அத்தியாயம் 16
பூ வண்ணம்
போல நெஞ்சம்
பூபாளம் பாடும் நேரம்
பொங்கி நிற்கும் தினம்!!!
“சித்தி”
“என்னம்மா பூக்குட்டி?”
பெண்கள் இருவரும் சாப்பாட்டு மேசையில் அமர்ந்திருந்தார்கள். அவர்கள் முன்னே கலர் பென்சில்களும் வண்ணம் தீட்டும் புத்தகமும் வீற்றிருந்தன. சற்று முன்புதான் பள்ளி முடிந்து வந்து, குளித்து முடித்து, கீழே இறங்கி வந்திருந்தார்கள் இவர்கள்.
சின்னவள் வெளியே தோட்டத்துக்குப் போகலாம் என வம்பு செய்து கொண்டிருந்தாள். இப்பொழுதெல்லாம் ஓரளவு நடக்க முடிந்தாலும் வேகமான நடை இன்னும் வந்திருக்கவில்லை செந்தாமரைக்கு. தோட்டத்திற்கு போனால் பட்டாம்பூச்சி பிடிக்கிறேன், பூக்களைப் பறிக்கிறேன், ஊஞ்சல் ஆடுகிறேன் என ஓரிடத்தில் நிற்காமல் ஓடும் பூக்குட்டியைச் சமாளிக்க முடியாது இவளால். அதனால்தான் வண்ணம் தீட்டலாம் என அவளை மேசையில் அமர்த்தி வைத்திருந்தாள் தாமரை.
“இன்னிக்கு கிளாஸ்ல ரிலேஷென்சிப் பத்தி படிச்சோம் சித்தி”
“குட்! என்ன சொல்லிக் குடுத்தாங்க டீச்சர் அதைப் பத்தி?”
“அப்பா, அம்மா, அக்கா, அண்ணா, தம்பி, பாட்டி, தாத்தா எல்லாம் படம் வரைஞ்சு சொல்லிக் குடுத்தாங்க! அதுல அப்பா பக்கத்துல அம்மாத்தான் இருக்காங்க! சித்தி காணோம்!” எனச் சொன்னவள் நிமிர்ந்து தாமரையைப் பார்த்தாள்.
அந்தக் குட்டி முகத்தில் தெரிந்த கலக்கத்தில் இவளுக்கு அடி வயிறு கலங்கியது. முதலில் அவள் பேசி முடிக்கட்டும் என அமைதியாய் மகள் முகத்தையே பார்த்திருந்தாள் இவள்.
“எனக்கு அம்மா நிவேதாம்மான்னு தெரியும்! அவங்க சாமிக்கிட்ட போய் இன்னொரு சாமியாகிட்டாங்கன்னும் தெரியும்! நீங்க அப்பாவ மேரேஜ் பண்ணிட்டு எங்க கூட ரூம் ஷேர் பண்ணிக்கறீங்கன்னும் தெரியும்! டீச்சர் சொன்னாங்க அப்பா பக்கத்துல இருந்தா அது அம்மான்னு! பின்ன ஏன் நான் உங்கள சித்தின்னு கூப்புடனும்? அம்மான்னு கூப்புடவா? என் ஃப்ரேண்ட் நீத்துக்கு அம்மா இருக்கு, கிஷன்கு அம்மா இருக்கு! எனக்கு சித்தித்தான் இருக்குன்னு அவங்கட்டலாம் சொல்லப் புடிக்கல! எனக்கும் அம்மா வேணும்!” எனக் கேட்டவளை இறுக்கமாய் அணைத்துக் கொண்டாள் செந்தாமரை.
பூக்குட்டியை அம்மா போல பார்த்துக் கொண்டாலும், அவளது அழைக்கும் விதத்தை இவள் மாற்றவில்லை. இறந்து போயிருந்தாலும் நிவேதா பெற்றவள் இல்லையா! பத்து மாதங்கள் சுமந்து, பல கனவுகள் கண்டு, வலிக்கப் பெற்றெடுத்து, ஆசையாய் கையில் ஏந்தியவள் அவளல்லவா! இப்பொழுது பூக்குட்டியை இவள் மனதில் சுமந்தாலும், நிவேதாவின் அம்மா எனும் ஸ்தானத்தைத் தட்டிப் பறிக்க நினைக்கவில்லை தாமரை. இவளை அம்மாவாக உணரும் போது மகளாகவே அழைப்பை மாற்றிக் கொள்ளட்டும்! அப்படி அம்மா என அழைக்காமல் போனாலும், இந்தச் சித்தி காட்டும் அன்பு குறைந்து விடப் போவதில்லை என விட்டு விட்டாள். அது மகள் மனதில் இப்படி ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது என்பதை அறிந்து கொண்டவளுக்கு மனம் கனத்துப் போனது.
“பூக்குட்டிக்குச் சித்தியை அம்மான்னு கூப்பிடனுமா?” எனக் குரலடைக்கக் கேட்டாள் இவள்.
“ஆமா சித்தி!” என உதடுப் பிதுக்கியவளின் கன்னத்தில் அழுந்த முத்தமிட்டாள் இவள்.
அந்த நேரம் சமையலறை வாயிலில் நிழலாட, நிமிர்ந்து பார்த்தாள் தாமரை. அங்கே இருவரையும் பார்த்தபடி நின்றிருந்தான் தினகரன். இவளுக்கு ஆசைதான் சரியெனச் சொல்ல! ஆனால் இறந்து போன மனைவியின் மேல் இன்னும் பற்றறுக்காமல் இருக்கும் இவன் என்ன சொல்வானோ எனத் தயக்கமாய் இருந்தது.
மகளின் கண்ணீரைப் பார்த்தத் தினகரன், தலையசைத்து தாமரையிடம் சம்மதம் சொன்னான். தவிப்புடன் பார்த்திருந்த தாமரையின் முகம், தாமரையாய் மலர்ந்து போனது. அவனைப் பார்த்துப் பளீரெனப் புன்னகைத்து,
“தேங்க்ஸ் மாமா” என வாயசைத்தாள்.
அவளுக்கு ஒரு தலையசைப்பை மட்டும் கொடுத்தவன், அங்கேயே அமைதியாய் நின்றிருந்தான்.
“சித்தியை அம்மான்னு பூக்குட்டி கூப்பிடனும்னா எனக்கு ஒரு கண்டிஷன் இருக்கு” என மகளின் முகத்தை நிமிர்த்தி தன்னைப் பார்க்க வைத்தபடி சொன்னாள் இவள்.
“என்ன செய்யனும் சித்தி? என்னோட பிங்க் கிட்டி டீ ஷர்ட்ட உங்களுக்குக் குடுக்கவா? என்னோட டான்ஸ் ஆடுமே பிரின்சஸ் பொம்மை, அதை குடுக்கவா? இல்லை, என்னோட கிளிட்டர் நெயில் பாலிஷ் செட்ட உங்களுக்கே உங்களுக்கா குடுக்கவா? என்ன வேணும்?” எனக் கண்களில் ஆர்வம் பொங்க கேட்டவளை ஆதுரமாகப் பார்த்தாள் தாமரை.
அவள் கொடுக்கிறேன் எனச் சொன்னது எல்லாமே சின்னவள் பாதுகாத்து வைத்திருக்கும் பொருட்கள். நமக்கு அது சாதாரண பொருளாய் இருக்கும். அவர்களுக்கு அதுதான் பொக்கிஷம். சில சமயங்களில் குப்பை என அவர்களின் விளையாட்டுப் பொருட்களை நாம் தூக்கி எறிந்து விடுவோம்! ஆனால் குழந்தைகள் அதனோடு இமோஷனலி அட்டாச் ஆகி இருப்பார்கள். அது இல்லாமல் அழுகையில் கரைந்து போவார்கள். நாம் பாதுகாத்து வைத்திருக்கும் தங்க ஆரத்தைத் தூக்கி வீசினால், எப்படி நமக்கு வலிக்குமோ அதே வலிதான் அவர்களுக்கும். இங்கே பொருளின் விலை வலியை நிர்ணயிக்கவில்லை! அது கொடுக்கும் இமோஷனல் பாண்டிங்தான் வலியை நிர்ணயிக்கிறது.
“அதெல்லாம் எங்க பூக்குட்டியே வச்சிக்கலாம்! சித்தியோட, இல்ல இல்ல அம்மாவோட கண்டிஷன் என்னன்னா, பூக்குட்டி கண்ணைத் தொடைச்சிட்டு, அம்மாவுக்கு ஹண்ட்ரட் கிஸ்சஸ் குடுக்கனும்! டீலா?” எனப் புன்னகையுடன் கேட்க, வேகமாய் கண்ணீர் கன்னங்களைத் துடைத்துக் கொண்ட பூந்தென்றல், தாமரையின் முகம் முழுக்க அவசர முத்தங்கள் இட ஆரம்பித்தாள்.
மகளின் வேகத்தையும், அம்மாவென அழைக்க வேண்டும் எனும் ஆர்வத்தையும் கண்டவளுக்குக் கண்கள் கலங்கிப் போனது!
“சித்தி! பூக்குட்டிக்கு வாய் வலிக்குது! மீதியை நைட் குடுக்கவா?” எனக் கேட்டவளைப் பார்த்து,
“சித்தியா?” என ஒற்றைப் புருவம் உயர்த்தினாள் இவள்.
“இல்லல்லா! அம்மா! அம்மா! அம்மா” எனக் குதூகலமாக அம்மாவை ஏலம் போட்டாள் சின்னவள்.
அப்பொழுதுதான் வருவது போல இவர்கள் அருகே வந்தான் தினகரன். அருகில் பார்க்க அவனது கண்களும் சிந்தாத கண்ணீரை உள்ளடக்கி வைத்திருந்தன. நாற்காலியில் நின்றிருந்த மகளைத் தூக்கி ஒரு சுற்று தட்டாமலைச் சுற்றியவன்,
“பூக்குட்டி உள்ள ஓடிப் போய் அக்கா கிட்ட நம்ம மூனு பேருக்கும் டீயும் ஸ்நாக்சும் சொல்லிட்டு வாங்க” என மகளைச் சமயலறை அனுப்பினான்.
“உங்களுக்கு மனசு கஷ்டமா இருக்கா மாமா?” எனக் கேட்டாள் தாமரை.
“மனசு கஷ்டம்னு சொல்ல முடியாது! ஆனா ஒரு மாதிரி வலி இருக்குன்னு சொல்லலாம்! பூக்குட்டிக்கு அவ அம்மா காட்டன அன்போ, பாசமோ ஞாபகத்துல இருக்க சான்ஸ் இல்ல! இவளுக்கு விவரம் தெரியறதுக்குள்ள நிவிக்கு உடம்பு முடியாம போய்டுச்சு! அவள பார்க்க ஹாஸ்பிட்டல் கூட்டிப் போகவும் முடியாது! வார்ட்ல குழந்தைகள விட மாட்டாங்க! வீடியோ கால்லதான் நிவி மகள பார்ப்பா! வீட்டுல நான் இருக்கறப்ப என் பிடில இறுக்கி வச்சி போன்ல தெரியற நிவியைக் காட்டி அம்மான்னு சொல்லிக் குடுத்தா, கீழ விளையாட விட சொல்லி அழுவா பூக்குட்டி! நிவி இறந்து, அவ உடம்ப கிடத்தி வச்சிருந்தப்ப கூட, பூக்குட்டி சிரிச்சு விளையாடிட்டுத்தான் இருந்தா! கொஞ்சம் விவரம் தெரிய ஆரம்பிச்ச நேரம் பூக்குட்டிக்குக் கிடைச்சதெல்லாம் இந்த அப்பாவோட அரவணைப்புத்தான். எவ்ளோதான் நான் அன்பைக் கொட்டுனாலும் அம்மாவுக்கு ஈடாகாதுல்ல! அதான் உன் கிட்ட ஒட்டிக்கிட்டா! சாமியா போனவ, அவ வரைக்கும் சாமியாவே இருக்கட்டும்! அவ உணர்ந்து அனுபவிக்காத அம்மா பாசத்தைக் குடுக்கற நீயே அவளுக்கு அம்மாவா இரு”
அவனது கையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள் தாமரை. அவளைப் பார்த்து மெலிதாய் புன்னகைத்தான் தினகரன்.
சமையல் அக்காவுடன் ஸ்நாக்ஸ் இருக்கும் தட்டைப் பிடித்துக் கொண்டு சின்னவள் வர,
“டீ ஜக்க வாங்கிக்க தாமரை! தோட்டத்து சிட் அவுட்டுக்குப் போயிடலாம்” என்றான் தினகரன்.
இப்பொழுதெல்லாம் தோட்டத்தில் டீ, இந்தக் குட்டிக் குடும்பத்தின் வழக்கமாகி இருந்தது. மாலையில் இவர்களைப் பள்ளியில் இருந்து இறக்கி விட்டு விட்டு அதியமான் கடைக்குப் போய் விடுவார். அவர் அங்கு போனதும், தினகரன் வீட்டுக்குக் கிளம்பி வருவான். மனைவி மகளுடன் சற்று நேரம் அளவளாவி, டீ குடித்து விட்டுக் கிளம்பி விடுவான். அதோடு இரவு பத்துக்கும் மேலாகி விடும் அவன் வீடு வந்து சேர.
அந்தி நேர தென்றல் காற்று இவர்களை ஆரத் தழுவிக் கொண்டது. தாமரைத் தேநீர் கப்பை கையில் வைத்து அதன் சூட்டை உணர்ந்து, மூக்கருகே கொண்டு போய் வாசம் இழுத்து, ரசித்து ருசித்துப் பருக, கண்களில் சிரிப்புடன் அவளைப் பார்த்திருந்தான் தினகரன். பட்டர் கேக்கை சாப்பிட்டு முடித்த பூக்குட்டியோ பட்டர்பிளை பிடிக்க ஓடி விட்டாள்.
“அது தேநீரா இல்லை தேவாமிர்தமா? தினமும் குடிக்கறதுதானே! அதுக்கேன் இவ்ளோ பில்டப்பு?” எனக் கேட்டான் இவன்.
“இதுதான் பூலோக தேவாமிர்தம்! தினமும்தான் மூச்சு விடறோம்! அதுக்கேன் பில்டப்புன்னு இந்த மூக்க வெட்டி வீசிட முடியுமா! அது போலத்தான் தினமும் டீ குடிச்சாலும் என்னால ஏனோதானோன்னு குடிக்க முடியாது! அனுபவிச்சுத்தான் குடிக்க முடியும்”
“டீயும் மூச்சு விடறதும் ஒன்னா தாமரை?”
“டீ லவர்க்கு ரெண்டும் ஒன்னுதான்!” எனச் சிலிர்த்துக் கொண்டாள் செந்தாமரை.
“அப்படிங்கற! அப்போ இனி நீ டீ மட்டும் குடி! மூச்சு விட வேணாம்!” எனச் சொல்லி எழுந்து வந்தவன் விளையாட்டாய் அவள் மூக்கைப் பிடித்துக் கொண்டான்.
இவள் படபடவென அவனை அடிக்க, பூக்குட்டி ஓடி வந்து,
“அம்மாவ விடுங்க! என் அம்மாவ விடுங்கப்பா!” என இவளுடன் சேர்ந்து கொண்டாள்.
அவன் இவர்களைத் தள்ளி விட்டு ஓட, பெண்கள் இருவரும் அவனைத் துரத்தி அடித்தார்கள். பூக்குட்டிக்கு ஒரே சிரிப்பு.
“என்னை அடிக்கறீயா நீ?” எனக் கேட்டு அவளை மேலே தூக்கிப் போட்டுப் பிடிக்க, கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் செய்து விட்டாள் சின்னவள்.
தாமரைக்குக் கால் லேசாய் வலிக்க, அப்பாவும் மகளும் விளையாடட்டும் என மீண்டும் நாற்காலியில் வந்து அமர்ந்து கொண்டாள். கூச்சலும் கும்மாளமுமாய் விளையாடும் அவர்கள் இருவரையும் புன்னகையுடன் பார்த்திருந்தாள் தாமரை.
பூ வண்ணம்
போல நெஞ்சம்
பூபாளம் பாடும் நேரம்
பொங்கி நிற்கும் தினம்!!!
“சித்தி”
“என்னம்மா பூக்குட்டி?”
பெண்கள் இருவரும் சாப்பாட்டு மேசையில் அமர்ந்திருந்தார்கள். அவர்கள் முன்னே கலர் பென்சில்களும் வண்ணம் தீட்டும் புத்தகமும் வீற்றிருந்தன. சற்று முன்புதான் பள்ளி முடிந்து வந்து, குளித்து முடித்து, கீழே இறங்கி வந்திருந்தார்கள் இவர்கள்.
சின்னவள் வெளியே தோட்டத்துக்குப் போகலாம் என வம்பு செய்து கொண்டிருந்தாள். இப்பொழுதெல்லாம் ஓரளவு நடக்க முடிந்தாலும் வேகமான நடை இன்னும் வந்திருக்கவில்லை செந்தாமரைக்கு. தோட்டத்திற்கு போனால் பட்டாம்பூச்சி பிடிக்கிறேன், பூக்களைப் பறிக்கிறேன், ஊஞ்சல் ஆடுகிறேன் என ஓரிடத்தில் நிற்காமல் ஓடும் பூக்குட்டியைச் சமாளிக்க முடியாது இவளால். அதனால்தான் வண்ணம் தீட்டலாம் என அவளை மேசையில் அமர்த்தி வைத்திருந்தாள் தாமரை.
“இன்னிக்கு கிளாஸ்ல ரிலேஷென்சிப் பத்தி படிச்சோம் சித்தி”
“குட்! என்ன சொல்லிக் குடுத்தாங்க டீச்சர் அதைப் பத்தி?”
“அப்பா, அம்மா, அக்கா, அண்ணா, தம்பி, பாட்டி, தாத்தா எல்லாம் படம் வரைஞ்சு சொல்லிக் குடுத்தாங்க! அதுல அப்பா பக்கத்துல அம்மாத்தான் இருக்காங்க! சித்தி காணோம்!” எனச் சொன்னவள் நிமிர்ந்து தாமரையைப் பார்த்தாள்.
அந்தக் குட்டி முகத்தில் தெரிந்த கலக்கத்தில் இவளுக்கு அடி வயிறு கலங்கியது. முதலில் அவள் பேசி முடிக்கட்டும் என அமைதியாய் மகள் முகத்தையே பார்த்திருந்தாள் இவள்.
“எனக்கு அம்மா நிவேதாம்மான்னு தெரியும்! அவங்க சாமிக்கிட்ட போய் இன்னொரு சாமியாகிட்டாங்கன்னும் தெரியும்! நீங்க அப்பாவ மேரேஜ் பண்ணிட்டு எங்க கூட ரூம் ஷேர் பண்ணிக்கறீங்கன்னும் தெரியும்! டீச்சர் சொன்னாங்க அப்பா பக்கத்துல இருந்தா அது அம்மான்னு! பின்ன ஏன் நான் உங்கள சித்தின்னு கூப்புடனும்? அம்மான்னு கூப்புடவா? என் ஃப்ரேண்ட் நீத்துக்கு அம்மா இருக்கு, கிஷன்கு அம்மா இருக்கு! எனக்கு சித்தித்தான் இருக்குன்னு அவங்கட்டலாம் சொல்லப் புடிக்கல! எனக்கும் அம்மா வேணும்!” எனக் கேட்டவளை இறுக்கமாய் அணைத்துக் கொண்டாள் செந்தாமரை.
பூக்குட்டியை அம்மா போல பார்த்துக் கொண்டாலும், அவளது அழைக்கும் விதத்தை இவள் மாற்றவில்லை. இறந்து போயிருந்தாலும் நிவேதா பெற்றவள் இல்லையா! பத்து மாதங்கள் சுமந்து, பல கனவுகள் கண்டு, வலிக்கப் பெற்றெடுத்து, ஆசையாய் கையில் ஏந்தியவள் அவளல்லவா! இப்பொழுது பூக்குட்டியை இவள் மனதில் சுமந்தாலும், நிவேதாவின் அம்மா எனும் ஸ்தானத்தைத் தட்டிப் பறிக்க நினைக்கவில்லை தாமரை. இவளை அம்மாவாக உணரும் போது மகளாகவே அழைப்பை மாற்றிக் கொள்ளட்டும்! அப்படி அம்மா என அழைக்காமல் போனாலும், இந்தச் சித்தி காட்டும் அன்பு குறைந்து விடப் போவதில்லை என விட்டு விட்டாள். அது மகள் மனதில் இப்படி ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது என்பதை அறிந்து கொண்டவளுக்கு மனம் கனத்துப் போனது.
“பூக்குட்டிக்குச் சித்தியை அம்மான்னு கூப்பிடனுமா?” எனக் குரலடைக்கக் கேட்டாள் இவள்.
“ஆமா சித்தி!” என உதடுப் பிதுக்கியவளின் கன்னத்தில் அழுந்த முத்தமிட்டாள் இவள்.
அந்த நேரம் சமையலறை வாயிலில் நிழலாட, நிமிர்ந்து பார்த்தாள் தாமரை. அங்கே இருவரையும் பார்த்தபடி நின்றிருந்தான் தினகரன். இவளுக்கு ஆசைதான் சரியெனச் சொல்ல! ஆனால் இறந்து போன மனைவியின் மேல் இன்னும் பற்றறுக்காமல் இருக்கும் இவன் என்ன சொல்வானோ எனத் தயக்கமாய் இருந்தது.
மகளின் கண்ணீரைப் பார்த்தத் தினகரன், தலையசைத்து தாமரையிடம் சம்மதம் சொன்னான். தவிப்புடன் பார்த்திருந்த தாமரையின் முகம், தாமரையாய் மலர்ந்து போனது. அவனைப் பார்த்துப் பளீரெனப் புன்னகைத்து,
“தேங்க்ஸ் மாமா” என வாயசைத்தாள்.
அவளுக்கு ஒரு தலையசைப்பை மட்டும் கொடுத்தவன், அங்கேயே அமைதியாய் நின்றிருந்தான்.
“சித்தியை அம்மான்னு பூக்குட்டி கூப்பிடனும்னா எனக்கு ஒரு கண்டிஷன் இருக்கு” என மகளின் முகத்தை நிமிர்த்தி தன்னைப் பார்க்க வைத்தபடி சொன்னாள் இவள்.
“என்ன செய்யனும் சித்தி? என்னோட பிங்க் கிட்டி டீ ஷர்ட்ட உங்களுக்குக் குடுக்கவா? என்னோட டான்ஸ் ஆடுமே பிரின்சஸ் பொம்மை, அதை குடுக்கவா? இல்லை, என்னோட கிளிட்டர் நெயில் பாலிஷ் செட்ட உங்களுக்கே உங்களுக்கா குடுக்கவா? என்ன வேணும்?” எனக் கண்களில் ஆர்வம் பொங்க கேட்டவளை ஆதுரமாகப் பார்த்தாள் தாமரை.
அவள் கொடுக்கிறேன் எனச் சொன்னது எல்லாமே சின்னவள் பாதுகாத்து வைத்திருக்கும் பொருட்கள். நமக்கு அது சாதாரண பொருளாய் இருக்கும். அவர்களுக்கு அதுதான் பொக்கிஷம். சில சமயங்களில் குப்பை என அவர்களின் விளையாட்டுப் பொருட்களை நாம் தூக்கி எறிந்து விடுவோம்! ஆனால் குழந்தைகள் அதனோடு இமோஷனலி அட்டாச் ஆகி இருப்பார்கள். அது இல்லாமல் அழுகையில் கரைந்து போவார்கள். நாம் பாதுகாத்து வைத்திருக்கும் தங்க ஆரத்தைத் தூக்கி வீசினால், எப்படி நமக்கு வலிக்குமோ அதே வலிதான் அவர்களுக்கும். இங்கே பொருளின் விலை வலியை நிர்ணயிக்கவில்லை! அது கொடுக்கும் இமோஷனல் பாண்டிங்தான் வலியை நிர்ணயிக்கிறது.
“அதெல்லாம் எங்க பூக்குட்டியே வச்சிக்கலாம்! சித்தியோட, இல்ல இல்ல அம்மாவோட கண்டிஷன் என்னன்னா, பூக்குட்டி கண்ணைத் தொடைச்சிட்டு, அம்மாவுக்கு ஹண்ட்ரட் கிஸ்சஸ் குடுக்கனும்! டீலா?” எனப் புன்னகையுடன் கேட்க, வேகமாய் கண்ணீர் கன்னங்களைத் துடைத்துக் கொண்ட பூந்தென்றல், தாமரையின் முகம் முழுக்க அவசர முத்தங்கள் இட ஆரம்பித்தாள்.
மகளின் வேகத்தையும், அம்மாவென அழைக்க வேண்டும் எனும் ஆர்வத்தையும் கண்டவளுக்குக் கண்கள் கலங்கிப் போனது!
“சித்தி! பூக்குட்டிக்கு வாய் வலிக்குது! மீதியை நைட் குடுக்கவா?” எனக் கேட்டவளைப் பார்த்து,
“சித்தியா?” என ஒற்றைப் புருவம் உயர்த்தினாள் இவள்.
“இல்லல்லா! அம்மா! அம்மா! அம்மா” எனக் குதூகலமாக அம்மாவை ஏலம் போட்டாள் சின்னவள்.
அப்பொழுதுதான் வருவது போல இவர்கள் அருகே வந்தான் தினகரன். அருகில் பார்க்க அவனது கண்களும் சிந்தாத கண்ணீரை உள்ளடக்கி வைத்திருந்தன. நாற்காலியில் நின்றிருந்த மகளைத் தூக்கி ஒரு சுற்று தட்டாமலைச் சுற்றியவன்,
“பூக்குட்டி உள்ள ஓடிப் போய் அக்கா கிட்ட நம்ம மூனு பேருக்கும் டீயும் ஸ்நாக்சும் சொல்லிட்டு வாங்க” என மகளைச் சமயலறை அனுப்பினான்.
“உங்களுக்கு மனசு கஷ்டமா இருக்கா மாமா?” எனக் கேட்டாள் தாமரை.
“மனசு கஷ்டம்னு சொல்ல முடியாது! ஆனா ஒரு மாதிரி வலி இருக்குன்னு சொல்லலாம்! பூக்குட்டிக்கு அவ அம்மா காட்டன அன்போ, பாசமோ ஞாபகத்துல இருக்க சான்ஸ் இல்ல! இவளுக்கு விவரம் தெரியறதுக்குள்ள நிவிக்கு உடம்பு முடியாம போய்டுச்சு! அவள பார்க்க ஹாஸ்பிட்டல் கூட்டிப் போகவும் முடியாது! வார்ட்ல குழந்தைகள விட மாட்டாங்க! வீடியோ கால்லதான் நிவி மகள பார்ப்பா! வீட்டுல நான் இருக்கறப்ப என் பிடில இறுக்கி வச்சி போன்ல தெரியற நிவியைக் காட்டி அம்மான்னு சொல்லிக் குடுத்தா, கீழ விளையாட விட சொல்லி அழுவா பூக்குட்டி! நிவி இறந்து, அவ உடம்ப கிடத்தி வச்சிருந்தப்ப கூட, பூக்குட்டி சிரிச்சு விளையாடிட்டுத்தான் இருந்தா! கொஞ்சம் விவரம் தெரிய ஆரம்பிச்ச நேரம் பூக்குட்டிக்குக் கிடைச்சதெல்லாம் இந்த அப்பாவோட அரவணைப்புத்தான். எவ்ளோதான் நான் அன்பைக் கொட்டுனாலும் அம்மாவுக்கு ஈடாகாதுல்ல! அதான் உன் கிட்ட ஒட்டிக்கிட்டா! சாமியா போனவ, அவ வரைக்கும் சாமியாவே இருக்கட்டும்! அவ உணர்ந்து அனுபவிக்காத அம்மா பாசத்தைக் குடுக்கற நீயே அவளுக்கு அம்மாவா இரு”
அவனது கையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள் தாமரை. அவளைப் பார்த்து மெலிதாய் புன்னகைத்தான் தினகரன்.
சமையல் அக்காவுடன் ஸ்நாக்ஸ் இருக்கும் தட்டைப் பிடித்துக் கொண்டு சின்னவள் வர,
“டீ ஜக்க வாங்கிக்க தாமரை! தோட்டத்து சிட் அவுட்டுக்குப் போயிடலாம்” என்றான் தினகரன்.
இப்பொழுதெல்லாம் தோட்டத்தில் டீ, இந்தக் குட்டிக் குடும்பத்தின் வழக்கமாகி இருந்தது. மாலையில் இவர்களைப் பள்ளியில் இருந்து இறக்கி விட்டு விட்டு அதியமான் கடைக்குப் போய் விடுவார். அவர் அங்கு போனதும், தினகரன் வீட்டுக்குக் கிளம்பி வருவான். மனைவி மகளுடன் சற்று நேரம் அளவளாவி, டீ குடித்து விட்டுக் கிளம்பி விடுவான். அதோடு இரவு பத்துக்கும் மேலாகி விடும் அவன் வீடு வந்து சேர.
அந்தி நேர தென்றல் காற்று இவர்களை ஆரத் தழுவிக் கொண்டது. தாமரைத் தேநீர் கப்பை கையில் வைத்து அதன் சூட்டை உணர்ந்து, மூக்கருகே கொண்டு போய் வாசம் இழுத்து, ரசித்து ருசித்துப் பருக, கண்களில் சிரிப்புடன் அவளைப் பார்த்திருந்தான் தினகரன். பட்டர் கேக்கை சாப்பிட்டு முடித்த பூக்குட்டியோ பட்டர்பிளை பிடிக்க ஓடி விட்டாள்.
“அது தேநீரா இல்லை தேவாமிர்தமா? தினமும் குடிக்கறதுதானே! அதுக்கேன் இவ்ளோ பில்டப்பு?” எனக் கேட்டான் இவன்.
“இதுதான் பூலோக தேவாமிர்தம்! தினமும்தான் மூச்சு விடறோம்! அதுக்கேன் பில்டப்புன்னு இந்த மூக்க வெட்டி வீசிட முடியுமா! அது போலத்தான் தினமும் டீ குடிச்சாலும் என்னால ஏனோதானோன்னு குடிக்க முடியாது! அனுபவிச்சுத்தான் குடிக்க முடியும்”
“டீயும் மூச்சு விடறதும் ஒன்னா தாமரை?”
“டீ லவர்க்கு ரெண்டும் ஒன்னுதான்!” எனச் சிலிர்த்துக் கொண்டாள் செந்தாமரை.
“அப்படிங்கற! அப்போ இனி நீ டீ மட்டும் குடி! மூச்சு விட வேணாம்!” எனச் சொல்லி எழுந்து வந்தவன் விளையாட்டாய் அவள் மூக்கைப் பிடித்துக் கொண்டான்.
இவள் படபடவென அவனை அடிக்க, பூக்குட்டி ஓடி வந்து,
“அம்மாவ விடுங்க! என் அம்மாவ விடுங்கப்பா!” என இவளுடன் சேர்ந்து கொண்டாள்.
அவன் இவர்களைத் தள்ளி விட்டு ஓட, பெண்கள் இருவரும் அவனைத் துரத்தி அடித்தார்கள். பூக்குட்டிக்கு ஒரே சிரிப்பு.
“என்னை அடிக்கறீயா நீ?” எனக் கேட்டு அவளை மேலே தூக்கிப் போட்டுப் பிடிக்க, கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் செய்து விட்டாள் சின்னவள்.
தாமரைக்குக் கால் லேசாய் வலிக்க, அப்பாவும் மகளும் விளையாடட்டும் என மீண்டும் நாற்காலியில் வந்து அமர்ந்து கொண்டாள். கூச்சலும் கும்மாளமுமாய் விளையாடும் அவர்கள் இருவரையும் புன்னகையுடன் பார்த்திருந்தாள் தாமரை.
Author: VanishaAdmin
Article Title: Pirithor Nesamithu--EPI 16
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
Article Title: Pirithor Nesamithu--EPI 16
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
