அத்தியாயம் 1
அடிக்குது பாரு வெயிலு
அடி நீதான்டி என் குயிலு!!!
பஞ்சு பொதிகளைப் போல வெள்ளையாய், அழகாய் தெரிந்த மேகக் கூட்டங்களை கண் கொட்டாமல் பார்த்தபடி வந்தான் சரவணப்பாண்டியன். அந்த இருபத்தி இரண்டு வயது இளைஞனுக்கு இதுதான் முதல் விமானப் பயணம். எதிர்காலத்தை நினைத்து இதயம் திக் திக்கென அடித்துக் கொண்டாலும், ஜன்னல் ஊடே தெரிந்த மேகக் கூட்டங்களை இவன் பிள்ளை மனம் ரசிக்கத் தவறவில்லை.
“மேகம் கருக்காதா பெண்ணே பெண்ணே!!!” என இவன் உதடுகள் மெல்ல முணுமுணுத்தன.
விமானம் தரை இறங்கப் போகிறது என அறிவிப்பு வரவும், அது வரை கழட்டி விட்டிருந்த சீட் பெல்ட்டை அணிய சொல்லி விமானப் பணிப் பெண்கள் வலியுறுத்த ஆரம்பித்தார்கள். கை அதன் பாட்டிற்கு பெல்ட்டை போட்டுக் கொண்டாலும், என்னவோ பாராங்கல்லைக் கொண்டு நெஞ்சை அழுத்தியது போல பாரம் ஏறிக் கொண்டது இதயத்தில்.
“ஐயா கருப்புசாமி! உன் மேல பாரத்தப் போட்டுட்டுத்தான் இந்த நாட்டுக்குள்ள காலெடுத்து வைக்கிறேன்! எல்லாம் நல்லா நடக்கனும்யா” என மனமுருக வேண்டிக் கொண்டான்.
கருப்பு இவனுக்கு செவி சாய்ப்பாரா??
விமானம் கீழே இறங்கத் துவங்க, காதடைத்தது இவனுக்கு! ஊரில் ஒருத்தர் சொல்லி இருந்தது போல, பெரிதாக வாயைத் திறந்து, இடமும் வலமும் கீழ் தாடையை அசைத்து காது வலியைப் பொறுத்துக் கொண்டான் சரவணப்பாண்டியன்.
ஒரு வழியாக விமானம் தரை இறங்கி நிற்க, எல்லோரும் அவசர அவசரமாக ஹேண்ட் லக்கேஜை எடுக்க ஆரம்பித்தார்கள். இவனும் எழுந்து நின்று தனது பேக்கைத் தூக்கிக் கொண்டான். மற்றவர்கள் முன்னே நடக்க, அவர்களைப் பின் தொடர்ந்து இவனும் வேக வேகமாக நடந்தான். பார்மாலிட்டி எல்லாம் முடித்து, லக்கேஜ் பேக்கையும் எடுத்துக் கொண்டு இவன் வெளியே வர, ஜே.எம் மேன்பவர்(J.M Manpower) எனும் அட்டையைத் தாங்கிக் கொண்டு ஒரு தமிழர் அங்கே நின்றிருந்தார்.
இவனது ஏஜண்ட் சொல்லி இருந்தது போல, அந்த அட்டையைத் தாங்கி நின்றவர் அருகே போய் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு, கையில் இருந்த லெட்டரை நீட்டினான்.
“சரவணப்பாண்டியனா? சரி, பக்கத்துலயே நில்லு! இன்னும் ஏழு பேரு வர வேண்டி இருக்கு” என்றார் அவர்.
பேச்சில் அலட்சியம் தெறித்தது. அமைதியாக அருகில் நின்றுக் கொண்டான் சரவணப்பாண்டியன். பல வகையானக் கடைகள், நடமாடிக் கொண்டிருந்த பல இனத்து மக்கள், காதில் கேட்ட கலவையான மொழிகள் என வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றான் இவன்.
அது மலேசியாவின் கே.எல்.ஐ.ஏ விமான நிலையம். தமிழ்நாட்டின் மதுரை மாநகரில் இருந்து மலேசிய நாட்டுக்கு வேலைக்காக வந்திருந்தான் சரவணப்பாண்டியன். நெடு நெடு உயரம், மாநிறம், ஒல்லி உடல்வாகு, மதுரைக்காரன்டா என மார்த்தட்டி சொல்லும் முறுக்கு மீசை, அலை அலையாய் புரளும் கேசம் எனப் பார்க்க நன்றாகவே இருப்பான் இவன். இஞ்சினியரிங் படித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே குடும்பத்தில் நடந்த அசம்பாவிதத்தால் படிப்பை பாதியில் நிறுத்தி விட்டு வேலைக்குப் போக வேண்டிய கட்டாயம். ஆட்டோமோபைல் கம்பெனி ஒன்றில் வேலைப் பார்த்துக் கொண்டே பணம் சேமித்தவன், ஒரு தொகை வந்ததும், அதை ஏஜெண்டிடம் கொடுத்து வெளிநாட்டு வேலைக்குக் கேட்டிருந்தான். இப்பொழுது மலேசியாவுக்கு மட்டும் ஆள் அனுப்புகிறோம் என அவர் சொல்ல, எங்கானாலும் பரவாயில்லை. பணம் அதிகம் சம்பாதித்தால் போதும் எனும் எண்ணத்தில் ஒத்துக் கொண்டு இங்கே வந்திருந்தான்.
என்ன மாதிரி வேலை, எங்கே அனுப்புவார்கள், எங்கே தங்குவது எல்லாம் மலேசியாவுக்கு போய்தான் தெரியும் என ஏஜெண்ட் சொல்லி விட, ஒரே கலக்கமாக இருந்தது இவனுக்கு. பெயர் பலகையைப் பார்க்கும் வரை, எங்கே வேலை எனச் சொல்லி ஏமாற்றி அயல் நாட்டில் பரதேசியாய் நிற்க வைத்து விடுவார்களோ எனும் பயம் இருந்து கொண்டே இருந்தது. இப்பொழுது மனம் கொஞ்சம் சமன்பட, இதற்கு மேல் ஏதானாலும் சமாளிப்போம் எனத் தோன்றி விட்டது! இத்தனைக் காலம் எல்லாவற்றையும் கடந்து வரவில்லையா என மனதைத் தேற்றிக் கொண்டு, நிமிர்வாய் நின்றிருந்தான் சரவணன். இந்த நிமிர்வு, தெளிவு எல்லாம் இன்னும் கொஞ்ச நாளிலேயே காணாமல் போகப் போகிறது என அவனிடம் யார் போய் சொல்வது!
இவனது விமானத்தில் பயணப்பட்ட இன்னும் சிலரும் வந்து சேர, சரவணனின் மலேசிய வாழ்க்கைப் பயணம் ஆரம்பித்தது. எல்லோரையும் ஒரே வேனில் கோழி அடைப்பதை போல அடைத்து ஓரிடத்துக்கு அழைத்துப் போனார் அந்த மனிதர். அது ஒரு கடை வளாகம். சைடில் படி இருக்க, அதில் ஏறி மேலே போனார்கள். அங்கே ஒரு அலுவலகம் இருந்தது.
மலாய் பெண்ணொருத்தி அங்கே அமர்ந்திருந்தாள். எல்லோரிடமும் இருந்து பாஸ்போர்ட்டை அவள் வாங்கிக் கொள்ள, சரவணன் ஏனெனக் கேட்டான்.
“டேய் தம்பி! கேட்டா குடு! அதென்ன கேள்விலாம் கேக்கற? நாங்க பணம் போட்டு வேலைக்குக் கொண்டு வரோம்! திடீர்னு கொழுப்பெடுத்து நீ ஓடிப் போய்ட்டா எங்க பணத்துக்கு என்ன வழி? அதுக்குத்தான் பாஸ்போர்ட்ட வாங்கி வச்சிக்கறோம்! சும்மா என்ன ஏதுன்னு கேட்டு நிக்காம, சொல்றத அப்படியே ஃபோலோ பண்ணி பழகு!” என மிரட்டல் போட்டார் இவர்களை அழைத்து வந்தவர்.
மனமில்லாமலேயே தனது பாஸ்போர்ட்டை அந்தப் பெண்ணிடம் கொடுத்தான் சரவணப்பாண்டியன். அதன் பிறகு, பக்கத்தில் இருந்த கிளினிக் ஒன்றுக்கு இவர்கள் எல்லோரையும் மெடிக்கல் செக்கப்புக்கு அழைத்துப் போனார் அவர். ஏற்கனவே இந்தியாவிலேயே ஒரு முறை செக்கப் செய்திருக்க, இங்கேயும் செய்தே ஆக வேண்டும் என்பது விதிமுறை. அதற்கு பிறகுதான் வர்க் பெர்மிட் ஏற்பாடு செய்வார்கள். அது வரை, அப்ரூவல் லெட்டர் வைத்து வேலைப் பார்க்கலாம். வர்க் பெர்மிட் இல்லாமல் இந்நாட்டில் வேலைப் பார்ப்பது என்பது பெரிய குற்றமாகும். பலர் கள்ளத்தனமாய் வந்து இப்படி வேலைப் பார்த்தாலும், பிடிபட்டால் வேலை கொடுத்தவருக்கும், செய்பவருக்கும் கடுமையான தண்டனைக் கிடைக்கும்.
மெடிக்கல் செக்கப் முடிந்து எல்லோருக்கும் மதிய உணவு வழங்கப்பட்டது! சாதம், சாம்பார், ஒரு கூட்டு என வயிற்றை நிறைக்கப் போதுமானதாக இருந்தது அது.
“யாருக்கு எங்க வேலைன்னு நாளைக்குத்தான் தெரியும்! இன்னிக்கு இங்கயே எல்லாரும் தங்கிக்கங்க!” என அலுவலகமாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட அறைக்குப் பக்கத்து அறையைக் காட்டினார் அவர்.
படுக்க ஒன்றுமே இல்லை அங்கே. கடகடவென ஒரு ஓட்டை காற்றாடி மட்டும் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ஹேண்ட் லக்கேஜை தலையணைப் போல வைத்துக் கொண்டு எல்லோரும் அங்கங்கே முடங்கிக் கொண்டார்கள். இவனும் ஓரிடத்தில் படுத்துக் கொண்டான்.
கண் மூடியதுமே தங்கையின் ஞாபகம் ஓடி வந்து ஒட்டிக் கொண்டது. செண்பகா! இவன் செல்லமாக செம்பாவென அழைப்பான் அவளை. அவர்கள் குடும்பத்தின் கடைக்குட்டி! இப்பொழுது வயது பத்தாகிறது! அன்பானப் பாசமானக் குடும்பம் அவனது குடும்பம். அம்மா, அப்பா, அக்கா, இவன், செம்பா என சிரித்து வாழ்ந்த அழகான கூடு அது! இவர்கள் நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். சின்னதாய் சொந்த வீடு, அப்பாவுக்கு பிரைவெட் கம்பெனியில் சூப்பர்வைசர் வேலை! அம்மா வீட்டரசி! மாலை வேளைகளில் ஹோட்டல் ஒன்றுக்கு வடை, பஜ்ஜி, போண்டா என வாடிக்கையாக செய்து கொடுத்து அதில் கொஞ்சம் சம்பாதித்தார். தினம் வீட்டுப் பிள்ளைகளுக்கும் அதில் நல்ல வேட்டை!
படித்து விட்டு வீட்டில் இருந்த அக்கா மல்லிகாவுக்கு நல்ல வரன் வர, தனது சக்தியையும் மீறி திருமணம் முடித்து வைத்தார் இவன் அப்பா. அவளும் மகிழ்ச்சியாகத்தான் வாழ்க்கை நடத்தினாள். சரவணப்பாண்டியன் நன்றாகப் படிக்க, அவன் அப்பாவுக்கு மகன் தலையெடுத்து செம்பாவைப் பார்த்துக் கொள்வான் எனும் நம்பிக்கை அதிகமாகவே இருந்தது. அடிக்கடி அவனிடமும் அதை சொல்ல செய்வார்.
“பாண்டி! பாப்பா உன்னோட பொறுப்புய்யா! அவள நல்லா படிக்க வச்சி, நல்ல எடத்துல கட்டிக் கொடுக்கனும்யா!”
இவனுக்கு நன்றாக விவரம் தெரியும் போது பிறந்தவள் அவள். தங்கையை ஒரு மகள் போலவே பார்த்துக் கொள்வான் சரவணன். அவளும் அக்காவை விட, இவனையே தேடி வருவாள் எல்லாவற்றுக்கும்! அவன் அம்மாவுக்கோ, பெண் பிள்ளைகளை விட இவன் மேல் ஒரு சிட்டிகை பாசம் அதிகம்தான்.
“பாண்டிய்யா! என் தங்கம்! வைரம்” எனக் கொஞ்சாத நாளில்லை.
காலேஜ் படிப்புக்காக இவன் ஹாஸ்டல் போய் தங்கி விட, வாரம் நான்கு முறையாவது போன் போட்டு பாசத்தைப் பிழிவார் அவர். அவருக்காகவே மாதம் ஒரு முறையாவது வீட்டுக்கு ஓடி வந்து விடுவான் சரவணப்பாண்டியன். அவன் வரும் போதெல்லாம் சமையல் அமர்க்களப்படும்.
இப்படி சந்தோஷமாகப் போய் கொண்டிருந்த வாழ்க்கையில்தான் விதி தன் கோரத் தாண்டவத்தை ஆடித் தீர்த்தது. வகுப்பில் இருந்தவனுக்கு வந்த ஒரு போன் காலில், அவன் வாழ்க்கையே தடம் மாறிப் போனது!
Last edited:
Author: VanishaAdmin
Article Title: Jagam Nee--EPI 1
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
Article Title: Jagam Nee--EPI 1
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
