இரண்டு நாட்கள் மால் பக்கமே போகவில்லை வர்ணி. வீட்டிலேயே சோபாவுக்குள் சுருண்டு கொண்டு விட்டத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
மெலிதாய் கதவு தட்டும் சத்தம் அவளது தவத்தை கலைக்க கதவை திறக்கப்போனவள் நினைத்தபடி சிட்டு தான் வெளியே நின்று கொண்டிருந்தாள்.
இந்தாங்க என்று அவள் சாவியை நீட்ட வாங்கிக்கொண்டவள்
உள்ளே வா. கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்துட்டு போலாம் என்று என்று அவள் சிட்டுவை அழைக்க பின்னிருந்து அவளை இடித்துக்கொண்டு உள்ளே வந்தான் குமார்
“வர்ணி ஏன்டி இப்படி இருக்க?” அவனது அதிர்ந்த விழிகள் அவளையே ஆராய
சிட்டுவின் முன்னே பேசாத என்று கண்ணை காட்டினாள் வர்ணி.
“ஆங் எனக்கு எல்லாம் தெரியும். ஆனாலும் நானும் கூடவே இருப்பேன்னெல்லாம் அடம்பிடிக்க மாட்டேன், சாப்பிட ஏதாவது இருக்கா பார்க்கிறேன்” என்று நொடித்துக்கொண்டு கிச்சனை நோக்கி போய் விட்டாள் சிட்டு
“அவ கிடக்குறா. நீ அழுதுட்டே இருந்தியா?? சாப்பிடலையா? கண்ணையே காணோமேடி, இப்படி வீங்கிப்போயிருக்கு” என்று அவன் கேட்கவும்
ப்ச். என்று உதட்டை சுழித்தவள் மௌனமாய் இருக்க சில கணங்கள் அவளையே பார்த்திருந்தவன்
“நான் போய் அந்தண்ணாவை நாலு கேள்வி நாக்கை புடிங்கிக்கற போல கேட்டுட்டு வரவா?” என்று கேட்டான்.
“ப்ச் சும்மா இரு வேணாம்.”
“இப்படியே சொல்லிட்டு இரு. அவர் மேலே எவ்ளோ மரியாதை வச்சிருந்தேன் தெரியுமா? இப்படி பேசிட்டு போயிருக்கார்! நேர்ல பொய் பேசக்கூடாதுனு வாயை கட்டி வச்சிருக்க.. அதுதான் நவீனை பிடிச்சு கத்தி விட்டுட்டேன்” என்று அவன் கோபமாய் சொல்ல
ஏண்டா இப்படி பண்ற..” என்று நொந்து கொண்டவளின் நாவில் கேள்விகள் முட்டி நின்றன ஆனால் கேட்கத்தான் முடியவில்லை.
“ப்ச் கஷ்டமாயிருக்குடி. அவர் பண்றதெல்லாம் நல்லாவே இல்லை. லக்கிம்மாவை மாலுக்கே கூட்டிட்டு வரல..ரெண்டு நாளா. கேர் டேக்கர் வச்சு வீட்லயே வச்சிருக்காராம். இவருக்கு ஏன் இப்படி ஒரு பிடிவாதம். அவங்க பாட்டுக்கு ஜாலியா நான்சிங்க்ல எல்லாரையும் கலாய்ச்சிட்டு சுத்திட்டிருப்பாங்க. அவங்க இல்லாம மாலே ஒரு மாதிரியா அ மைதியா இருக்கு. இவரு வேற எங்களையெல்லாம் பார்க்கறதே பாவம் என்றது போல முன்பக்கம் வர்றதே இல்லை” என்று அவன் பொரும
லக்கிம்மா வந்தாங்களா என்ற கேள்வி தானே நுனி நாவில் பாரமாய் .அதற்கு கிடைத்த விடையில் அவளது கண்ணில் மீண்டும் நீர் கட்டிக்கொண்டது.
அவரது கணவரும் சொந்தங்களும் எழுதிய திரைக்கதையை இப்போது மகன் மீள எழுதிக்கொண்டிருக்கிறான் பாவம்.
அன்றிரவு முழுக்க நினைவுகளை அடக்க க்ரைம் சீரீஸ் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள் அதிகாலை வரை தூங்கவே இல்லை. ஒரு உறவை வெட்டப்போகிறோம் என்று அறிவு முடிவு செய்யம் போது மனமும் ஒத்துழைத்தால் தானே அது செயல்படும்? அவ்வப்போது நினைவுகளை ஆதாரங்களை கொண்டு வந்து பரப்பி இதையா விட்டுப்போகிறாய் என்று அப்பாவியாய் கேட்கிறது!
அவன் மனதில் யாருமில்லாதவள் என்ற எண்ணம் இல்லாவிட்டால் அது கோபத்தில் வெளிவந்திருக்குமா? இருந்ததால் தானே..என் முகத்தில் விழிக்காதே என்றான். நான் அவனுக்கு இனிமேல் யாருமில்லை என்றான்.. ப்ச் நினைக்காதே மனமே நினைக்காதே..
அதற்கு மேலும் வீட்டில் இருக்க முடியாமல் காபேக்கு போனவளுக்கு குற்றஞ்சாட்டும் பார்வைகளும் அனுதாபப்பார்வைகளும் சம அளவிலேயே அவளை நோக்கி வர தலையை குனிந்து கொண்டே இருந்தவளின் கண்கள் என்ன தான் மனதில் வேண்டாம் என்று உறுதியாய் சொல்லியும் அடிக்கடி அவன் தென்பட மாட்டானா என்றே அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தன. அவன் இருந்த தடயமே தென்படவில்லை.
பதினொன்று நாற்பதுக்கெல்லாம் வழக்கம் போல பசியும் வந்து விட அழுகை அழுகை தான் பொங்கிப்பொங்கி வந்தது.
மனதை தடுக்க முடியாமல் பார்க்கிங் மூலையில் ஒளிந்து கொண்டு சாஹித்யன் காரை எடுத்துக்கொண்டு போவதை பார்த்துக்கொண்டே நின்றவளுக்கு எப்படி உணர்கிறாள் என்றே தெரியவில்லை.
அவனது உடல்மொழியில் முகத்திலும் அப்படி ஒரு இறுக்கம். அவளோடு பழக முன்னரான காலத்தில் கூட ஒட்டாமல் திரிந்தாலும் இயல்பாய் இருப்பான். இப்போது அப்படியே மாறிநின்றவனை பார்க்க அவளுக்கு ஏதோ புரிந்தது. விம்மி வெடித்து வந்த அழுகையை வாய்க்குள்ளேயே அடக்கிக் கொண்டவளுக்கு வர்ணியை எப்படி மீட்டெடுக்க போகிறோம் என்றே புரியவில்லை.
அன்று வேலை முடிந்ததும் மழை மெல்ல மெல்ல தூறல் போட்டு வேகமெடுக்க நனைவது கூட தெரியாமல் ராக்கியை செலுத்திக்கொண்டிருந்தவள் பூஜாவின் வீட்டுக்கு போகும் பாதைக்கு தானாகவே வந்திருந்தாள்.
தெப்பலாய் நனைந்து போய் அப்பார்ட்மெண்ட் கதவை தட்ட கதவை திறந்த பூஜா வர்ணியின் கோலத்தை கண்டு அதிர்ந்தே போய்விட்டாள்.
என்னடி இது?
பாய்ந்து அவளை கட்டிக்கொண்டு அவள் அடக்கி வைத்த அழுகையை எல்லாம் திறந்து விட என்னவென்று புரியாமல் கூட சேர்ந்து பூஜாவும் அழ வேலை முடிந்து வந்த பிரதீப் தான் இருவரையும் அதட்டி சமநிலைக்கு கொண்டு வர வேண்டியிருந்தது.
லக்கி தொலைந்து போய் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட அன்றைக்கு மனோகரின் காரில் ஏற்றப்பட்டுக்கொண்டிருந்த லக்கியின் புகைப்படத்தை குமார் அவளுக்கு அனுப்பி அவரது முன்கதையை சொன்னதில் இருந்து ஆரம்பித்து கடைசியில் சாஹித்யன் வந்து அவனது குடும்பத்தில் தலையிட அவள் யார்? குடும்பம் பற்றி அவளுக்கு என்ன தெரியும் ? என்று கேட்டது வரை ஒப்பிக்க அவளை தோளில் தயங்கியபடியே அமர்ந்திருந்தாள் பூஜா,
“நம்மை பத்தி சொல்றதையெல்லாம் தலைக்குள்ளே எடுத்துக்க கூடாதுன்னு நீதானா சொல்லுவ..நீயே இப்படி அழறியேடி..” என்று பூஜா தவிப்பாய் கேட்க
“சொன்னது யாரோ இல்லையேடி. அவன் சொல்லிட்டானே ..” என்று சொல்லி முடிக்கும் முன்னரே வர்ணிக்கு கேவல் முட்டி விட்டது.
“நீ சொல்லு நீயும் நான் செஞ்சதை தானே பண்ணியிருப்ப?” அவள் ஏக்கமாய் கேட்க
“பின்னே..இந்த உப்பு சப்பில்லாத விஷயத்தை எல்லாம் பெரிய விஷயமா எடுத்து ஊதி பெருசாக்க நம்ம என்ன பத்தாம் நூற்றாண்டுலயா இருக்கோம்? சாஹி அண்ணாக்கு கோபத்துல புத்தி மழுங்கிப்போச்சு. சும்மா விடாதடி அவரை ” என்று பொங்கினாள் மற்றவள்
“எனக்கு அவன் வேணாம்” என்றாள் இவள் பதிலாய்
“சரி வேணாம்” என்று பூஜாவும் அதை ஆமோதித்தாள்
ஒரு வழியாய் வர்ணியை அமைதிப்படுத்தி வற்புறுத்தி கொஞ்சம் சாப்பிட வைத்து விட்டு இருவருமாக பால்கனியில் அமர்ந்திருக்க வர்ணி பூஜாவை திரும்பி பார்த்தாள்.
பூஜா..
ஹ்ம்ம்..
நீ அங்கே திரும்பி வந்துடுறியா?. என்னால இனிமே அங்கே இருக்க முடியும்னு தோணல,,நான் எல்லாத்தையும் மறக்கணும் பூஜா,, நீ வந்துடேன். நான் எங்கயாவது போறேன்” அவ்வளவு நேரமும் தலைக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்ததை சொல்லியே விட்டாள் வர்ணி.
அதிர்ந்து போன பூஜா “என்னடி பேசற? எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு டார்லிங் காபேயை ஆரம்பிச்சோம். அதை விட்டுட்டு போறேன்னு சொல்ற?” என்று கொதிக்க
“அதனால் தான் உன்னை வர சொல்லி கேட்கிறேன். ப்ளீஸ்டி. சிட்டு உன்னை ஒரு வேலை பண்ண விடாம பார்த்துப்பா..நீ வந்தா மட்டும் போதும். என்னால அங்கே ...அவனை... முடியலைடி.”. அவள் அழ ஆரம்பிக்க
வர்ணி என்றாள் பூஜாவும் தவிப்பாய்
அவளது கையை பற்றிக்கொண்டவள் “ரொம்ப கனவு கண்டுட்டேன். அதெல்லாம் இல்லைன்னு போய்டுச்சுன்னு நினைக்கும் போதே…” என்று வசனத்தை முடிக்கும் முன்பே வர்ணி உடைந்து விட்டாள்
“அந்தாளை!!!” என்று வெறியாகிப்போன பூஜா போனை எடுக்க போனை பறித்து வைத்து விட்ட வர்ணி “முடிஞ்சு போனதை கிளறி எதுவும் ஆகப்போறதில்லை. என்னோட கணிப்பு தப்பா போய்டுச்சு. இதுல இருந்து வெளியே வர எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணு அது போதும்” என்று அவசரமாய் கண்ணை துடைத்து கொண்டாள்
அவளையே பார்த்திருந்த பூஜாவும் “வர்றேன்டி. உனக்காக நான் என்ன வேணா பண்ணுவேன். இதை செய்ய மாட்டேனா? ஆனா நீ எங்கேயும் போகக்கூடாது.” என்று அவளிடம் கேட்க
பூஜா என்றாள் வர்ணி..இவளுக்கு புரியவே இல்லையே என்றிருந்தது அவளுக்கு
“இங்க பார். நமக்கு வேறு போக்கிடம் கிடையாது. உயிரைக்கொடுத்து வேலை செய்து நாம சேர்த்த மொத்த காசும் காபேயில் தான் இருக்கு. வெளியே போனா பணத்துக்கு எங்கே போறது? அப்படி நீ எதுக்காக வெளியே போய் கஷ்டப்படணும்? தப்பு பண்ணவர் அவர். எங்க முகத்தை பார்க்க பிடிக்கலைன்னா அவர் மாலை விட்டு வெளியே போகட்டும். நம்ம அங்கே தான் இருப்போம். பிசினஸை பெருசாக்கிறோம். அதை தாங்கிக்க முடியலைன்னா அவர் போகட்டும் வெளியே!” என்று ஒரே முடிவாய் பூஜா சொன்ன பிறகு தான் வர்ணிக்கும் உறைத்தது. இருக்கும் பணமெல்லாம் காபேக்கு உள்ளேயே தான் சுழன்று கொண்டிருந்தது. வெளியே போனால் கஷ்ட ஜீவனமாக தான் இருக்கும்.
“அத்தான் ஒத்துப்பாரா?”
“இங்கே ரொம்ப தனிமையா இருக்குன்னு நாங்க பாப்பா பிறக்க முன்னாடியே அங்கே வந்துரணும்னு தான் நினைச்சிட்டு இருக்கோம். சந்தேகமா இருந்தா நீயே அவர் கிட்ட கேளு”
அரைமனதாய் தலையசைத்தாள் வர்ணி. வெளியே வந்து முதல் சோதனைக்கே உடைஞ்சு போய்ட்டா பின்னாடி வாழ்க்கையை எப்படி நடத்துவேன். என்று அவளுக்கும் தோன்றி விட்டது. அது தான் பூஜா வருகிறாளே அதுவே யானைப்பலம் வந்தது போன்ற உணர்வு அவளுக்குள்
நீ வா நான் உன்னை நல்லா பார்த்துப்பேன்டி” என்று அவளை அணைத்துக்கொண்டாள் வர்ணி
மெலிதாய் கதவு தட்டும் சத்தம் அவளது தவத்தை கலைக்க கதவை திறக்கப்போனவள் நினைத்தபடி சிட்டு தான் வெளியே நின்று கொண்டிருந்தாள்.
இந்தாங்க என்று அவள் சாவியை நீட்ட வாங்கிக்கொண்டவள்
உள்ளே வா. கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்துட்டு போலாம் என்று என்று அவள் சிட்டுவை அழைக்க பின்னிருந்து அவளை இடித்துக்கொண்டு உள்ளே வந்தான் குமார்
“வர்ணி ஏன்டி இப்படி இருக்க?” அவனது அதிர்ந்த விழிகள் அவளையே ஆராய
சிட்டுவின் முன்னே பேசாத என்று கண்ணை காட்டினாள் வர்ணி.
“ஆங் எனக்கு எல்லாம் தெரியும். ஆனாலும் நானும் கூடவே இருப்பேன்னெல்லாம் அடம்பிடிக்க மாட்டேன், சாப்பிட ஏதாவது இருக்கா பார்க்கிறேன்” என்று நொடித்துக்கொண்டு கிச்சனை நோக்கி போய் விட்டாள் சிட்டு
“அவ கிடக்குறா. நீ அழுதுட்டே இருந்தியா?? சாப்பிடலையா? கண்ணையே காணோமேடி, இப்படி வீங்கிப்போயிருக்கு” என்று அவன் கேட்கவும்
ப்ச். என்று உதட்டை சுழித்தவள் மௌனமாய் இருக்க சில கணங்கள் அவளையே பார்த்திருந்தவன்
“நான் போய் அந்தண்ணாவை நாலு கேள்வி நாக்கை புடிங்கிக்கற போல கேட்டுட்டு வரவா?” என்று கேட்டான்.
“ப்ச் சும்மா இரு வேணாம்.”
“இப்படியே சொல்லிட்டு இரு. அவர் மேலே எவ்ளோ மரியாதை வச்சிருந்தேன் தெரியுமா? இப்படி பேசிட்டு போயிருக்கார்! நேர்ல பொய் பேசக்கூடாதுனு வாயை கட்டி வச்சிருக்க.. அதுதான் நவீனை பிடிச்சு கத்தி விட்டுட்டேன்” என்று அவன் கோபமாய் சொல்ல
ஏண்டா இப்படி பண்ற..” என்று நொந்து கொண்டவளின் நாவில் கேள்விகள் முட்டி நின்றன ஆனால் கேட்கத்தான் முடியவில்லை.
“ப்ச் கஷ்டமாயிருக்குடி. அவர் பண்றதெல்லாம் நல்லாவே இல்லை. லக்கிம்மாவை மாலுக்கே கூட்டிட்டு வரல..ரெண்டு நாளா. கேர் டேக்கர் வச்சு வீட்லயே வச்சிருக்காராம். இவருக்கு ஏன் இப்படி ஒரு பிடிவாதம். அவங்க பாட்டுக்கு ஜாலியா நான்சிங்க்ல எல்லாரையும் கலாய்ச்சிட்டு சுத்திட்டிருப்பாங்க. அவங்க இல்லாம மாலே ஒரு மாதிரியா அ மைதியா இருக்கு. இவரு வேற எங்களையெல்லாம் பார்க்கறதே பாவம் என்றது போல முன்பக்கம் வர்றதே இல்லை” என்று அவன் பொரும
லக்கிம்மா வந்தாங்களா என்ற கேள்வி தானே நுனி நாவில் பாரமாய் .அதற்கு கிடைத்த விடையில் அவளது கண்ணில் மீண்டும் நீர் கட்டிக்கொண்டது.
அவரது கணவரும் சொந்தங்களும் எழுதிய திரைக்கதையை இப்போது மகன் மீள எழுதிக்கொண்டிருக்கிறான் பாவம்.
அன்றிரவு முழுக்க நினைவுகளை அடக்க க்ரைம் சீரீஸ் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள் அதிகாலை வரை தூங்கவே இல்லை. ஒரு உறவை வெட்டப்போகிறோம் என்று அறிவு முடிவு செய்யம் போது மனமும் ஒத்துழைத்தால் தானே அது செயல்படும்? அவ்வப்போது நினைவுகளை ஆதாரங்களை கொண்டு வந்து பரப்பி இதையா விட்டுப்போகிறாய் என்று அப்பாவியாய் கேட்கிறது!
அவன் மனதில் யாருமில்லாதவள் என்ற எண்ணம் இல்லாவிட்டால் அது கோபத்தில் வெளிவந்திருக்குமா? இருந்ததால் தானே..என் முகத்தில் விழிக்காதே என்றான். நான் அவனுக்கு இனிமேல் யாருமில்லை என்றான்.. ப்ச் நினைக்காதே மனமே நினைக்காதே..
அதற்கு மேலும் வீட்டில் இருக்க முடியாமல் காபேக்கு போனவளுக்கு குற்றஞ்சாட்டும் பார்வைகளும் அனுதாபப்பார்வைகளும் சம அளவிலேயே அவளை நோக்கி வர தலையை குனிந்து கொண்டே இருந்தவளின் கண்கள் என்ன தான் மனதில் வேண்டாம் என்று உறுதியாய் சொல்லியும் அடிக்கடி அவன் தென்பட மாட்டானா என்றே அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தன. அவன் இருந்த தடயமே தென்படவில்லை.
பதினொன்று நாற்பதுக்கெல்லாம் வழக்கம் போல பசியும் வந்து விட அழுகை அழுகை தான் பொங்கிப்பொங்கி வந்தது.
மனதை தடுக்க முடியாமல் பார்க்கிங் மூலையில் ஒளிந்து கொண்டு சாஹித்யன் காரை எடுத்துக்கொண்டு போவதை பார்த்துக்கொண்டே நின்றவளுக்கு எப்படி உணர்கிறாள் என்றே தெரியவில்லை.
அவனது உடல்மொழியில் முகத்திலும் அப்படி ஒரு இறுக்கம். அவளோடு பழக முன்னரான காலத்தில் கூட ஒட்டாமல் திரிந்தாலும் இயல்பாய் இருப்பான். இப்போது அப்படியே மாறிநின்றவனை பார்க்க அவளுக்கு ஏதோ புரிந்தது. விம்மி வெடித்து வந்த அழுகையை வாய்க்குள்ளேயே அடக்கிக் கொண்டவளுக்கு வர்ணியை எப்படி மீட்டெடுக்க போகிறோம் என்றே புரியவில்லை.
அன்று வேலை முடிந்ததும் மழை மெல்ல மெல்ல தூறல் போட்டு வேகமெடுக்க நனைவது கூட தெரியாமல் ராக்கியை செலுத்திக்கொண்டிருந்தவள் பூஜாவின் வீட்டுக்கு போகும் பாதைக்கு தானாகவே வந்திருந்தாள்.
தெப்பலாய் நனைந்து போய் அப்பார்ட்மெண்ட் கதவை தட்ட கதவை திறந்த பூஜா வர்ணியின் கோலத்தை கண்டு அதிர்ந்தே போய்விட்டாள்.
என்னடி இது?
பாய்ந்து அவளை கட்டிக்கொண்டு அவள் அடக்கி வைத்த அழுகையை எல்லாம் திறந்து விட என்னவென்று புரியாமல் கூட சேர்ந்து பூஜாவும் அழ வேலை முடிந்து வந்த பிரதீப் தான் இருவரையும் அதட்டி சமநிலைக்கு கொண்டு வர வேண்டியிருந்தது.
லக்கி தொலைந்து போய் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட அன்றைக்கு மனோகரின் காரில் ஏற்றப்பட்டுக்கொண்டிருந்த லக்கியின் புகைப்படத்தை குமார் அவளுக்கு அனுப்பி அவரது முன்கதையை சொன்னதில் இருந்து ஆரம்பித்து கடைசியில் சாஹித்யன் வந்து அவனது குடும்பத்தில் தலையிட அவள் யார்? குடும்பம் பற்றி அவளுக்கு என்ன தெரியும் ? என்று கேட்டது வரை ஒப்பிக்க அவளை தோளில் தயங்கியபடியே அமர்ந்திருந்தாள் பூஜா,
“நம்மை பத்தி சொல்றதையெல்லாம் தலைக்குள்ளே எடுத்துக்க கூடாதுன்னு நீதானா சொல்லுவ..நீயே இப்படி அழறியேடி..” என்று பூஜா தவிப்பாய் கேட்க
“சொன்னது யாரோ இல்லையேடி. அவன் சொல்லிட்டானே ..” என்று சொல்லி முடிக்கும் முன்னரே வர்ணிக்கு கேவல் முட்டி விட்டது.
“நீ சொல்லு நீயும் நான் செஞ்சதை தானே பண்ணியிருப்ப?” அவள் ஏக்கமாய் கேட்க
“பின்னே..இந்த உப்பு சப்பில்லாத விஷயத்தை எல்லாம் பெரிய விஷயமா எடுத்து ஊதி பெருசாக்க நம்ம என்ன பத்தாம் நூற்றாண்டுலயா இருக்கோம்? சாஹி அண்ணாக்கு கோபத்துல புத்தி மழுங்கிப்போச்சு. சும்மா விடாதடி அவரை ” என்று பொங்கினாள் மற்றவள்
“எனக்கு அவன் வேணாம்” என்றாள் இவள் பதிலாய்
“சரி வேணாம்” என்று பூஜாவும் அதை ஆமோதித்தாள்
ஒரு வழியாய் வர்ணியை அமைதிப்படுத்தி வற்புறுத்தி கொஞ்சம் சாப்பிட வைத்து விட்டு இருவருமாக பால்கனியில் அமர்ந்திருக்க வர்ணி பூஜாவை திரும்பி பார்த்தாள்.
பூஜா..
ஹ்ம்ம்..
நீ அங்கே திரும்பி வந்துடுறியா?. என்னால இனிமே அங்கே இருக்க முடியும்னு தோணல,,நான் எல்லாத்தையும் மறக்கணும் பூஜா,, நீ வந்துடேன். நான் எங்கயாவது போறேன்” அவ்வளவு நேரமும் தலைக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்ததை சொல்லியே விட்டாள் வர்ணி.
அதிர்ந்து போன பூஜா “என்னடி பேசற? எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு டார்லிங் காபேயை ஆரம்பிச்சோம். அதை விட்டுட்டு போறேன்னு சொல்ற?” என்று கொதிக்க
“அதனால் தான் உன்னை வர சொல்லி கேட்கிறேன். ப்ளீஸ்டி. சிட்டு உன்னை ஒரு வேலை பண்ண விடாம பார்த்துப்பா..நீ வந்தா மட்டும் போதும். என்னால அங்கே ...அவனை... முடியலைடி.”. அவள் அழ ஆரம்பிக்க
வர்ணி என்றாள் பூஜாவும் தவிப்பாய்
அவளது கையை பற்றிக்கொண்டவள் “ரொம்ப கனவு கண்டுட்டேன். அதெல்லாம் இல்லைன்னு போய்டுச்சுன்னு நினைக்கும் போதே…” என்று வசனத்தை முடிக்கும் முன்பே வர்ணி உடைந்து விட்டாள்
“அந்தாளை!!!” என்று வெறியாகிப்போன பூஜா போனை எடுக்க போனை பறித்து வைத்து விட்ட வர்ணி “முடிஞ்சு போனதை கிளறி எதுவும் ஆகப்போறதில்லை. என்னோட கணிப்பு தப்பா போய்டுச்சு. இதுல இருந்து வெளியே வர எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணு அது போதும்” என்று அவசரமாய் கண்ணை துடைத்து கொண்டாள்
அவளையே பார்த்திருந்த பூஜாவும் “வர்றேன்டி. உனக்காக நான் என்ன வேணா பண்ணுவேன். இதை செய்ய மாட்டேனா? ஆனா நீ எங்கேயும் போகக்கூடாது.” என்று அவளிடம் கேட்க
பூஜா என்றாள் வர்ணி..இவளுக்கு புரியவே இல்லையே என்றிருந்தது அவளுக்கு
“இங்க பார். நமக்கு வேறு போக்கிடம் கிடையாது. உயிரைக்கொடுத்து வேலை செய்து நாம சேர்த்த மொத்த காசும் காபேயில் தான் இருக்கு. வெளியே போனா பணத்துக்கு எங்கே போறது? அப்படி நீ எதுக்காக வெளியே போய் கஷ்டப்படணும்? தப்பு பண்ணவர் அவர். எங்க முகத்தை பார்க்க பிடிக்கலைன்னா அவர் மாலை விட்டு வெளியே போகட்டும். நம்ம அங்கே தான் இருப்போம். பிசினஸை பெருசாக்கிறோம். அதை தாங்கிக்க முடியலைன்னா அவர் போகட்டும் வெளியே!” என்று ஒரே முடிவாய் பூஜா சொன்ன பிறகு தான் வர்ணிக்கும் உறைத்தது. இருக்கும் பணமெல்லாம் காபேக்கு உள்ளேயே தான் சுழன்று கொண்டிருந்தது. வெளியே போனால் கஷ்ட ஜீவனமாக தான் இருக்கும்.
“அத்தான் ஒத்துப்பாரா?”
“இங்கே ரொம்ப தனிமையா இருக்குன்னு நாங்க பாப்பா பிறக்க முன்னாடியே அங்கே வந்துரணும்னு தான் நினைச்சிட்டு இருக்கோம். சந்தேகமா இருந்தா நீயே அவர் கிட்ட கேளு”
அரைமனதாய் தலையசைத்தாள் வர்ணி. வெளியே வந்து முதல் சோதனைக்கே உடைஞ்சு போய்ட்டா பின்னாடி வாழ்க்கையை எப்படி நடத்துவேன். என்று அவளுக்கும் தோன்றி விட்டது. அது தான் பூஜா வருகிறாளே அதுவே யானைப்பலம் வந்தது போன்ற உணர்வு அவளுக்குள்
நீ வா நான் உன்னை நல்லா பார்த்துப்பேன்டி” என்று அவளை அணைத்துக்கொண்டாள் வர்ணி
Author: Ush
Article Title: லக்கி வீடு - 20
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
Article Title: லக்கி வீடு - 20
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
