மா அவனை பார்க்க “ மறந்துட்டேன்மா” என்று சிரித்தான் அவன்.
“என்ன சாஹி, இப்படி பண்றீங்க?” என்றவர், “ஆனந்தி, லக்கிம்மாவை வெளியே கார்டனுக்கு கூட்டிப்போய் காமிங்க,” என்று விட்டு, அவர்கள் வெளியேறியதும் இவனிடம் திரும்பினார்.
“இந்த ரெண்டு மாசத்துல ஏதாவது மாற்றம் தெரிஞ்சதா சாஹித்யன்?”
“ஹ்ம்ம்... போன மாசம் ரெண்டு தடவை...” என்று நிறுத்தியவன், பிறகு, “ரெண்டு தடவை அவங்களுக்கு என்னை அடையாளம் தெரியலை. வழக்கமா சாஹின்னு கூப்பிடுவாங்க. அப்போ நான் ஞாபகப்படுத்தினதும் தான் சட்டென்று ஞாபகம் வந்தது” என்றான்
“ஓ... வேற ஏதாவது?” என்று அவர் கேட்க
“இல்லை டாக்டர். வேற ஏதும் நான் கவனிக்கலை.”
“ஹ்ம்ம்... நீங்க தான் மனதை உறுதியா வச்சுக்கணும். அவங்களோட வியாதி நினைவுகளை இழக்கிறது தான். அப்படியிருக்கும் போது இது எதிர்பார்க்க வேண்டியது தான். ஒரு குழந்தைக்கு நம்மை அம்மான்னு கூப்பிடத் தெரியலைன்னாலும் அது நம்ம குழந்தை இல்லைன்னு ஆகிடாதுல்ல. அப்படித்தான் நீங்க எதிர்காலத்தை ஏத்துக்கணும். உணர்வுகளால் உங்களை விட்டு தள்ளிப் போனாங்களா? இல்லைல்ல.”
“இல்லை. ஒரு கொஞ்ச நேரம் இருப்பாங்க... அப்புறம் அவங்களுக்கு என்னைப் பார்த்தே ஆகணும்.” என்று அவனும் ஆமோதித்தான்
“சொன்னேன்ல. அவங்களோட வழக்கமான நடவடிக்கைகள், அவங்க இருக்கற இடம், சூழல் எல்லாம் அப்படியே இருக்கட்டும். வீட்டில் கூட அவசியம் இல்லாமல் பெரிய மாற்றங்கள் ஏதும் செய்யாதீங்க. இப்போதைக்கு வழக்கங்களும் பழகிய காட்சிகளும் தான் அவங்களை சமநிலையில் வைக்கும்.”
சாஹித்யன் யோசனையில் இருக்க,
“என்ன, ஏதாவது சொல்லணுமா?” என்று கேட்டார் டாக்டர்
வர்ணியின் கதை முழுவதையும் பகிர்ந்துகொண்டவன்,
“ரெண்டு மாசம் ஆகுது. இவங்க அங்கே போறதை மறக்கவே இல்லை டாக்டர்,” என்று கேட்டான்.
லேசாய் சிரித்தவர்,
“டிமென்ஷியாவுக்கு இந்த நினைவுதான் முதலில் மறக்க வேண்டும், இந்த அறிமுகம் தாமதமாய் வந்தது, இதற்கு ஆயுள் குறைவு, ஆகவே இது ஞாபகம் இருக்கக்கூடாது என்று சட்டம் ஏதும் இல்லை. உங்க கூட இருக்கற போலவே கம்பர்ட்டபிளா தன்னோட வீடு போலவே அங்கேயும் உணர்றாங்க போலிருக்கு. இதுவும் எவ்வளவு நாளைக்கு இருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. இருக்கும் வரை அப்படியே விடுங்க. அதைத் தவிர நான் முன்னர் சொன்னது தான். பழசை ஞாபகப்படுத்துறதோ, பழசைக் கேள்வி கேட்கறதோ தேவையில்லாதது. அவங்களை இயல்பா அப்படியே விட்டுடுங்க.”
என்று வழக்கமாய் அவர் சொல்வதைச் சொல்லி முடிக்க, சாஹித்யனும் நன்றி சொல்லிவிட்டு எழுந்தான்.
“அப்புறம் சாஹித்யன், எங்ககிட்ட புதுசா ரெண்டு நர்ஸ் வந்திருக்காங்க. இப்போ கூட வெளியே போனாங்க பார்த்தீங்களே. ரெண்டு பேருமே டிமென்ஷியா நோயாளிகளை கையாளுவதற்காகவே சிறப்பு பயிற்சி எடுத்தவங்க. மருந்துகள், தினசரி ரூட்டீன், குழப்பம் வந்தா எப்படி கையாளணும், சேஃப்டி இதெல்லாம் தெரிஞ்சவங்க. உங்க கூடவே வீட்டுக்கு வந்து பார்த்துக்குவாங்க. உங்களுக்கு தேவைன்னா சொல்லுங்க. கொஞ்சம் செலவு அதிகம் தான்.”
அவருக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு சாஹித்யன் யோசனையாய் வெளியே வர, வெளியே இருந்த நர்ஸோடு அம்மா ஏதோ சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.
அவனைக் கண்டதும் அவர் அந்தப் பெண்ணுக்குக் கையசைத்து விடைபெற்றுக்கொண்டு வர, இவனும் அந்த நர்ஸுக்கு மரியாதையாய் தலையசைத்துவிட்டு வெளியே வந்தான்.
இப்படி ஒரு பயிற்சி பெற்ற நர்ஸ் இருப்பது மனதுக்கு நிம்மதியைத் தான் தந்தது. ஆனாலும் இப்போதைக்கு அவனுக்கு அவர்கள் தேவையில்லை. அம்மாவுக்கு முடியாத நிலை, அதாவது அடிப்படைத் தேவைகளை அம்மாவால் நிறைவேற்றிக்கொள்ள முடியாத நிலை வரும்போது அழைத்துக்கொள்ளலாம் என்று அவன் நினைத்தான்.
இப்போது அவனோடு மாலுக்கு வருவது அம்மாவுக்கு ரொம்பப் பிடிக்கிறது. ஆக, அவரால் முடிந்தவரை வரட்டுமே என்பது தான் அவன் எண்ணம். அதெல்லாம் விட, அம்மாவை இனிமேல் அனுப்ப மாட்டேன் என்று வர்ணியிடம் சொன்னால் அவள் அவனை ஊறுகாய் போட்டு விடுவாள்.
அவளை நினைக்கவே அவள் நினைவில் உதடுகளில் சிரிப்பு இழையோட, அம்மாவுக்கு சீட் பெல்ட் போட்டு விட்டவன்,
“வர்ணி கிட்ட போலாமா?” என்று கேட்டான்.
“யாரு?” என்றார் அவர் குழப்பமாய்
“உங்க டார்லிங் தான்.” என்று அவன் இன்னும் சிரிக்க
“ஆ... டார்லிங்,” என்றவர், “அவளுக்கு நாலு அடி போடு,” என்றார் முறைப்பாய்.
“அது சரி. ஏன்? என்ன பண்ணினா?”
ஏன் என்று அவருக்குத் தெரியாது. மௌனமாய் வேறேதோ சிந்தனைக்கு மாறி, அவன் காரில் ஒலிக்க விட்டிருந்த இளையராஜா பாடல்களோடு சந்தோஷமாய் கூடச் சேர்ந்து பாட ஆரம்பித்து விட்டார்.
அங்கே பரமேஸ்வரி மாலுக்குப் போனவன் காரை நிறுத்திவிட்டு அம்மாவை முன்னே விட்டுவிட்டு பின்னே நடக்க, விடுவிடுவென அவர் காபேக்குள் நேராய் போவதைக் கண்டு அவனுக்கு சிரிப்பு வந்து விட்டது.
கம்பளைண்ட் பண்ணி அவளை அடிக்க சொல்லிட்டு முதல் ஆளா அவளை தேடி போறாங்க பார்!
“என்ன மானேஜர், லேட்டா வரீங்க? நீங்க இல்லாம உங்க அசிஸ்டன்ட்டுக்கு குளிர் விட்டுப் போச்சு, என்னன்னு கேளுங்க,” என்று அவரை அங்கிருந்த கஸ்டமர்களும் சேர்ந்து கொண்டு வரவேற்றவர்கள், பின்னாலேயே உள்ளே வந்த இவனைக் கண்டு மெல்லிய சிரிப்போடு தங்கள் உணவுகளுக்குத் திரும்பிவிட, கவுண்டரில் அவனைக் கண்டைக்கண்ணால் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவளைப்பார்த்து , ஜிம்மை ஒரு தடவை எட்டிப்பார்த்துவிட்டு வருகிறேன் என்று சைகை செய்துவிட்டுப் போய்விட்டான் சாஹித்யன் .
அவன் திரும்பி வந்தபோது அவளும் அம்மாவும் ஒரு லார்ஜ் சைஸ் பீட்சாவை வைத்துக்கொண்டு அவர்களுடைய வழக்கமான இடத்தில் உட்கார்ந்திருந்தனர்.
Author: Ush
Article Title: லக்கி வீடு - 15
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
Article Title: லக்கி வீடு - 15
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
