அத்தியாயம் 9
“மூனு விஷயத்தை மட்டும் என்னைக்கும் வெளிய சொல்லவே கூடாது! என்னன்னு கேக்கறீங்களா? ஒன்னு நம்ம வருங்கால திட்டத்த! வீடு வாங்கப் போறேன், கார் வாங்கப் போறேன்னு வெளிய சொல்லிட்டுத் திரிஞ்சிங்கன்னு வைங்க, சொந்தக்கார பைய புள்ள முட்டை மந்திரிச்சு விட்டுருவான்! ரெண்டாவது எவ்வளவு சம்பாதிக்கறோம், எவ்ளோ சேர்த்து வச்சிருக்கோம்ங்கறத! இதை சொன்னீங்கன்னு வைங்க ஒன்னு கடன் கேட்டு வருவாங்க, இல்லை வயிரெறிஞ்சு சாபம் விடுவாங்க! மூனாவது புருஷன் பொண்டாட்டி பிரச்சனைய! அப்படியே அக்கறையா கேட்கற மாதிரி கேட்டுட்டு, மறு நிமிடமே வீரபாகுக்கு அர்ஜூன் பார்த்து விட்ட சம்பவம் மாதிரி ஊரெல்லாம் பரப்பி விட்டுருவாங்க! எல்லாரும் இந்த கேட்டகரில வர மாட்டாங்க! ஆனாலும் கவனமா இருக்கறது பெட்டர் இல்லையா!!!”
(பாட்காஸ்ட் பை பரதேசி)
“வீடியோ கால் வாயேன் ஊர்மி! ப்ளீஸ்! ப்ரீட்டி ப்ளீஸ்!”
“வேணாமே விஷ்ணு! என்னமோ உன் முகத்தப் பார்த்துப் பேசவே ஒரு மாதிரி ஷையா ஃபீலாகுது!” என்றவளின் குரலில் விரவிக் கிடந்த வெட்கத்தைக் கண்டு கொண்டவனுக்குத் தாளவேயில்லை.
இப்பொழுதே பறந்து அவள் பக்கம் போய் அமர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என மனம் அடம் பிடித்தது. நெடிய மூச்சை இழுத்து விட்டவன்,
“முகத்தத்தான் காட்ட மாட்டற! ஐ லவ் யூவாச்சும் சொல்லேன்!” என்றவனின் குரலில் கொட்டிக் கிடந்த ஏக்கத்தில், இவள் காது மடல்கள் சூடேறி சிவந்து போயின.
“விஷ்ணு!!!”
“இப்போ நீ கொஞ்சறியா இல்ல கெஞ்சறியான்னே எனக்குத் தெரியலடா ஊர்மி! நீ யெஸ்னு சொன்னதையே இன்னும் என்னால நம்ப முடியல! உன் ஃபோன யாரோ திருடி, எனக்கு யெஸ் சொல்லி விளையாடறாங்களோன்னு டவுட்டாவே இருக்கு”
சிரிப்பு வந்தது இவளுக்கு. அழைப்பை நிறுத்தி விட்டுக் காணோளி அழைப்பு விடுத்தாள் விஷ்ணுவுக்கு. உடனே அழைப்பை ஏற்றுக் கொண்டு விட்டான் அவன்.
காணொளி விட்டத்தைக் காட்ட, கடுப்பாகிக் போனான் இவன்.
“ஊர்மி! முகத்தக் காட்டு”
மெல்ல முகத்தைக் காட்டியது நிலவு! இவன் முகம் மலர்ந்து போனது அவள் வதனத்தைப் பார்த்து!
“அப்பாடா! நீதான் இதுன்னு இப்போ நான் நம்பறேன்!” எனப் புன்னகைத்தான் விஷ்ணு.
அவள் உதய்ப்பூரைச் சென்றடையும் நேரத்தைக் கணக்கிட்டு அழைத்திருந்தான் இவன். போனை அட்டெண்ட் செய்தவளைத்தான் இவ்வளவு நேரமாய் காணொளியில் வா, காதலைச் சொல்லு என டீனேஜ் பையன் போல மல்லுக் கட்டிக் கொண்டிருந்தான் விஷ்ணு!
ஊர்மியின் முகம் பயணத்தில் களைத்துக் கிடந்தது! ஆனாலும் கண்களில் மின்னலடித்தது! உதட்டில் புன்னகை உறைந்து கிடந்தது. அவளது முகத்தைப் பார்த்தவனுக்கும் அதற்கு மேல் பேச்சு வரவில்லை. இருவரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பார்த்தபடி இருந்தனர். கடைசியில் இவள்தான் மௌனத்தைக் கலைந்தாள்.
“விஷ்ணு!”
“ஹ்ம்ம்”
“யெஸ் சொன்னது உனக்கு அதிர்ச்சியா இருந்திருக்கும்னு எனக்குப் புரியுது”
“அதிர்ச்சின்னு சின்ன வார்த்தைல சொல்ல முடியாது ஊர்மி! என் அண்ட சராசரமே கிடுகிடுத்த மாதிரி இருந்துச்சுன்னு வேணும்னா சொல்லலாம்”
“இதெல்லாம் ரொம்ப ஓவர் விஷ்ணு”
“நெஜமாத்தான்! உன் கிட்ட இருந்து பாசிட்டிவா பதில் வர ரொம்பப் போராடனும்! அப்படிப் போராடனாலும் உன் வாய்ல இருந்து யெஸ்னு ஒரு வார்த்தை வரவே வராதோன்னு ரொம்ப பயமா இருந்தது ஊர்மி! வெளிய காட்டிக்கலனாலும், உள்ளுக்குள்ள டங்குவார்லாம் டான்ஸ் ஆடிட்டேத்தான் இருந்தது” என அவன் சொல்ல, கலகலத்துச் சிரித்தாள் இவள்.
அவள் சிரிப்பதையே வாஞ்சையுடன் பார்த்திருந்தான் இவன்.
“விஷ்ணு!” என அழைத்தவள் தயக்கமாய்,
“ஏன் விஷ்ணு என் மேல உனக்குக் காதல் வந்தது?” எனக் கேட்டாள்.
“காதலிக்க காரணம் வேணுமா ஊர்மி?” எனப் பட்டெனத் திருப்பிக் கேட்டான் இவன்.
“உனக்கு எப்படி சொல்லிப் புரிய வைக்கறதுன்னு தெரியல விஷ்ணு! என்னை நீ காதலிக்கறேன்னு என் மனசுக்குப் புரியுது! ஆனா என் புத்தி இது எப்படி சாத்தியம்? உனக்குலாம் நல்லது நடக்குமா? இது நனவா கனவான்னு பல கேள்விகள் கேக்குதே!” என்றவளை ஆழ்ந்து நோக்கினான் இவன்.
சொந்த பந்தமில்லாமல் வளர்ந்திருந்தவளுக்கு, தேஜாவைப் போன்றவர்களைக் கடந்து வந்திருந்தவளுக்கு எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு நம்பிக்கையூட்டுதல்(reassurence—இந்த வார்த்தைக்குக் கரேக்டான வார்த்தை தெரிஞ்சவங்க சொல்லலாம்) தேவைப்படுவதை உணர முடிந்தது இவனால்.
“ஊர்வசியா நீ அறிமுகமானப்பவே என்னவோ சொல்லத் தெரியாத உணர்வு எனக்குள்ள! ஓர் ஈர்ப்பு! அங்க வந்திருந்தவங்கள விட நீ வித்தியாசமா தெரிஞ்சதாலயா, இல்ல உன்னோட நடவடிக்கைகள் எனக்குச் சுவாரசியத்தக் குடுத்ததனாலையான்னு தெரியல ஊர்மி! நீ என்னை, உன்னை நோக்கி இழுத்த! வெளி அழகினால வந்த ஈர்ப்பு மட்டும்னா, நீ என்னை டீல்ல விட்டுட்டுப் போனப்போ, கோபப்பட்டிருக்காம போடின்னு போய்ருப்பேன்! பார்க்க வச்சி சாப்பிடக் கூடாதுன்னு எனக்கும் சாப்பாடு குடுத்தப் பார்த்தியா, அது என்னை ஹெவியா தாக்கிருச்சு போல! அந்த பார்ட்டிக்குப் பிறகு சில பல மாசமாச்சு நான் உன்னைக் கடந்து போக!”
அவன் வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றையும் பொக்கிஷமாகக் கோர்த்து, மனதில் மாலையாக மாட்டிக் கொண்டாள் ஊர்மிளா.
“வியாட்னாம்ல பார்த்தப்ப கோபத்தையும் தாண்டி, உள்ளுக்குள்ள மகிழ்ச்சி வந்தது உண்மை! இந்தத் தடவை உன்னோட பேச்சுத் திறமை, புத்திசாலித்தனம், ஹியூமர், கோபம், இப்படி நிறைய விஷயங்கள் என்னைக் கவர்ந்து இழுத்தது! உன் கூட இருக்கறப்ப, ஐ ஃபீல் அலைவ்! என் பக்கத்துலயே நீ இருக்கனும், என்னோட டீஷர்ட்ல இருந்து டீ கப் வரை எல்லாத்தையும் நீ என் கூட ஷேர் பண்ணிக்கனும்னு தோண ஆரம்பிச்சிருச்சு! நீ கிளம்பப் போற நாள் நெருங்க, நெருங்க, இந்தத் தடவையும் இவள கோட்டை விட்டிறாதேன்னு மண்டைக்குள்ள ஒரு குரல் ஒலிச்சிட்டே இருந்தது! அதான் என் காதல சொல்லிட்டேன்! சொல்லாத காதல் செல்லாதுன்னு எத்தனைப் படத்துல சொல்றான்! அதான் சொல்லிட்டேன்!” என்றவனின் குரலில் காதல் கொட்டிக் கிடந்தது.
அவனது வார்த்தைகளில் மனம் குளிர்ந்து போனது இவளுக்கு.
“இப்போ உன்னோட டர்ன்! சொல்லு ஊர்மி! எனக்கு ஏன் யெஸ் சொன்ன?”
அமைதியாய் அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள் இவள். கண்கள் அலைபாய்ந்தன.
“என்னடா?” என்றவனின் குரல் மிக மிக மென்மையாய் ஒலித்தது.
“உன்னைப் பிடிச்சிருக்கு விஷ்ணு! ரொம்ப ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு! ஆனா இது காதலான்னு எனக்குத் தெரியல! லவ்னா என்ன? அதுக்கு எதாச்சும் டெபினிஷன் இருக்கா? உனக்கு ஓர் ஆபத்து வந்தா எனக்குத் துடிக்கும்னு தோணுது! அதுக்குப் பேரு லவ்னா, எனக்கு வந்தது லவ்தான் போல! நீ சிரிச்சா எனக்கும் சிரிப்பு வரும்! நீ அழுதா எனக்கும் அழுகை வரும்னு நெனைக்கறேன்! அதுக்கு பேரு லவ்னா, எனக்கு வந்தது லவ்தான் போல! எனக்கு!!! ம்ப்ச்! விஷ்ணு! குழப்பமாவே இருக்கு! ஆனா உன்னைப் போடா நீ வேணாம்னு விட்டுடவும் முடியல! நான் செய்யறது சரியா தவறான்னு ரெண்டு நிலைல நின்னு தவியா தவிக்கறேன் விஷ்ணு! என்னைப் பத்தி, என் கடந்த காலத்தப் பத்திலாம் உன் கிட்ட சொல்லனும்! அதுக்கு அப்புறமும் உனக்கு என்னைப் பிடிக்குமான்னுலாம் பயமா வேற இருக்கு விஷ்ணு!”
தொண்டையடைக்கக் கண்கள் கலங்க அவனை ஏறிட்டாள் ஊர்மிளா.
“ஊர்மி! டேய்! செல்லம்! ப்ளீஸ்! கண் கலங்காதே! என்னால உடனே வந்து உன் கண்ணீரைத் துடைக்கக் கூட முடியாது! ஓ காட்! ஐ ஹேட் திஸ் டிஸ்டன்ஸ்!” என ஆவேசப்பட்டவனைப் பார்த்துக் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.
இவள் துக்கம் அவனைத் தாக்குகிறது எனப் புரிந்து கொண்டவள், பெரிய மூச்சை இழுத்து விட்டுத் தன்னைச் சமன் செய்ய முயன்றாள்.
“இங்க பாரு ஊர்மி! என் கண்ணைப் பாரு”
கலங்கியக் கண்களை மீண்டும் துடைத்தவள், போன் திரையில் தெரிந்தவனை ஏறிட்டு நோக்கினாள்.
“எதையும் காம்ப்ளிகேட் பண்ணிக்க வேணாம்! சரியா? எனக்கு உன்னைப் பிடிச்சிருக்கு! உனக்கு என்னைப் பிடிச்சிருக்கு! இது போதும். இப்ப இருந்து எல்லாத்தையும் புதுசா தொடங்கலாம்! எனக்கு உன்னோட ஒரு ப்யூச்சர்தான் வேணும் ஊர்மி! பாஸ்ட் பத்தி எனக்கு எந்த விதக் கவலையும் இல்ல! அண்ட் சாரி ஊர்மி! இனி உன்னை லவ் சொல்லச் சொல்லி வற்புறுத்த மாட்டேன்! டைம் எடுத்துக்கோ! என் கூட பழகிப் பாரு! உனக்கே இது லவ்தான் போலன்னு கன்பியூசன் போய், இது லவ்தான்னு ஸ்திரமா தோணும் போது ஐ லவ் யூ விஷ்ணுன்னு சொல்லு! அந்த நாளுக்காக நான் வெய்ட் பண்ணிட்டே இருப்பேன்! அது வரை லெட்ஸ் ரோஸ்ட் பீனாட் ஊர்மி”
“ரோஸ்ட் பீனாட்டா?”
“ஆமா! கடலை வறுப்போம் வா கண்ணே” என இவன் நமுட்டுச் சிரிப்புடன் சொல்ல, அப்படி ஒரு சிரிப்புப் பெண்ணுக்கு!
கலங்கிக் கிடந்த முகம் மீண்டும் புன்னகையில் ஒளிர, அப்பொழுதுதான் இவனுக்கு நிம்மதியே வந்தது.
“ஊர்மி!”
“ஹ்ம்ம் விஷ்ணு!”
“உன் ரூம சுத்தி ஒரு டூர் குடு பார்க்கலாம்”
“எதுக்கு?”
“வேலை செம்ம டைட் ஊர்மி! அந்த டைம்ல அடிக்கடி என்னை ரிலாக்ஸ் பண்ணிக்க உன்னோட நினைவுகள் வேணும் இல்லையா! என் ஊர்மி இந்த இடத்துல நின்னு தலை சீவிட்டு இருப்பா, இந்தக் கட்டில்ல படுத்து தூங்கிட்டு இருப்பான்னு கற்பனையா நெனைச்சிக்காம, நெஜத்த நெனைச்சிப்பேன்ல! அதுக்குத்தான்!” எனப் பேசி அவள் மனநிலையை மாற்ற முயன்றான்.
“நாம வியாட்னாம்ல நெறய மெமரி சேர்த்து வச்சிருக்கோம்! அதை நெனைச்சிப் பார்த்துக்கோ போதும்”
“என்ன மெமரி? என்னை முறைமாமனா நெனைச்சு மொறைச்சிட்டே சுத்தனதா இல்ல அத்தைப் பையனா நெனைச்சு அடிக்கவா வெளுக்கவான்னு திரிஞ்சதா? எது சூப்பர் மெமரி?” என வம்பிழுத்தான் விஷ்ணு.
“போதும் போதும்! என்னமோ நல்லவன் மாதிரி ஆக்டிங் விடாதே! என்னை ஓட விட்டு எஞ்சாய் பண்ண சாடிஸ்ட்தானே நீ! உன்னையும் ஒரு நாள் அப்படி ஓட விடல, என் பேரு ஊர்மிளா இல்ல”
“தனியாலாம் ஓட விடாதே தாயே! நீயும் கூட வா, சேர்ந்தே ஓடிப் போலாம்”
இருவரும் அதையும் இதையும் பேசிக் கொண்டே, தூங்கும் எண்ணமே இல்லாமல் நேரத்தைக் கடத்தினார்கள். அவள் தூங்கி வழிவதைப் பார்த்தவன் புன்னகையுடன்,
“போய் தூங்கு ஊர்மி! நாளைக்குப் பேசலாம்” என்றான்.
“குட் நைட் விஷ்ணு!”
“குட் நைட் ஊர்மி! ஐ லவ் யூ”
“ஐ..” எனச் சொல்ல வந்தவளைப் பார்த்து மெலிதாக வேண்டாமெனத் தலை அசைத்தான் இவன்.
“டேக் யுவர் டைம்! நான் வேய்ட் செய்றேன்”
புன்னகையுடன் தலை ஆட்டியவள், அழைப்பை நிறுத்தி விட்டுத் தூங்கப் போனாள்.
வாழ்க்கை வண்ணமயமாகப் போக ஆரம்பித்தது ஊர்மிளாவுக்கு. பகலில் இருவருமே தத்தம் கடமைகளில் மூழ்கி இருப்பார்கள். அவ்வப்பொழுது சாப்பிட்டாயா, என்ன செய்கிறாய் என்பது போல மேசேஜ்கள் பரிமாறிக் கொள்வார்கள்.
இந்தியாவுக்கும் ஜப்பானுக்கும் மூன்றரை மணி நேர வித்தியாசம் இருக்க, இவளுக்கு இரவு எட்டு மணி போல அவனே அழைப்பெடுப்பான். அப்பொழுது ஜப்பானில் இரவு பதினொன்று முப்பது ஆகியிருக்கும். சில நேரங்களில் அறையில் இருந்தபடி பேசுவாள் ஊர்மி. சில நேரங்களில் அவர்கள் ஹோட்டல் லானில் எங்காவது ஒரு மூலையில் அமர்ந்தபடி பேசுவாள். இருவருக்கும் பேசிக் கொள்ளப் பல விஷயங்கள் இருந்தன. ஜப்பானின் மீசோ சூப்பில் இருந்து உதய்ப்பூரின் ப்யாஸ் கச்சோரி(பலகாரம்) வரை, ஹேரி பாட்டரின் புத்தகத்தில் இருந்து ஆறிப் போன ஆமை வடை வரை சலிக்காமல் பேசினார்கள். இருவரும் விரும்பிப் பேசும் விஷயம் பாடல்களைப் பற்றியதாய்தான் இருக்கும். பாடல்களின் இசையை இவன் சிலாகித்துப் பேச, அதன் வரிகளை இவள் பாராட்டிப் பேசுவாள். இவள் இரசனையை அவனும், அவன் இரசனையை இவளும் உள் வாங்கிக் கொண்டார்கள்.
சில சமயங்களில் பேச்சு எக்குத்தப்பாய் போவதும் உண்டு.
“ஊர்மி!”
“சொல்லு விஷ்ணு!”
“நிலாவ பார்க்கறப்ப உனக்கு என்ன தோணும்?”
“அந்தக் காலத்துல இருந்து இந்தக் காலம் வரை நிலால உக்காந்து ஆயா வடை சுட்டுப் போட்டுட்டே இருக்காங்களே, அவங்களுக்கு டயர்ட் ஆகாதான்னு தோணும் விஷ்ணு!”
“வெளங்கிடும்!” என அவன் முணுமுணுப்பாய் சொல்ல, இவள் வெடித்துச் சிரித்தாள்.
“நீதான் சொல்லேன்! நிலாவ பார்க்கறப்ப உனக்கு என்ன தோணும்?” எனச் சிரிப்பினூடே கேட்டாள் இவள்.
“மொட்டை மாடில நின்னு, நிலா வெளிச்சத்துல என் தேவதையோட செவ்வாய்ல இருந்து எப்போ தேனெடுக்கறதுன்னு தோணும்”
“விஷ்ணு!!!!”
“அச்சோ சிணுங்காதடி!! உடனே ப்ளைட் எடுத்து அங்க வந்திருவேன்”
“போனை வை நீ!”
“சரி! சரி! வழியறத கண்ட்ரோல் பண்ணிக்கறேன்! நீ போனை வச்சிடாதே!”
இருவரின் இரவுகளும் ஸ்வீட் நத்திங்ஸ்சில் சிலுசிலுப்பாய் கடந்தன. இப்படியே இரு வாரங்கள் ஓடி இருந்தன. இரண்டாவது வாரத்தில் இருந்து ஊர்மிளாவுக்கு அதிக வேலை இருந்ததால் அவளால் இவனிடம் சரியாகப் பேச முடியாமல் போனது. இவன் கால் செய்தால் கூட ‘பிசி விஷ்ணு’ என மேசேஜ் வந்தது. இவனுக்கும் தலைக்கு மேல் வேலை இருக்க, அவள் நிலையைப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. திடீரென ஒரு நாள் அவள் போன் அணைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. பயந்துதான் போனான் இவன். சில பல இடங்களுக்கு அழைத்துப் பேசியவன், கடைசியாய் ஒரு போன் செய்தான்.
அழைப்பு ஏற்கப்பட்டதும்,
“ஹலோ விஷ்வா!” என்றான் இவன்.
“யோ ப்ரோ! வாட்ஸ் அப்?”
“ஐ நீட் யுவர் ஹெல்ப்”
“என் அண்ணாவுக்கு இல்லாத ஹெல்ப்பா!! கமான் டெல் மீ!!!”
(சேர்ந்தாடுவாளா???)
“மூனு விஷயத்தை மட்டும் என்னைக்கும் வெளிய சொல்லவே கூடாது! என்னன்னு கேக்கறீங்களா? ஒன்னு நம்ம வருங்கால திட்டத்த! வீடு வாங்கப் போறேன், கார் வாங்கப் போறேன்னு வெளிய சொல்லிட்டுத் திரிஞ்சிங்கன்னு வைங்க, சொந்தக்கார பைய புள்ள முட்டை மந்திரிச்சு விட்டுருவான்! ரெண்டாவது எவ்வளவு சம்பாதிக்கறோம், எவ்ளோ சேர்த்து வச்சிருக்கோம்ங்கறத! இதை சொன்னீங்கன்னு வைங்க ஒன்னு கடன் கேட்டு வருவாங்க, இல்லை வயிரெறிஞ்சு சாபம் விடுவாங்க! மூனாவது புருஷன் பொண்டாட்டி பிரச்சனைய! அப்படியே அக்கறையா கேட்கற மாதிரி கேட்டுட்டு, மறு நிமிடமே வீரபாகுக்கு அர்ஜூன் பார்த்து விட்ட சம்பவம் மாதிரி ஊரெல்லாம் பரப்பி விட்டுருவாங்க! எல்லாரும் இந்த கேட்டகரில வர மாட்டாங்க! ஆனாலும் கவனமா இருக்கறது பெட்டர் இல்லையா!!!”
(பாட்காஸ்ட் பை பரதேசி)
“வீடியோ கால் வாயேன் ஊர்மி! ப்ளீஸ்! ப்ரீட்டி ப்ளீஸ்!”
“வேணாமே விஷ்ணு! என்னமோ உன் முகத்தப் பார்த்துப் பேசவே ஒரு மாதிரி ஷையா ஃபீலாகுது!” என்றவளின் குரலில் விரவிக் கிடந்த வெட்கத்தைக் கண்டு கொண்டவனுக்குத் தாளவேயில்லை.
இப்பொழுதே பறந்து அவள் பக்கம் போய் அமர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என மனம் அடம் பிடித்தது. நெடிய மூச்சை இழுத்து விட்டவன்,
“முகத்தத்தான் காட்ட மாட்டற! ஐ லவ் யூவாச்சும் சொல்லேன்!” என்றவனின் குரலில் கொட்டிக் கிடந்த ஏக்கத்தில், இவள் காது மடல்கள் சூடேறி சிவந்து போயின.
“விஷ்ணு!!!”
“இப்போ நீ கொஞ்சறியா இல்ல கெஞ்சறியான்னே எனக்குத் தெரியலடா ஊர்மி! நீ யெஸ்னு சொன்னதையே இன்னும் என்னால நம்ப முடியல! உன் ஃபோன யாரோ திருடி, எனக்கு யெஸ் சொல்லி விளையாடறாங்களோன்னு டவுட்டாவே இருக்கு”
சிரிப்பு வந்தது இவளுக்கு. அழைப்பை நிறுத்தி விட்டுக் காணோளி அழைப்பு விடுத்தாள் விஷ்ணுவுக்கு. உடனே அழைப்பை ஏற்றுக் கொண்டு விட்டான் அவன்.
காணொளி விட்டத்தைக் காட்ட, கடுப்பாகிக் போனான் இவன்.
“ஊர்மி! முகத்தக் காட்டு”
மெல்ல முகத்தைக் காட்டியது நிலவு! இவன் முகம் மலர்ந்து போனது அவள் வதனத்தைப் பார்த்து!
“அப்பாடா! நீதான் இதுன்னு இப்போ நான் நம்பறேன்!” எனப் புன்னகைத்தான் விஷ்ணு.
அவள் உதய்ப்பூரைச் சென்றடையும் நேரத்தைக் கணக்கிட்டு அழைத்திருந்தான் இவன். போனை அட்டெண்ட் செய்தவளைத்தான் இவ்வளவு நேரமாய் காணொளியில் வா, காதலைச் சொல்லு என டீனேஜ் பையன் போல மல்லுக் கட்டிக் கொண்டிருந்தான் விஷ்ணு!
ஊர்மியின் முகம் பயணத்தில் களைத்துக் கிடந்தது! ஆனாலும் கண்களில் மின்னலடித்தது! உதட்டில் புன்னகை உறைந்து கிடந்தது. அவளது முகத்தைப் பார்த்தவனுக்கும் அதற்கு மேல் பேச்சு வரவில்லை. இருவரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பார்த்தபடி இருந்தனர். கடைசியில் இவள்தான் மௌனத்தைக் கலைந்தாள்.
“விஷ்ணு!”
“ஹ்ம்ம்”
“யெஸ் சொன்னது உனக்கு அதிர்ச்சியா இருந்திருக்கும்னு எனக்குப் புரியுது”
“அதிர்ச்சின்னு சின்ன வார்த்தைல சொல்ல முடியாது ஊர்மி! என் அண்ட சராசரமே கிடுகிடுத்த மாதிரி இருந்துச்சுன்னு வேணும்னா சொல்லலாம்”
“இதெல்லாம் ரொம்ப ஓவர் விஷ்ணு”
“நெஜமாத்தான்! உன் கிட்ட இருந்து பாசிட்டிவா பதில் வர ரொம்பப் போராடனும்! அப்படிப் போராடனாலும் உன் வாய்ல இருந்து யெஸ்னு ஒரு வார்த்தை வரவே வராதோன்னு ரொம்ப பயமா இருந்தது ஊர்மி! வெளிய காட்டிக்கலனாலும், உள்ளுக்குள்ள டங்குவார்லாம் டான்ஸ் ஆடிட்டேத்தான் இருந்தது” என அவன் சொல்ல, கலகலத்துச் சிரித்தாள் இவள்.
அவள் சிரிப்பதையே வாஞ்சையுடன் பார்த்திருந்தான் இவன்.
“விஷ்ணு!” என அழைத்தவள் தயக்கமாய்,
“ஏன் விஷ்ணு என் மேல உனக்குக் காதல் வந்தது?” எனக் கேட்டாள்.
“காதலிக்க காரணம் வேணுமா ஊர்மி?” எனப் பட்டெனத் திருப்பிக் கேட்டான் இவன்.
“உனக்கு எப்படி சொல்லிப் புரிய வைக்கறதுன்னு தெரியல விஷ்ணு! என்னை நீ காதலிக்கறேன்னு என் மனசுக்குப் புரியுது! ஆனா என் புத்தி இது எப்படி சாத்தியம்? உனக்குலாம் நல்லது நடக்குமா? இது நனவா கனவான்னு பல கேள்விகள் கேக்குதே!” என்றவளை ஆழ்ந்து நோக்கினான் இவன்.
சொந்த பந்தமில்லாமல் வளர்ந்திருந்தவளுக்கு, தேஜாவைப் போன்றவர்களைக் கடந்து வந்திருந்தவளுக்கு எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு நம்பிக்கையூட்டுதல்(reassurence—இந்த வார்த்தைக்குக் கரேக்டான வார்த்தை தெரிஞ்சவங்க சொல்லலாம்) தேவைப்படுவதை உணர முடிந்தது இவனால்.
“ஊர்வசியா நீ அறிமுகமானப்பவே என்னவோ சொல்லத் தெரியாத உணர்வு எனக்குள்ள! ஓர் ஈர்ப்பு! அங்க வந்திருந்தவங்கள விட நீ வித்தியாசமா தெரிஞ்சதாலயா, இல்ல உன்னோட நடவடிக்கைகள் எனக்குச் சுவாரசியத்தக் குடுத்ததனாலையான்னு தெரியல ஊர்மி! நீ என்னை, உன்னை நோக்கி இழுத்த! வெளி அழகினால வந்த ஈர்ப்பு மட்டும்னா, நீ என்னை டீல்ல விட்டுட்டுப் போனப்போ, கோபப்பட்டிருக்காம போடின்னு போய்ருப்பேன்! பார்க்க வச்சி சாப்பிடக் கூடாதுன்னு எனக்கும் சாப்பாடு குடுத்தப் பார்த்தியா, அது என்னை ஹெவியா தாக்கிருச்சு போல! அந்த பார்ட்டிக்குப் பிறகு சில பல மாசமாச்சு நான் உன்னைக் கடந்து போக!”
அவன் வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றையும் பொக்கிஷமாகக் கோர்த்து, மனதில் மாலையாக மாட்டிக் கொண்டாள் ஊர்மிளா.
“வியாட்னாம்ல பார்த்தப்ப கோபத்தையும் தாண்டி, உள்ளுக்குள்ள மகிழ்ச்சி வந்தது உண்மை! இந்தத் தடவை உன்னோட பேச்சுத் திறமை, புத்திசாலித்தனம், ஹியூமர், கோபம், இப்படி நிறைய விஷயங்கள் என்னைக் கவர்ந்து இழுத்தது! உன் கூட இருக்கறப்ப, ஐ ஃபீல் அலைவ்! என் பக்கத்துலயே நீ இருக்கனும், என்னோட டீஷர்ட்ல இருந்து டீ கப் வரை எல்லாத்தையும் நீ என் கூட ஷேர் பண்ணிக்கனும்னு தோண ஆரம்பிச்சிருச்சு! நீ கிளம்பப் போற நாள் நெருங்க, நெருங்க, இந்தத் தடவையும் இவள கோட்டை விட்டிறாதேன்னு மண்டைக்குள்ள ஒரு குரல் ஒலிச்சிட்டே இருந்தது! அதான் என் காதல சொல்லிட்டேன்! சொல்லாத காதல் செல்லாதுன்னு எத்தனைப் படத்துல சொல்றான்! அதான் சொல்லிட்டேன்!” என்றவனின் குரலில் காதல் கொட்டிக் கிடந்தது.
அவனது வார்த்தைகளில் மனம் குளிர்ந்து போனது இவளுக்கு.
“இப்போ உன்னோட டர்ன்! சொல்லு ஊர்மி! எனக்கு ஏன் யெஸ் சொன்ன?”
அமைதியாய் அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள் இவள். கண்கள் அலைபாய்ந்தன.
“என்னடா?” என்றவனின் குரல் மிக மிக மென்மையாய் ஒலித்தது.
“உன்னைப் பிடிச்சிருக்கு விஷ்ணு! ரொம்ப ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு! ஆனா இது காதலான்னு எனக்குத் தெரியல! லவ்னா என்ன? அதுக்கு எதாச்சும் டெபினிஷன் இருக்கா? உனக்கு ஓர் ஆபத்து வந்தா எனக்குத் துடிக்கும்னு தோணுது! அதுக்குப் பேரு லவ்னா, எனக்கு வந்தது லவ்தான் போல! நீ சிரிச்சா எனக்கும் சிரிப்பு வரும்! நீ அழுதா எனக்கும் அழுகை வரும்னு நெனைக்கறேன்! அதுக்கு பேரு லவ்னா, எனக்கு வந்தது லவ்தான் போல! எனக்கு!!! ம்ப்ச்! விஷ்ணு! குழப்பமாவே இருக்கு! ஆனா உன்னைப் போடா நீ வேணாம்னு விட்டுடவும் முடியல! நான் செய்யறது சரியா தவறான்னு ரெண்டு நிலைல நின்னு தவியா தவிக்கறேன் விஷ்ணு! என்னைப் பத்தி, என் கடந்த காலத்தப் பத்திலாம் உன் கிட்ட சொல்லனும்! அதுக்கு அப்புறமும் உனக்கு என்னைப் பிடிக்குமான்னுலாம் பயமா வேற இருக்கு விஷ்ணு!”
தொண்டையடைக்கக் கண்கள் கலங்க அவனை ஏறிட்டாள் ஊர்மிளா.
“ஊர்மி! டேய்! செல்லம்! ப்ளீஸ்! கண் கலங்காதே! என்னால உடனே வந்து உன் கண்ணீரைத் துடைக்கக் கூட முடியாது! ஓ காட்! ஐ ஹேட் திஸ் டிஸ்டன்ஸ்!” என ஆவேசப்பட்டவனைப் பார்த்துக் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.
இவள் துக்கம் அவனைத் தாக்குகிறது எனப் புரிந்து கொண்டவள், பெரிய மூச்சை இழுத்து விட்டுத் தன்னைச் சமன் செய்ய முயன்றாள்.
“இங்க பாரு ஊர்மி! என் கண்ணைப் பாரு”
கலங்கியக் கண்களை மீண்டும் துடைத்தவள், போன் திரையில் தெரிந்தவனை ஏறிட்டு நோக்கினாள்.
“எதையும் காம்ப்ளிகேட் பண்ணிக்க வேணாம்! சரியா? எனக்கு உன்னைப் பிடிச்சிருக்கு! உனக்கு என்னைப் பிடிச்சிருக்கு! இது போதும். இப்ப இருந்து எல்லாத்தையும் புதுசா தொடங்கலாம்! எனக்கு உன்னோட ஒரு ப்யூச்சர்தான் வேணும் ஊர்மி! பாஸ்ட் பத்தி எனக்கு எந்த விதக் கவலையும் இல்ல! அண்ட் சாரி ஊர்மி! இனி உன்னை லவ் சொல்லச் சொல்லி வற்புறுத்த மாட்டேன்! டைம் எடுத்துக்கோ! என் கூட பழகிப் பாரு! உனக்கே இது லவ்தான் போலன்னு கன்பியூசன் போய், இது லவ்தான்னு ஸ்திரமா தோணும் போது ஐ லவ் யூ விஷ்ணுன்னு சொல்லு! அந்த நாளுக்காக நான் வெய்ட் பண்ணிட்டே இருப்பேன்! அது வரை லெட்ஸ் ரோஸ்ட் பீனாட் ஊர்மி”
“ரோஸ்ட் பீனாட்டா?”
“ஆமா! கடலை வறுப்போம் வா கண்ணே” என இவன் நமுட்டுச் சிரிப்புடன் சொல்ல, அப்படி ஒரு சிரிப்புப் பெண்ணுக்கு!
கலங்கிக் கிடந்த முகம் மீண்டும் புன்னகையில் ஒளிர, அப்பொழுதுதான் இவனுக்கு நிம்மதியே வந்தது.
“ஊர்மி!”
“ஹ்ம்ம் விஷ்ணு!”
“உன் ரூம சுத்தி ஒரு டூர் குடு பார்க்கலாம்”
“எதுக்கு?”
“வேலை செம்ம டைட் ஊர்மி! அந்த டைம்ல அடிக்கடி என்னை ரிலாக்ஸ் பண்ணிக்க உன்னோட நினைவுகள் வேணும் இல்லையா! என் ஊர்மி இந்த இடத்துல நின்னு தலை சீவிட்டு இருப்பா, இந்தக் கட்டில்ல படுத்து தூங்கிட்டு இருப்பான்னு கற்பனையா நெனைச்சிக்காம, நெஜத்த நெனைச்சிப்பேன்ல! அதுக்குத்தான்!” எனப் பேசி அவள் மனநிலையை மாற்ற முயன்றான்.
“நாம வியாட்னாம்ல நெறய மெமரி சேர்த்து வச்சிருக்கோம்! அதை நெனைச்சிப் பார்த்துக்கோ போதும்”
“என்ன மெமரி? என்னை முறைமாமனா நெனைச்சு மொறைச்சிட்டே சுத்தனதா இல்ல அத்தைப் பையனா நெனைச்சு அடிக்கவா வெளுக்கவான்னு திரிஞ்சதா? எது சூப்பர் மெமரி?” என வம்பிழுத்தான் விஷ்ணு.
“போதும் போதும்! என்னமோ நல்லவன் மாதிரி ஆக்டிங் விடாதே! என்னை ஓட விட்டு எஞ்சாய் பண்ண சாடிஸ்ட்தானே நீ! உன்னையும் ஒரு நாள் அப்படி ஓட விடல, என் பேரு ஊர்மிளா இல்ல”
“தனியாலாம் ஓட விடாதே தாயே! நீயும் கூட வா, சேர்ந்தே ஓடிப் போலாம்”
இருவரும் அதையும் இதையும் பேசிக் கொண்டே, தூங்கும் எண்ணமே இல்லாமல் நேரத்தைக் கடத்தினார்கள். அவள் தூங்கி வழிவதைப் பார்த்தவன் புன்னகையுடன்,
“போய் தூங்கு ஊர்மி! நாளைக்குப் பேசலாம்” என்றான்.
“குட் நைட் விஷ்ணு!”
“குட் நைட் ஊர்மி! ஐ லவ் யூ”
“ஐ..” எனச் சொல்ல வந்தவளைப் பார்த்து மெலிதாக வேண்டாமெனத் தலை அசைத்தான் இவன்.
“டேக் யுவர் டைம்! நான் வேய்ட் செய்றேன்”
புன்னகையுடன் தலை ஆட்டியவள், அழைப்பை நிறுத்தி விட்டுத் தூங்கப் போனாள்.
வாழ்க்கை வண்ணமயமாகப் போக ஆரம்பித்தது ஊர்மிளாவுக்கு. பகலில் இருவருமே தத்தம் கடமைகளில் மூழ்கி இருப்பார்கள். அவ்வப்பொழுது சாப்பிட்டாயா, என்ன செய்கிறாய் என்பது போல மேசேஜ்கள் பரிமாறிக் கொள்வார்கள்.
இந்தியாவுக்கும் ஜப்பானுக்கும் மூன்றரை மணி நேர வித்தியாசம் இருக்க, இவளுக்கு இரவு எட்டு மணி போல அவனே அழைப்பெடுப்பான். அப்பொழுது ஜப்பானில் இரவு பதினொன்று முப்பது ஆகியிருக்கும். சில நேரங்களில் அறையில் இருந்தபடி பேசுவாள் ஊர்மி. சில நேரங்களில் அவர்கள் ஹோட்டல் லானில் எங்காவது ஒரு மூலையில் அமர்ந்தபடி பேசுவாள். இருவருக்கும் பேசிக் கொள்ளப் பல விஷயங்கள் இருந்தன. ஜப்பானின் மீசோ சூப்பில் இருந்து உதய்ப்பூரின் ப்யாஸ் கச்சோரி(பலகாரம்) வரை, ஹேரி பாட்டரின் புத்தகத்தில் இருந்து ஆறிப் போன ஆமை வடை வரை சலிக்காமல் பேசினார்கள். இருவரும் விரும்பிப் பேசும் விஷயம் பாடல்களைப் பற்றியதாய்தான் இருக்கும். பாடல்களின் இசையை இவன் சிலாகித்துப் பேச, அதன் வரிகளை இவள் பாராட்டிப் பேசுவாள். இவள் இரசனையை அவனும், அவன் இரசனையை இவளும் உள் வாங்கிக் கொண்டார்கள்.
சில சமயங்களில் பேச்சு எக்குத்தப்பாய் போவதும் உண்டு.
“ஊர்மி!”
“சொல்லு விஷ்ணு!”
“நிலாவ பார்க்கறப்ப உனக்கு என்ன தோணும்?”
“அந்தக் காலத்துல இருந்து இந்தக் காலம் வரை நிலால உக்காந்து ஆயா வடை சுட்டுப் போட்டுட்டே இருக்காங்களே, அவங்களுக்கு டயர்ட் ஆகாதான்னு தோணும் விஷ்ணு!”
“வெளங்கிடும்!” என அவன் முணுமுணுப்பாய் சொல்ல, இவள் வெடித்துச் சிரித்தாள்.
“நீதான் சொல்லேன்! நிலாவ பார்க்கறப்ப உனக்கு என்ன தோணும்?” எனச் சிரிப்பினூடே கேட்டாள் இவள்.
“மொட்டை மாடில நின்னு, நிலா வெளிச்சத்துல என் தேவதையோட செவ்வாய்ல இருந்து எப்போ தேனெடுக்கறதுன்னு தோணும்”
“விஷ்ணு!!!!”
“அச்சோ சிணுங்காதடி!! உடனே ப்ளைட் எடுத்து அங்க வந்திருவேன்”
“போனை வை நீ!”
“சரி! சரி! வழியறத கண்ட்ரோல் பண்ணிக்கறேன்! நீ போனை வச்சிடாதே!”
இருவரின் இரவுகளும் ஸ்வீட் நத்திங்ஸ்சில் சிலுசிலுப்பாய் கடந்தன. இப்படியே இரு வாரங்கள் ஓடி இருந்தன. இரண்டாவது வாரத்தில் இருந்து ஊர்மிளாவுக்கு அதிக வேலை இருந்ததால் அவளால் இவனிடம் சரியாகப் பேச முடியாமல் போனது. இவன் கால் செய்தால் கூட ‘பிசி விஷ்ணு’ என மேசேஜ் வந்தது. இவனுக்கும் தலைக்கு மேல் வேலை இருக்க, அவள் நிலையைப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. திடீரென ஒரு நாள் அவள் போன் அணைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. பயந்துதான் போனான் இவன். சில பல இடங்களுக்கு அழைத்துப் பேசியவன், கடைசியாய் ஒரு போன் செய்தான்.
அழைப்பு ஏற்கப்பட்டதும்,
“ஹலோ விஷ்வா!” என்றான் இவன்.
“யோ ப்ரோ! வாட்ஸ் அப்?”
“ஐ நீட் யுவர் ஹெல்ப்”
“என் அண்ணாவுக்கு இல்லாத ஹெல்ப்பா!! கமான் டெல் மீ!!!”
(சேர்ந்தாடுவாளா???)
Last edited:
Author: VanishaAdmin
Article Title: Sernthaadu Cindrella--EPI 9
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
Article Title: Sernthaadu Cindrella--EPI 9
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
