அத்தியாயம் 7
“டாடிஸ் லிட்டில் பிரின்சஸ்னு கேள்விப்பட்டிருக்கற நாம, மம்மீஸ் லிட்டில் பிரின்ஸ்னு ஒன்ன கேள்விப்பட்டிருக்கோமா? இருக்காது! ஏன்னா அது அந்தக் காலத்துல இருந்தே நார்மலைஸ் ஆக்கப்பட்ட ஒரு விஷயம். ‘டேய்! நீ ஏன்டா அடுப்படிக்கு வந்த! தங்கச்சி தண்ணி எடுத்துத் தருவா போ!’, ‘தட்ட அப்படியே வச்சிட்டுப் போ! அக்கா கழுவி போடுவா!’, ‘ஆம்பளப் பையன் களைச்சு வந்திருக்கான், அவனுக்கு டீ போட்டுக் குடு போ’ இப்படின்னு ஆயிரத்தெட்டு அலம்பல். ஆம்பளைப் பசங்க என்னமோ ஆகாசத்துல இருந்து குதிச்ச மாதிரியும், பொம்பளப் புள்ளைங்க பொறந்ததே வேஸ்ட்டுங்கற மாதிரியும் அலட்டறது எல்லாம் நம்ம தாய்க்கிழவிங்கத்தான்! டாடிஸ் லிட்டில் பிரின்சஸ்க்கு சமைக்கத் தெரியாதத கிண்டலடிக்கற நாம, எப்போ மம்மிஸ் லிட்டில் பிரின்ஸ்கு சமைக்கத் தெரியலைங்கறத கிண்டலடிக்கறமோ அப்பத்தான் இந்தியா வல்லரசாகும்! இது எப்படி இருக்கு???(ரஜினி ஸ்டைலில் படிக்கவும்)
(பாட்காஸ்ட் பை பரதேசி!!!)
“இதெல்லாம் பார்பிகியூ ஐட்டங்கள்! எது பிடிக்குதோ அதை சூஸ் பண்ணி அந்தத் தட்டுல வச்சிக் குடுத்தம்னா, ஃப்ரை பண்ணியோ இல்ல அவிச்சோ குடுப்பாங்க! அதை சாஸ்ல தொட்டுச் சாப்பிடனும்”
கலர் கலராய் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த இறைச்சி ஐட்டங்களை ஊர்மிளா அவதானிப்பதைப் பார்த்து விளக்கம் சொன்னான் விஷ்ணு.
“கோழி மாதிரி தெரியலையே!”
“கோழியும் இருக்கு! ஆனா மோஸ்ட்லி பன்றி இறைச்சி, மாட்டிறைச்சி, சீஃபூட்தான் விக்கறாங்க இவங்க! ட்ரை செய்யறியா? அதை பாரேன்! அது பன்னியோட குடலு! இது பன்னியோட லிவரு” என அவன் காட்ட, முகத்தைச் சுளிக்காமல் அப்படியா என்பது போலப் பார்த்தாள் இவள்.
“அருவருப்பா இல்ல?”
“எதுக்கு அருவருப்பு? பிடிச்சவங்க வாங்கிச் சாப்பிடறாங்க! பிடிக்காதவங்க ஒதுங்கிப் போக வேண்டியதுதான்! தட்டுல எதப் போட்டாலும் சாப்பிட்டு வளந்த எனக்கு, எந்த உணவையும் அருவருப்பா பார்க்க வராது ட்ரெய்னர்!” என்றவள், அதிகம் பேசி விட்டது போல உதட்டைக் கடித்துப் பேச்சை நிறுத்தி வேறு பக்கம் நடக்க ஆரம்பித்து விட்டாள்.
சாப்பா டவுனுக்கு வந்திருந்தார்கள் இருவரும். இரவில் தூங்கா நகரமாய் வண்ண விளக்குகள் கட்டிடமெங்கும் ஒளிர அற்புதமாய் காட்சியளித்தது அவ்விடம். அங்கே இரவுச் சந்தையும் போடப் பட்டிருக்க, இவள்தான் போய் பார்க்கலாம் என விஷ்ணுவை அழைத்தாள். அந்தச் சந்தையில் கைவினைப் பொருட்கள், உணவு வகைகள், உடைகள் எனப் பலதரப்பட்டப் பொருட்கள் விற்கப்பட்டன. அதை ஒரு சுற்றுச் சுற்றி விட்டுப் பிறகு சாப்பிடப் போகலாம் என முடிவெடுத்தவர்கள், உள்ளே நுழைந்திருந்தார்கள்.
அவள் சட்டென விலகி வேகமாய் நடந்து விட, போனவளையே பார்த்தபடி நின்றிருந்தான் விஷ்ணு. அவன் முகம் மென்மையைத் தத்தெடுத்திருந்தது.
சில பல நிமிடங்களில் அவள் பின்னால் காலடி ஓசையும்,
“கீங்கீங்கீங்” எனும் சத்தமும் கேட்க, திரும்பிப் பார்த்தாள் ஊர்மி.
அங்கே தலையில் தேனீ போல ஆண்டேனா வைத்த ஹெட்பேண்ட் ஒன்றை அணிந்திருந்த விஷ்ணு நின்றிருந்தான். அவனை அப்படிப் பார்க்கவும் சிரிப்பு வந்து விட்டது இவளுக்கு.
கையில் வைத்திருந்த இன்னொரு மஞ்சள் நிற ஹேட் பேண்ட்டை நீட்டியவன்,
“போட்டுக்கோ! டூரிஸ்ட் போல இந்த இடத்த எஞ்சாய் பண்ணலாம் வா ஊர்மி! என்னமோ கடமைக்கு நான் அழைச்ச மாதிரியும், கடனேன்னு நீ வந்த மாதிரியும் போகுது நம்ம அவுட்டிங்” என்றான் விஷ்ணு.
புன்னகை முகத்துடன் வாங்கி அணிந்து கொண்டாள் ஊர்மி. சற்று முன் அவள் உணவைப் பற்றிப் பேசியதை பற்றி எதையும் காட்டிக் கொள்ளாமல் சலசலத்தபடி வந்தான் விஷ்ணு. அவனுக்கு நிறைய விஷயங்கள் தெரிந்திருந்தது அந்த ஊரைப் பற்றியும் அந்த நாட்டு மக்களைப் பற்றியும்.
அங்கு விற்றுக் கொண்டிருந்த அவித்த சோளத்தை வாங்கி அவளிடம் கொடுத்து, தனக்கும் ஒன்று எடுத்துக் கொண்டவன்,
“வெளியூர்ல போய் சாப்பிடறப்ப, ரொம்பக் கவனமா இருக்கனும் ஊர்மி! சில சாப்பாட்டு ஐட்டங்கள் சுகாதார முறையோட செஞ்சிருக்க மாட்டாங்க! சுத்தி பார்க்கப் போய்ட்டு, அப்புறம் டாய்லட்ட மட்டும் சுத்திப் பார்த்துட்டு வர மாதிரி ஆகிடும்! முடிஞ்ச அளவுக்கு சூடான உணவ எடுத்துக்கனும்! பழங்கள நாமளே வாங்கி வெட்டிச் சாப்பிட்டுக்கனும்! சீஃபூட்லாம் சாப்பிடறப்ப ரொம்ப பார்த்துத்தான் சாப்பிடனும்! ஆட்கள் நிறைய போய் சாப்பிடற கடைகளா பார்த்துத் தேர்ந்தெடுக்கனும்! இப்படி நிறைய இருக்கு! எப்படித்தான் கவனமா இருந்தாலும், சில சமயம் வச்சி செஞ்சி விட்டிரும்!” என்றவனை ஆர்வமாகப் பார்த்தாள் இவள்.
“ஏன் ட்ரேய்னர்! நிறைய நாடுகளுக்குப் போயிருக்கீங்களா?”
“விஷ்ணு!!!!”
“சரி! சரி! விஷ்ணு!” எனச் சொல்லியபடியே அவனை நோக்கியவள், வாயைப் பிளந்தாள்.
சோளத்தை அப்படியே அங்கொன்றும் இங்கொன்றும் கடித்து வைக்காமல், வரிசையாய் ஒரு சீராய் சாப்பிடுபவனை ஏலியனைப் போல் பார்த்தவள், கொதறி வைத்திருந்த தன் சோளத்தையும் பார்த்தாள்.
“என்ன கேட்ட?” என்றவனின் குரலில் தலையை உலுக்கி நடப்புக்கு வந்த ஊர்மி,
“விஷ்ணு! ட்ரெய்னர் வேலைன்னா நிறைய ஊர்களுக்குப் போகலாமா?” எனக் கேட்டாள்.
“சேனா க்ரூப் ஹோட்டல்ஸ் வெளிநாட்டுல எங்கெல்லாம் இருக்கோ அங்கெல்லாம் போய்ருக்கேன் ஊர்மி! லோக்கல்ல சொல்லிக் குடுக்க இன்னொரு ட்ரெய்னர் இருக்காங்க! நான் வெளிநாடு மட்டும்தான்”
“பெரிய அப்பாடக்கருதான்! கம்பேனி செலவுல ஒரே ஜாலிதான்”
“ஜாலி!! நீ பார்த்த!!! யம்மா ஊர்மி! பல சமயம் சாப்பிடக் கூட டைம் இருக்காதும்மா! ஓடிட்டே இருக்கனும்! ப்ளைட்ல, கார்ல, இப்படி கிடைக்கற இடத்துல, கிடைக்கற நேரத்துல தூங்கிக்கனும்!” என்றவனைப் பரிதாபமாய் பார்த்தாள் இவள்.
“நாமளாம் பணம் சம்பாதிக்க எவ்ளோலாம் கஷ்டப்பட வேண்டி இருக்குல்ல! உழைக்கறதே பசிச்ச வயித்துக்காகத்தான்! என்னை மாதிரி இல்லாம கரேக்ட் டைமுக்கு சாப்பிடு விஷ்ணு! நாள பின்ன குடும்பம் குட்டின்னு ஆகிட்டா, அவங்கள தூக்கி சுமக்க உடம்புல தெம்பு வேணும்ல”
“வேணும்தான்! என் ஆளோட மல்லுக்கட்டவே எனக்கு டபுள் எனர்ஜீ வேணும்! இனி கண்டிப்பா நல்லா சாப்பிட்டு, உடம்ப தேத்திக்கறேன்”
“ஏய் விஷ்ணு! ஆள் இருக்கா? சொல்லிருக்கலாம்ல! நான் வேற உன்னைப் போட்டு கண்டபடி பேசிட்டேன்! சாரி விஷ்ணு! ரியலி சாரி!” என வருத்தப்பட்டவளை,
“எவ்ளோ அடிச்சாலும் தாங்குவான்! அதாம்லே வர்கீசு” என அவன் மீசையை முறுக்குவது போல செய்ய, பொங்கிச் சிரித்தாள் ஊர்மிளா.
சிரிப்பவளையே வாஞ்சையாய் பார்த்திருந்தவன்,
“சாப்பிடப் போகலாமா?” எனக் கேட்டான்.
சரியெனத் தலையாட்டினாள் இவள்.
நைட் மார்க்கேட்டில் இருந்து வெளியேறி வண்ணமயமாய் காட்சியளித்த தெருக்கள் ஊடே நடந்து போஉ, ஒரு ரெஸ்டாரண்டின் முன்னே நின்றான் விஷ்ணு. பார்க்கவே பிரமாண்டமாய் இருந்தது அவ்விடம்.
“செம்ம லுக்கா இருக்கு! கழுத்துல கத்தி வச்சிடுவான் போல” என விலையை எண்ணிச் சொன்னாள் இவள்.
“சாப்பாட்டுக்கு வொர்த்தான விலைதான்” என்றவன், அவளை உள்ளே அழைத்துப் போனான்.
இண்டீரியர் பழங்காலத்து ஆண்ட்டிக் ஸ்டைலில் இருந்தது. உட்காரும் நாற்காலி கூட வேலைபாட்டோடு அழகாய் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. அவர்கள் தலைக்கு மேலே மயில் வடிவத்தில் விளக்கு அழகாய் ஒளி கொடுத்தது. அமர்ந்தவுடன் வெயிட்டர் மெனுவுடன் வந்தாள். இவர்களைப் பார்த்து,
“ச்சாவ் முங்(welcome)” எனப் புன்னகையுடன் சொன்னாள்.
கிளாசில் ஆரஞ்சு ஜூசை ஊற்றி வைத்தவள், இருவருக்கும் மெனு கார்ட் கொடுத்து விட்டு அருகிலேயே நின்றாள். இவர்கள் மெனுவை ஆராய. ஆங்கிலத்தில் கடையின் ஸ்பெஷம் உணவு மற்றும் பானங்களைப் பற்றி விளக்கினாள் அவள். இருவரும் ஆர்டர் செய்து விட்டு, நன்றாகச் சாய்ந்து அமர்ந்தார்கள்.
“மருந்து பேக்ல இருக்கா ஊர்மி? முகம் ஒரு மாதிரி இருக்கே! வலிக்க ஆரம்பிச்சிருச்சா கை?” எனக் கேட்டான் விஷ்ணு.
ஆள் இருக்கிறது என அவன் சொல்லி இருந்ததால், அவனது அக்கறை இப்பொழுது கடுப்பைக் கிளப்பவில்லை ஊர்மிக்கு.
“லேசா வலிக்க ஆரம்பிச்சிருச்சு விஷ்ணு! மருந்து வச்சிருக்கேன்! சாப்பிட்டத்தும் போட்டுக்கறேன்”
“சாரி ஊர்மி! ரெஸ்ட் எடுக்க விடாம வெளிய கூட்டிட்டு வந்துட்டேன்” என நிஜமான வருத்தத்துடன் சொன்னான் இவன்.
“ரூம்ல இருந்தாலும் வலிக்கத்தான் செய்யும் விஷ்ணு! அங்க நாலு சுவத்த பார்த்தபடி இருக்கறப்ப, வலி இன்னும் அதிகமா இருக்கற மாதிரி மைண்ட் சீன போடும்! இப்போ உன் கூட வெளிய வந்து நாலு தெருவ பார்க்கறப்ப, பெருசா வலி தெரியல! விடு!” என்றவள் ஆரஞ்சு ஜூசை மெல்ல பருகினாள்.
கேர்ள்ப்ரெண்ட் இருக்கிறாள் என இவன் சொல்லியும், யார், என்ன பெயர், என்ன செய்கிறாள் என எதையும் கேட்காமல் இருப்பவளை அதிசயமாகத்தான் பார்த்தான் இவன்.
“ஊர்மி”
“என்ன?”
“என் கேர்ள்ப்ரேண்ட் பத்தி ஒன்னும் கேக்கலியே நீ? இப்படிலாம் யாராச்சும் ஒரு விஷயத்த ஷேர் பண்ணா, கிரியோசிட்டில யாரு எவருன்னு கேள்வி கேப்பாங்க! இல்லைனாலும், கேர்ட்டசிக்காகவாச்சும் அவங்கள பத்தி சொல்லுங்கன்னு கேப்பாங்க! நீ கண்டுக்காத மாதிரி இருக்கியே!”
மெலிதாய் புன்னகைத்தவள்,
“வியாட்நாமோட நம்ம நட்பு முடியப் போகுது! இதையெல்லாம் நான் தெரிஞ்சு வச்சு என்ன செய்ய போறேன் விஷ்ணு! எனிவே உன் பார்ட்னரோட சந்தோஷமா லைஃப லீட் பண்ண என்னோட வாழ்த்துகள்” என்றவளின் குரலில் நிஜமாய் அவன் சந்தோஷமாய் வாழ வேண்டும் எனும் பரிவு இருந்தது.
“அப்போ இங்கிருந்து கிளம்பிட்டா, என்னை நட்பு நீக்கம் பண்ணிடுவியா?”
“டெபினட்லி! இதுல என்ன சந்தேகம் உனக்கு?” எனச் சிரித்தாள் ஊர்மி.
அவன் அவளையே ஆழ்ந்து பார்த்திருக்க, பெருமூச்சுடன் பேச ஆரம்பித்தாள் இவள்.
“உன்னை எனக்குக் கொஞ்சமா பிடிச்சிருக்கு விஷ்ணு! ஈர்ப்பு, காதல்ங்கற கேட்டகரி பிடித்தம் இல்ல இது! இவன் கூட ப்ரெண்ட்ஷிப் வச்சிக்கிட்டா நாம நாமா இருக்கலாம் அப்படிங்கற பிடித்தம். ப்ரா கயிறு தெரியுதோ, டாப்ஸ் கொஞ்சம் கீழ இறங்கிருக்கோ, சட்டை உடம்ப பிடிச்சாப்பல இருக்கோன்னு மனச அலைபாய விடாம, நிம்மதியா பேசிப் பழகலாம்ங்கற பிடித்தம் இது! எந்த வகைப் பிடித்தமா இருந்தாலும், சில சமயம் ஃபீலிங்ஸ் நம்ம கைய மீறிப் போய்டறது உண்டு! எதுக்கு ரிஸ்க் எடுக்கனும் விஷ்ணு! இப்படியே நல்லபடி பாய் சொல்லிட்டு போய்டலாமே! அதான் உனக்கும் நல்லது, உன் கேர்ள்ப்ரேண்டுக்கும் நல்லது, எனக்கும் நல்லது” எனச் சொன்னவள், மெலிதாய் புன்னகைத்தாள்.
‘அவ ஃப்ரீயா பேசிப் பழகனும்னு, ஆள் இருக்குன்னு சொல்லி ஆப்பை வச்சிக்கிட்டியேடா ஆம்லேட் வாயா! இப்ப இல்லைன்னு சொன்னா, இல்லா நட்பு செய்ய நினைக்கறவ உன்னையே இல்லாம பண்ணிடுவா’ என எண்ணியவன், சிரமப்பட்டுப் புன்னகைத்தான்.
அவர்கள் உணவும் வந்திருக்க, இருவரும் சாப்பிட ஆரம்பித்தார்கள். பெரிதாய் இருந்த மீன் துண்டுகளை இவனே சின்னதாய் வெட்டி ஒற்றைக் கையால் அவள் சாப்பிடுவதற்கு ஏதுவாய் வழி செய்து கொடுத்தான். அன்றைய தினம் லைட் மியூசிக் கச்சேரி வேறு அங்கிருந்த குட்டி மேடையில் நடக்க, அதை கேட்டபடியே சாப்பிட்டார்கள் இருவரும்.
“நம்ம ஹோட்டல்ல இது போல டின்னர் டைம்ல மியூசிக் கச்சேரிலாம் ஏற்பாடு செய்வோம் விஷ்ணு! அப்போலாம் கெஸ்ட் கம்பர்டபிளா இருக்காங்களா, உணவு தட்டுப்பாடு இல்லாம இருக்கா, லிக்கர் சரியா கையாளப்படுதான்னுதான் மைண்ட்டும் உடம்பும் வேலைப் பார்க்கும். இப்ப இங்க உக்காந்து ரசிக்கற மாதிரிலாம் சாப்பிட்டப்படியே இசையை ரசிக்கற கொடுப்பிணை இருந்தது இல்ல! தேங்க்ஸ் விஷ்ணு!” என்றவளின் பார்வை கிட்டார் வாசித்தபடியே பாடும் பெண் மீது இருந்தது.
இவனது பார்வையோ கனிந்து கிடந்த ஊர்மிளாவின் முகத்தில்தான் நிலைப் பெற்று நின்றிருந்தது. அவளைப் பார்க்கப் பார்க்க, மனதின் உள்ளே என்னென்னவோ செய்தது! இத்தனை வருட சிங்கிள் ஸ்டேட்டசை கம்மிட்டடாக மாற்ற இவள் என் வாழ்க்கையில் வேண்டும் என இதயம் போர் முழக்கம் இட்டது! ஆளில்லாத இவன் கட்டிலின் இடப் பக்கத்தை உயிர்ப்பிக்க இவள் வேண்டும் என உடல் அடம் பிடித்தது! சட்டென எழுந்த இந்த உணர்வுகளால் திக்குமுக்காடிப் போனான் விஷ்ணு!
‘நோ விஷ்ணு! மத்தவங்கள பெரும்பாடு பட்டு நீ சரிக்கட்டுனாலும், உன் ஆசைக்கு முதல் எதிரியே உன் முன்னாடி உக்காந்து இருக்கற நீ ஆசைப்படறவத்தான்! இட் வில் நாட் ஹேப்பன்! விட்டிரு’ என மனதை அடக்க முயற்சித்தவன், ஆரஞ்சு ஜூசை ஒரே மடக்கில் உள்ளே இறக்கினான்.
அதன் பிறகு அமைதியாய் போனது அவர்கள் உணவு நேரம். அவள் இசையில் கவனமாய் இருக்க, இவனோ மனதை எப்படி கட்டுப்பாட்டில் வைப்பது எனும் கேள்வியில் தொலைந்து போய் அமைதியாய் இருந்தான்,
வெய்ட்டர் பில் கொண்டு வர, பட்டெனப் பிடுங்கிக் கொண்டாள் இவள்.
“நான்தான் கட்டுவேன் விஷ்ணு! நீயே செலவு பண்ணிட்டு இருக்க! மெடிக்கல் பில் கூட வாங்கிக்கல! ரெண்டு பேருமே சாதாரண எம்ப்ளாயி! நீ மட்டுமே செலவு பண்ணா, மாச கடைசில என்ன பண்ணுவ!”
“அதெல்லாம் சமாளிப்பேன் ஊர்மி நான்”
“நோ! எனக்குத்தான் யாரும் இல்ல! உனக்கு பேமிலி, கேர்ள்ப்ரேண்ட்னு சொந்தங்கள் இருக்காங்க! செலவுகளும் இருக்கும்! இது போல ப்ரெண்ட்ஸ், புடலங்காய்னு கைல உள்ளத கரைச்சிடாதே! சேர்த்து வை! புரியுதா?” என வகுப்பெடுத்தவள், அவளேத்தான் பில் செட்டில் செய்தாள்.
இவனும் மல்லுக் கட்டாமல் விட்டு விட்டான்.
“மாத்திரை போடு ஊர்மி” என்றவன், அவள் பேக்கில் இருந்து கவரை எடுக்க, வாங்கிப் பிரித்துக் கொடுத்தான். அவள் மருந்தை உட் கொண்ட பிறகே ரெஸ்டாரண்டை விட்டு வெளியேறினார்கள்.
அவள் சலசலத்தபடி வர, இப்பொழுது இவன் அமைதியாக வந்தான்.
ஒரு தெருக்குள் இவர்கள் நடந்து போக, ஓடிப் பிடித்து விளையாடியபடி வந்த டீனேஜ் பையன்களில் ஒருவன், தடுமாறி இவளை இடிப்பது போல வர, சட்டென இழுந்த்து அவள் கை அடிபடாதவாறு அணைத்துக் கொண்டான் விஷ்ணு.
அந்தப் பையன்கள் பல சாரிகள் சொல்லிக் கிளம்பி விட்டாலும், இவளை விடாமல் அவனது நெஞ்சுக்குள்ளேயே புதைத்து வைத்திருந்தான் விஷ்ணு. அவள் கூந்தலில் இருந்து வந்த ஸ்ட்ராபெரி வாசம், இவன் சித்தத்தைச் சிதைத்துப் போட்டது! விடச் சொல்லி மூளை வகுப்பெடுத்தாலும், மனம் மசிவேனா என வம்பு செய்தது.
“விஷ்ணு!”
“ஹ்ம்ம்!”
“விடு!”
“ஹ்ம்ம்!”
“விஷ்ணு!!!!!” என ஊர்மியின் பொறுமை இழந்த குரலில் சட்டென விலகினான் இவன்.
“எங்க மறுபடி கைல அடிப்பட்டுடுமோன்னு கொஞ்சம் டென்ஸ்ட் ஆகிட்டேன் ஊர்மி! திரும்பவும் உனக்கு ஏதாச்சும் ஆகியிருந்தா மேனேஜ்மேண்ட் கிட்ட நான்தானே பதில் சொல்லனும்! அதான் பயத்துல விடாம புடிச்சிட்டு இருந்துட்டேன்! சாரி”
“பரவால்ல விஷ்ணு! கிளம்பலாம்” என்றவளின் குரலில் ஒதுக்கம் வந்திருந்தது.
சில நாட்கள் கழித்து ஏர்ப்போட்டில் வைத்து,
“ஐ திங்க், ஐம் இன் லவ் வித் யூ ஊர்மிளா!” என்றிருந்தான் விஷ்ணு!
(சேர்ந்தாடுவாளா???)
“டாடிஸ் லிட்டில் பிரின்சஸ்னு கேள்விப்பட்டிருக்கற நாம, மம்மீஸ் லிட்டில் பிரின்ஸ்னு ஒன்ன கேள்விப்பட்டிருக்கோமா? இருக்காது! ஏன்னா அது அந்தக் காலத்துல இருந்தே நார்மலைஸ் ஆக்கப்பட்ட ஒரு விஷயம். ‘டேய்! நீ ஏன்டா அடுப்படிக்கு வந்த! தங்கச்சி தண்ணி எடுத்துத் தருவா போ!’, ‘தட்ட அப்படியே வச்சிட்டுப் போ! அக்கா கழுவி போடுவா!’, ‘ஆம்பளப் பையன் களைச்சு வந்திருக்கான், அவனுக்கு டீ போட்டுக் குடு போ’ இப்படின்னு ஆயிரத்தெட்டு அலம்பல். ஆம்பளைப் பசங்க என்னமோ ஆகாசத்துல இருந்து குதிச்ச மாதிரியும், பொம்பளப் புள்ளைங்க பொறந்ததே வேஸ்ட்டுங்கற மாதிரியும் அலட்டறது எல்லாம் நம்ம தாய்க்கிழவிங்கத்தான்! டாடிஸ் லிட்டில் பிரின்சஸ்க்கு சமைக்கத் தெரியாதத கிண்டலடிக்கற நாம, எப்போ மம்மிஸ் லிட்டில் பிரின்ஸ்கு சமைக்கத் தெரியலைங்கறத கிண்டலடிக்கறமோ அப்பத்தான் இந்தியா வல்லரசாகும்! இது எப்படி இருக்கு???(ரஜினி ஸ்டைலில் படிக்கவும்)
(பாட்காஸ்ட் பை பரதேசி!!!)
“இதெல்லாம் பார்பிகியூ ஐட்டங்கள்! எது பிடிக்குதோ அதை சூஸ் பண்ணி அந்தத் தட்டுல வச்சிக் குடுத்தம்னா, ஃப்ரை பண்ணியோ இல்ல அவிச்சோ குடுப்பாங்க! அதை சாஸ்ல தொட்டுச் சாப்பிடனும்”
கலர் கலராய் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த இறைச்சி ஐட்டங்களை ஊர்மிளா அவதானிப்பதைப் பார்த்து விளக்கம் சொன்னான் விஷ்ணு.
“கோழி மாதிரி தெரியலையே!”
“கோழியும் இருக்கு! ஆனா மோஸ்ட்லி பன்றி இறைச்சி, மாட்டிறைச்சி, சீஃபூட்தான் விக்கறாங்க இவங்க! ட்ரை செய்யறியா? அதை பாரேன்! அது பன்னியோட குடலு! இது பன்னியோட லிவரு” என அவன் காட்ட, முகத்தைச் சுளிக்காமல் அப்படியா என்பது போலப் பார்த்தாள் இவள்.
“அருவருப்பா இல்ல?”
“எதுக்கு அருவருப்பு? பிடிச்சவங்க வாங்கிச் சாப்பிடறாங்க! பிடிக்காதவங்க ஒதுங்கிப் போக வேண்டியதுதான்! தட்டுல எதப் போட்டாலும் சாப்பிட்டு வளந்த எனக்கு, எந்த உணவையும் அருவருப்பா பார்க்க வராது ட்ரெய்னர்!” என்றவள், அதிகம் பேசி விட்டது போல உதட்டைக் கடித்துப் பேச்சை நிறுத்தி வேறு பக்கம் நடக்க ஆரம்பித்து விட்டாள்.
சாப்பா டவுனுக்கு வந்திருந்தார்கள் இருவரும். இரவில் தூங்கா நகரமாய் வண்ண விளக்குகள் கட்டிடமெங்கும் ஒளிர அற்புதமாய் காட்சியளித்தது அவ்விடம். அங்கே இரவுச் சந்தையும் போடப் பட்டிருக்க, இவள்தான் போய் பார்க்கலாம் என விஷ்ணுவை அழைத்தாள். அந்தச் சந்தையில் கைவினைப் பொருட்கள், உணவு வகைகள், உடைகள் எனப் பலதரப்பட்டப் பொருட்கள் விற்கப்பட்டன. அதை ஒரு சுற்றுச் சுற்றி விட்டுப் பிறகு சாப்பிடப் போகலாம் என முடிவெடுத்தவர்கள், உள்ளே நுழைந்திருந்தார்கள்.
அவள் சட்டென விலகி வேகமாய் நடந்து விட, போனவளையே பார்த்தபடி நின்றிருந்தான் விஷ்ணு. அவன் முகம் மென்மையைத் தத்தெடுத்திருந்தது.
சில பல நிமிடங்களில் அவள் பின்னால் காலடி ஓசையும்,
“கீங்கீங்கீங்” எனும் சத்தமும் கேட்க, திரும்பிப் பார்த்தாள் ஊர்மி.
அங்கே தலையில் தேனீ போல ஆண்டேனா வைத்த ஹெட்பேண்ட் ஒன்றை அணிந்திருந்த விஷ்ணு நின்றிருந்தான். அவனை அப்படிப் பார்க்கவும் சிரிப்பு வந்து விட்டது இவளுக்கு.
கையில் வைத்திருந்த இன்னொரு மஞ்சள் நிற ஹேட் பேண்ட்டை நீட்டியவன்,
“போட்டுக்கோ! டூரிஸ்ட் போல இந்த இடத்த எஞ்சாய் பண்ணலாம் வா ஊர்மி! என்னமோ கடமைக்கு நான் அழைச்ச மாதிரியும், கடனேன்னு நீ வந்த மாதிரியும் போகுது நம்ம அவுட்டிங்” என்றான் விஷ்ணு.
புன்னகை முகத்துடன் வாங்கி அணிந்து கொண்டாள் ஊர்மி. சற்று முன் அவள் உணவைப் பற்றிப் பேசியதை பற்றி எதையும் காட்டிக் கொள்ளாமல் சலசலத்தபடி வந்தான் விஷ்ணு. அவனுக்கு நிறைய விஷயங்கள் தெரிந்திருந்தது அந்த ஊரைப் பற்றியும் அந்த நாட்டு மக்களைப் பற்றியும்.
அங்கு விற்றுக் கொண்டிருந்த அவித்த சோளத்தை வாங்கி அவளிடம் கொடுத்து, தனக்கும் ஒன்று எடுத்துக் கொண்டவன்,
“வெளியூர்ல போய் சாப்பிடறப்ப, ரொம்பக் கவனமா இருக்கனும் ஊர்மி! சில சாப்பாட்டு ஐட்டங்கள் சுகாதார முறையோட செஞ்சிருக்க மாட்டாங்க! சுத்தி பார்க்கப் போய்ட்டு, அப்புறம் டாய்லட்ட மட்டும் சுத்திப் பார்த்துட்டு வர மாதிரி ஆகிடும்! முடிஞ்ச அளவுக்கு சூடான உணவ எடுத்துக்கனும்! பழங்கள நாமளே வாங்கி வெட்டிச் சாப்பிட்டுக்கனும்! சீஃபூட்லாம் சாப்பிடறப்ப ரொம்ப பார்த்துத்தான் சாப்பிடனும்! ஆட்கள் நிறைய போய் சாப்பிடற கடைகளா பார்த்துத் தேர்ந்தெடுக்கனும்! இப்படி நிறைய இருக்கு! எப்படித்தான் கவனமா இருந்தாலும், சில சமயம் வச்சி செஞ்சி விட்டிரும்!” என்றவனை ஆர்வமாகப் பார்த்தாள் இவள்.
“ஏன் ட்ரேய்னர்! நிறைய நாடுகளுக்குப் போயிருக்கீங்களா?”
“விஷ்ணு!!!!”
“சரி! சரி! விஷ்ணு!” எனச் சொல்லியபடியே அவனை நோக்கியவள், வாயைப் பிளந்தாள்.
சோளத்தை அப்படியே அங்கொன்றும் இங்கொன்றும் கடித்து வைக்காமல், வரிசையாய் ஒரு சீராய் சாப்பிடுபவனை ஏலியனைப் போல் பார்த்தவள், கொதறி வைத்திருந்த தன் சோளத்தையும் பார்த்தாள்.
“என்ன கேட்ட?” என்றவனின் குரலில் தலையை உலுக்கி நடப்புக்கு வந்த ஊர்மி,
“விஷ்ணு! ட்ரெய்னர் வேலைன்னா நிறைய ஊர்களுக்குப் போகலாமா?” எனக் கேட்டாள்.
“சேனா க்ரூப் ஹோட்டல்ஸ் வெளிநாட்டுல எங்கெல்லாம் இருக்கோ அங்கெல்லாம் போய்ருக்கேன் ஊர்மி! லோக்கல்ல சொல்லிக் குடுக்க இன்னொரு ட்ரெய்னர் இருக்காங்க! நான் வெளிநாடு மட்டும்தான்”
“பெரிய அப்பாடக்கருதான்! கம்பேனி செலவுல ஒரே ஜாலிதான்”
“ஜாலி!! நீ பார்த்த!!! யம்மா ஊர்மி! பல சமயம் சாப்பிடக் கூட டைம் இருக்காதும்மா! ஓடிட்டே இருக்கனும்! ப்ளைட்ல, கார்ல, இப்படி கிடைக்கற இடத்துல, கிடைக்கற நேரத்துல தூங்கிக்கனும்!” என்றவனைப் பரிதாபமாய் பார்த்தாள் இவள்.
“நாமளாம் பணம் சம்பாதிக்க எவ்ளோலாம் கஷ்டப்பட வேண்டி இருக்குல்ல! உழைக்கறதே பசிச்ச வயித்துக்காகத்தான்! என்னை மாதிரி இல்லாம கரேக்ட் டைமுக்கு சாப்பிடு விஷ்ணு! நாள பின்ன குடும்பம் குட்டின்னு ஆகிட்டா, அவங்கள தூக்கி சுமக்க உடம்புல தெம்பு வேணும்ல”
“வேணும்தான்! என் ஆளோட மல்லுக்கட்டவே எனக்கு டபுள் எனர்ஜீ வேணும்! இனி கண்டிப்பா நல்லா சாப்பிட்டு, உடம்ப தேத்திக்கறேன்”
“ஏய் விஷ்ணு! ஆள் இருக்கா? சொல்லிருக்கலாம்ல! நான் வேற உன்னைப் போட்டு கண்டபடி பேசிட்டேன்! சாரி விஷ்ணு! ரியலி சாரி!” என வருத்தப்பட்டவளை,
“எவ்ளோ அடிச்சாலும் தாங்குவான்! அதாம்லே வர்கீசு” என அவன் மீசையை முறுக்குவது போல செய்ய, பொங்கிச் சிரித்தாள் ஊர்மிளா.
சிரிப்பவளையே வாஞ்சையாய் பார்த்திருந்தவன்,
“சாப்பிடப் போகலாமா?” எனக் கேட்டான்.
சரியெனத் தலையாட்டினாள் இவள்.
நைட் மார்க்கேட்டில் இருந்து வெளியேறி வண்ணமயமாய் காட்சியளித்த தெருக்கள் ஊடே நடந்து போஉ, ஒரு ரெஸ்டாரண்டின் முன்னே நின்றான் விஷ்ணு. பார்க்கவே பிரமாண்டமாய் இருந்தது அவ்விடம்.
“செம்ம லுக்கா இருக்கு! கழுத்துல கத்தி வச்சிடுவான் போல” என விலையை எண்ணிச் சொன்னாள் இவள்.
“சாப்பாட்டுக்கு வொர்த்தான விலைதான்” என்றவன், அவளை உள்ளே அழைத்துப் போனான்.
இண்டீரியர் பழங்காலத்து ஆண்ட்டிக் ஸ்டைலில் இருந்தது. உட்காரும் நாற்காலி கூட வேலைபாட்டோடு அழகாய் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. அவர்கள் தலைக்கு மேலே மயில் வடிவத்தில் விளக்கு அழகாய் ஒளி கொடுத்தது. அமர்ந்தவுடன் வெயிட்டர் மெனுவுடன் வந்தாள். இவர்களைப் பார்த்து,
“ச்சாவ் முங்(welcome)” எனப் புன்னகையுடன் சொன்னாள்.
கிளாசில் ஆரஞ்சு ஜூசை ஊற்றி வைத்தவள், இருவருக்கும் மெனு கார்ட் கொடுத்து விட்டு அருகிலேயே நின்றாள். இவர்கள் மெனுவை ஆராய. ஆங்கிலத்தில் கடையின் ஸ்பெஷம் உணவு மற்றும் பானங்களைப் பற்றி விளக்கினாள் அவள். இருவரும் ஆர்டர் செய்து விட்டு, நன்றாகச் சாய்ந்து அமர்ந்தார்கள்.
“மருந்து பேக்ல இருக்கா ஊர்மி? முகம் ஒரு மாதிரி இருக்கே! வலிக்க ஆரம்பிச்சிருச்சா கை?” எனக் கேட்டான் விஷ்ணு.
ஆள் இருக்கிறது என அவன் சொல்லி இருந்ததால், அவனது அக்கறை இப்பொழுது கடுப்பைக் கிளப்பவில்லை ஊர்மிக்கு.
“லேசா வலிக்க ஆரம்பிச்சிருச்சு விஷ்ணு! மருந்து வச்சிருக்கேன்! சாப்பிட்டத்தும் போட்டுக்கறேன்”
“சாரி ஊர்மி! ரெஸ்ட் எடுக்க விடாம வெளிய கூட்டிட்டு வந்துட்டேன்” என நிஜமான வருத்தத்துடன் சொன்னான் இவன்.
“ரூம்ல இருந்தாலும் வலிக்கத்தான் செய்யும் விஷ்ணு! அங்க நாலு சுவத்த பார்த்தபடி இருக்கறப்ப, வலி இன்னும் அதிகமா இருக்கற மாதிரி மைண்ட் சீன போடும்! இப்போ உன் கூட வெளிய வந்து நாலு தெருவ பார்க்கறப்ப, பெருசா வலி தெரியல! விடு!” என்றவள் ஆரஞ்சு ஜூசை மெல்ல பருகினாள்.
கேர்ள்ப்ரெண்ட் இருக்கிறாள் என இவன் சொல்லியும், யார், என்ன பெயர், என்ன செய்கிறாள் என எதையும் கேட்காமல் இருப்பவளை அதிசயமாகத்தான் பார்த்தான் இவன்.
“ஊர்மி”
“என்ன?”
“என் கேர்ள்ப்ரேண்ட் பத்தி ஒன்னும் கேக்கலியே நீ? இப்படிலாம் யாராச்சும் ஒரு விஷயத்த ஷேர் பண்ணா, கிரியோசிட்டில யாரு எவருன்னு கேள்வி கேப்பாங்க! இல்லைனாலும், கேர்ட்டசிக்காகவாச்சும் அவங்கள பத்தி சொல்லுங்கன்னு கேப்பாங்க! நீ கண்டுக்காத மாதிரி இருக்கியே!”
மெலிதாய் புன்னகைத்தவள்,
“வியாட்நாமோட நம்ம நட்பு முடியப் போகுது! இதையெல்லாம் நான் தெரிஞ்சு வச்சு என்ன செய்ய போறேன் விஷ்ணு! எனிவே உன் பார்ட்னரோட சந்தோஷமா லைஃப லீட் பண்ண என்னோட வாழ்த்துகள்” என்றவளின் குரலில் நிஜமாய் அவன் சந்தோஷமாய் வாழ வேண்டும் எனும் பரிவு இருந்தது.
“அப்போ இங்கிருந்து கிளம்பிட்டா, என்னை நட்பு நீக்கம் பண்ணிடுவியா?”
“டெபினட்லி! இதுல என்ன சந்தேகம் உனக்கு?” எனச் சிரித்தாள் ஊர்மி.
அவன் அவளையே ஆழ்ந்து பார்த்திருக்க, பெருமூச்சுடன் பேச ஆரம்பித்தாள் இவள்.
“உன்னை எனக்குக் கொஞ்சமா பிடிச்சிருக்கு விஷ்ணு! ஈர்ப்பு, காதல்ங்கற கேட்டகரி பிடித்தம் இல்ல இது! இவன் கூட ப்ரெண்ட்ஷிப் வச்சிக்கிட்டா நாம நாமா இருக்கலாம் அப்படிங்கற பிடித்தம். ப்ரா கயிறு தெரியுதோ, டாப்ஸ் கொஞ்சம் கீழ இறங்கிருக்கோ, சட்டை உடம்ப பிடிச்சாப்பல இருக்கோன்னு மனச அலைபாய விடாம, நிம்மதியா பேசிப் பழகலாம்ங்கற பிடித்தம் இது! எந்த வகைப் பிடித்தமா இருந்தாலும், சில சமயம் ஃபீலிங்ஸ் நம்ம கைய மீறிப் போய்டறது உண்டு! எதுக்கு ரிஸ்க் எடுக்கனும் விஷ்ணு! இப்படியே நல்லபடி பாய் சொல்லிட்டு போய்டலாமே! அதான் உனக்கும் நல்லது, உன் கேர்ள்ப்ரேண்டுக்கும் நல்லது, எனக்கும் நல்லது” எனச் சொன்னவள், மெலிதாய் புன்னகைத்தாள்.
‘அவ ஃப்ரீயா பேசிப் பழகனும்னு, ஆள் இருக்குன்னு சொல்லி ஆப்பை வச்சிக்கிட்டியேடா ஆம்லேட் வாயா! இப்ப இல்லைன்னு சொன்னா, இல்லா நட்பு செய்ய நினைக்கறவ உன்னையே இல்லாம பண்ணிடுவா’ என எண்ணியவன், சிரமப்பட்டுப் புன்னகைத்தான்.
அவர்கள் உணவும் வந்திருக்க, இருவரும் சாப்பிட ஆரம்பித்தார்கள். பெரிதாய் இருந்த மீன் துண்டுகளை இவனே சின்னதாய் வெட்டி ஒற்றைக் கையால் அவள் சாப்பிடுவதற்கு ஏதுவாய் வழி செய்து கொடுத்தான். அன்றைய தினம் லைட் மியூசிக் கச்சேரி வேறு அங்கிருந்த குட்டி மேடையில் நடக்க, அதை கேட்டபடியே சாப்பிட்டார்கள் இருவரும்.
“நம்ம ஹோட்டல்ல இது போல டின்னர் டைம்ல மியூசிக் கச்சேரிலாம் ஏற்பாடு செய்வோம் விஷ்ணு! அப்போலாம் கெஸ்ட் கம்பர்டபிளா இருக்காங்களா, உணவு தட்டுப்பாடு இல்லாம இருக்கா, லிக்கர் சரியா கையாளப்படுதான்னுதான் மைண்ட்டும் உடம்பும் வேலைப் பார்க்கும். இப்ப இங்க உக்காந்து ரசிக்கற மாதிரிலாம் சாப்பிட்டப்படியே இசையை ரசிக்கற கொடுப்பிணை இருந்தது இல்ல! தேங்க்ஸ் விஷ்ணு!” என்றவளின் பார்வை கிட்டார் வாசித்தபடியே பாடும் பெண் மீது இருந்தது.
இவனது பார்வையோ கனிந்து கிடந்த ஊர்மிளாவின் முகத்தில்தான் நிலைப் பெற்று நின்றிருந்தது. அவளைப் பார்க்கப் பார்க்க, மனதின் உள்ளே என்னென்னவோ செய்தது! இத்தனை வருட சிங்கிள் ஸ்டேட்டசை கம்மிட்டடாக மாற்ற இவள் என் வாழ்க்கையில் வேண்டும் என இதயம் போர் முழக்கம் இட்டது! ஆளில்லாத இவன் கட்டிலின் இடப் பக்கத்தை உயிர்ப்பிக்க இவள் வேண்டும் என உடல் அடம் பிடித்தது! சட்டென எழுந்த இந்த உணர்வுகளால் திக்குமுக்காடிப் போனான் விஷ்ணு!
‘நோ விஷ்ணு! மத்தவங்கள பெரும்பாடு பட்டு நீ சரிக்கட்டுனாலும், உன் ஆசைக்கு முதல் எதிரியே உன் முன்னாடி உக்காந்து இருக்கற நீ ஆசைப்படறவத்தான்! இட் வில் நாட் ஹேப்பன்! விட்டிரு’ என மனதை அடக்க முயற்சித்தவன், ஆரஞ்சு ஜூசை ஒரே மடக்கில் உள்ளே இறக்கினான்.
அதன் பிறகு அமைதியாய் போனது அவர்கள் உணவு நேரம். அவள் இசையில் கவனமாய் இருக்க, இவனோ மனதை எப்படி கட்டுப்பாட்டில் வைப்பது எனும் கேள்வியில் தொலைந்து போய் அமைதியாய் இருந்தான்,
வெய்ட்டர் பில் கொண்டு வர, பட்டெனப் பிடுங்கிக் கொண்டாள் இவள்.
“நான்தான் கட்டுவேன் விஷ்ணு! நீயே செலவு பண்ணிட்டு இருக்க! மெடிக்கல் பில் கூட வாங்கிக்கல! ரெண்டு பேருமே சாதாரண எம்ப்ளாயி! நீ மட்டுமே செலவு பண்ணா, மாச கடைசில என்ன பண்ணுவ!”
“அதெல்லாம் சமாளிப்பேன் ஊர்மி நான்”
“நோ! எனக்குத்தான் யாரும் இல்ல! உனக்கு பேமிலி, கேர்ள்ப்ரேண்ட்னு சொந்தங்கள் இருக்காங்க! செலவுகளும் இருக்கும்! இது போல ப்ரெண்ட்ஸ், புடலங்காய்னு கைல உள்ளத கரைச்சிடாதே! சேர்த்து வை! புரியுதா?” என வகுப்பெடுத்தவள், அவளேத்தான் பில் செட்டில் செய்தாள்.
இவனும் மல்லுக் கட்டாமல் விட்டு விட்டான்.
“மாத்திரை போடு ஊர்மி” என்றவன், அவள் பேக்கில் இருந்து கவரை எடுக்க, வாங்கிப் பிரித்துக் கொடுத்தான். அவள் மருந்தை உட் கொண்ட பிறகே ரெஸ்டாரண்டை விட்டு வெளியேறினார்கள்.
அவள் சலசலத்தபடி வர, இப்பொழுது இவன் அமைதியாக வந்தான்.
ஒரு தெருக்குள் இவர்கள் நடந்து போக, ஓடிப் பிடித்து விளையாடியபடி வந்த டீனேஜ் பையன்களில் ஒருவன், தடுமாறி இவளை இடிப்பது போல வர, சட்டென இழுந்த்து அவள் கை அடிபடாதவாறு அணைத்துக் கொண்டான் விஷ்ணு.
அந்தப் பையன்கள் பல சாரிகள் சொல்லிக் கிளம்பி விட்டாலும், இவளை விடாமல் அவனது நெஞ்சுக்குள்ளேயே புதைத்து வைத்திருந்தான் விஷ்ணு. அவள் கூந்தலில் இருந்து வந்த ஸ்ட்ராபெரி வாசம், இவன் சித்தத்தைச் சிதைத்துப் போட்டது! விடச் சொல்லி மூளை வகுப்பெடுத்தாலும், மனம் மசிவேனா என வம்பு செய்தது.
“விஷ்ணு!”
“ஹ்ம்ம்!”
“விடு!”
“ஹ்ம்ம்!”
“விஷ்ணு!!!!!” என ஊர்மியின் பொறுமை இழந்த குரலில் சட்டென விலகினான் இவன்.
“எங்க மறுபடி கைல அடிப்பட்டுடுமோன்னு கொஞ்சம் டென்ஸ்ட் ஆகிட்டேன் ஊர்மி! திரும்பவும் உனக்கு ஏதாச்சும் ஆகியிருந்தா மேனேஜ்மேண்ட் கிட்ட நான்தானே பதில் சொல்லனும்! அதான் பயத்துல விடாம புடிச்சிட்டு இருந்துட்டேன்! சாரி”
“பரவால்ல விஷ்ணு! கிளம்பலாம்” என்றவளின் குரலில் ஒதுக்கம் வந்திருந்தது.
சில நாட்கள் கழித்து ஏர்ப்போட்டில் வைத்து,
“ஐ திங்க், ஐம் இன் லவ் வித் யூ ஊர்மிளா!” என்றிருந்தான் விஷ்ணு!
(சேர்ந்தாடுவாளா???)
Last edited:
Author: VanishaAdmin
Article Title: Sernthaadu Cindrella--EPI 7
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
Article Title: Sernthaadu Cindrella--EPI 7
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
