அத்தியாயம் 26
நீ பணக்காரனா? கிளாஸ்ல லாஸ்டா? அடிக்கடி பெயில் ஆவயா? ஏன்னா பணக்காரப் பசங்க தான் இந்த மாதிரி வேலைய விட்டுட்டு பொண்ணுங்க பின்னாடி சுத்துவாங்க!
(படம் – அலைபாயுதே)
முக்கியமான லெக்சர் நடுவில் போன் வைப்ரேட் செய்து அழைத்தது. எம்.எம்(மங்கூஸ் மண்டையன்) காலிங் எனக் காட்டியது அது. அழைப்பை கட் செய்து விட்டு மீண்டும் பாடத்தைக் கூர்ந்து கவனித்தாள் லாவண்யா. மீண்டும், மீண்டும் அழைப்பு வந்து கொண்டே இருந்தது. பத்துக்கும் மேலே மிஸ்ட் கால்களைப் பார்த்ததும் என்ன பிரச்சனையோ எனக் கிளாஸ் வெளியே வந்து அவனுக்கு அழைப்பெடுத்தாள் இவள்.
“இப்பதானே காலேஜிக்கு விட்டுட்டுப் போன, அதுக்குள்ள என்ன தலை போகிற காரியம்? எதுக்கு லெக்சர் நடுவுல போன் போட்டு கடுப்பைக் கிளப்புற?” எனப் பொரிந்தாள் லட்டு.
“லட்டுமா!”
“என்ன கார்த்திக்! ஏன் குரல் ஒரு மாதிரி இருக்கு?”
“உன்னை விட்டுட்டு சைட்டுக்கு போனேனா, கால்ல பெரிய கல்லு விழுந்துடுச்சு. சரியான வலி. நடக்கக் கூட முடியலை லட்டு”
“ஐயோ கார்த்திக்! இப்ப எங்க இருக்க? இரு நான் வரேன்” எனப் பதறினாள் லாவண்யா.
“என் அபார்ட்மெண்டுலதான். தட்டுத் தடுமாறி இங்க வந்துட்டேன். நான் யாருக்கும் சொல்லல. சீக்கிரம் வாடா. வலி உயிர் போகுது” எனப் போனை வைத்திருந்தான்.
லெக்சரரிடம் எமெர்ஜென்சி எனக் கூறி, அவளது பேக்கையும் புத்தகங்களையும் அள்ளிக் கொண்டு ஆட்டோ பிடிக்க ஓடினாள் லாவண்யா. கொஞ்சம் நிதானமாக யோசித்திருந்தால் கண்டிப்பாக அவன் தில்லாலங்கடியைக் கண்டுப் பிடித்திருப்பாள். அவனுக்கு வலி என்றதும் இவளுக்குத் துடித்து விட்டதே!
அடித்துப் பிடித்து அவன் வீட்டை அடைந்தாள் லட்டு. கதவுப் பூட்டாமலேயே இருந்தது. அவன் பெயரை உரக்க அழைத்துக் கொண்டே உள்ளே நுழைந்தாள். வீடு அமைதியாக இருந்தது. மயங்கிக் கிடக்கிறானோ எனப் பயத்துடன் கதவை அடைத்து விட்டு திறந்திருந்த பெட்ரூமுக்கு ஓடினாள். அவள் உள்ளே நுழையவும், இரு வலிய கரங்கள் கதவின் பின்னாலிருந்து அவளை அள்ளி கட்டிலில் போடவும் சரியாக இருந்தது. அதிர்ச்சியில் காப்பாத்துங்க எனக் கத்திவிட்டாள் லாவண்யா.
“ஏன்டி, ரேப் பண்ண வந்த மாதிரி கத்துற? நான் உன் புருஷன்டி!”
அவனைப் பார்த்ததும்தான் போன உயிர் திரும்ப வந்தது அவளுக்கு. கட்டிலில் இருந்து எழுந்து அமர்ந்தவள், மேலிருந்து கீழ் வரை அவனை ஆராய்ந்தாள்.
‘நல்லாத்தான் இருக்கான். கால்ல அடின்னு கதை விட்டு நம்மள கதற வச்சிருக்கான், ஃபிராடு. சிரிப்ப பாரு முகரையில! வில்லன் சத்யராஜ் ரேப் சீனுக்கு முன்ன சிரிப்பாரே அந்த மாதிரி இருக்கு. இருடா, உன்னைப் பொளக்கறேன்’
ரூமை சுற்றி அப்பொழுதுதான் நன்றாகப் பார்த்தாள் இவள். ரோஜா இதழ்களைக் கட்டில் முழுக்கத் தூவி இருந்தான். பக்கத்தில் டேபிள் மேல், ஒரு ஃபிளாஸ்கும், தம்ளரும் வீற்றிருந்தது. கருந்திராட்சை, ஸ்ட்ராபேரி, ரஸ்ப்பேரி பழங்கள் அழகாக ஒரு தட்டில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஊதுபத்திக்குப் பதில் வாசனை மெழுகுவர்த்திகள் கலர் கலராக ரூமை சுற்றிப் பல இடங்களில் ஏற்றியிருந்தான். அவனும் வேட்டி சட்டையில் இருந்தான்.
‘பயபுள்ள காலையில சுடி போட்டு வந்ததுக்கு, போய் சேலை கட்டிட்டு வான்னு ஒத்தக் காலுல நின்னது இதுக்குத்தானா? பக்காவா பிளான் பண்ணியிருக்கானே இந்தக் கேடி’ என வாயைப் பிளந்தாள் லாவண்யா.
“என்னடா சத்தத்தயே காணோம்? திகைச்சிப் போயிட்டயா? இருக்கும், இருக்கும்! உன்னை இறக்கி விட்டுட்டு, இங்க வந்து தீயா வேலை செஞ்சேன்டா என் பட்டுக் குட்டி. ஓடி வந்ததுல களைப்பா தெரியற! இந்தா காபி” என பிளாஸ்கில் இருந்ததை ஊற்றி அவளுக்கு கொடுத்தான்.
மறுக்காமல் வாங்கிக் கொண்டாள் லட்டு.
“முழுசா குடிச்சுடாதேடி! பாதி எனக்குக் குடு. அதுதான் சாங்கியம்.
சிரிப்புப் பொத்துக் கொண்டு வந்தது இவளுக்கு. அடக்கிக் கொண்டாள்.
“எல்லா படத்துலயும் பால்தான வைப்பாங்க. எதுக்கு நீ காபி வச்சிருக்க?”
“பால் குடிச்சு நீ சுகமா தூங்கிட்டனா? அதான் தெம்பா இருக்க காபி வாங்கி வச்சேன். எப்புடி என் ஐடியா?”
“அட, அட! பிரமாதம். வருங்காலத்துல, இதப் படிச்சு எல்லாரும் இனி காபித்தான் வைக்கப் போறாங்க. ட்ரெண்ட்செட்டர்டா நீ. புல்லரிக்குது! ஆமா, வாழைப்பழம் எங்க?”
“அது என்ன கருமாந்தரத்துக்கு? அத சாப்டுட்டு பாதி பர்பாமன்சுல நீ பாத்ரூமுக்கு ஓடவா? நோ! நோ!”
“யப்பா டேய்! பின்னறடா. நீ எங்கயோ இருக்க வேண்டியவன். தவறி இந்த ஊருல வந்து பிறந்துட்ட” எனச் சிலாகித்தாள் அவனை.
அவன் கேட்டது போல பாதி கப் காபியைக் கொடுக்கவும் தவறவில்லை.
“இந்த ஃபர்ஸ்ட் மார்னிங்க்காக, மேனேஜ்மெண்ட் கிளாசுல இருந்த என்னைப் பொய் சொல்லி, அடிச்சுப் பிடிச்சு வர வச்சிருக்க!”
“என்னம்மா பெரிய மேனேஜ்மெண்ட் கிளாசு? அத நான் சொல்லி தரேன்டி என் பொண்டாட்டி. மெய்னா அஞ்சு விஷயம் இருக்கு மேனேஜ்மெண்டுல. பிளானிங்! அதாவது எதையும் பிளான் பண்ணாம செய்யக் கூடாது. பாரு எப்படி உன்னை பிளான் பண்ணி இங்க கொண்டு வந்தேன்”
பேசியவாறே அவள் அருகில் சென்று பக்கத்தில் அமர்ந்து கொண்டான் கார்த்திக்.
“அப்புறம் ஆர்கனைசிங்! எப்படி ஆர்கனைஸ் பண்ணியிருக்கேன் பாத்தியா?” என ரூமை சுற்றி அவன் செய்திருந்த அலங்காரங்களைச் சுட்டிக் காட்டினான்.
“அப்புறம் ஸ்டாஃப்பிங்! கரெக்டான ஆளை தேர்ந்தெடுக்கறது. உன்னை எனக்கே எனக்குன்னு அலசி பிடிச்சு தேர்ந்தெடுத்ததுல தெரியலை, ஐயா அந்த விஷயத்துல கில்லின்னு” என மயக்கும் புன்னகை ஒன்றைச் சிந்தினான்.
“அடுத்தது கோர்டினேஷன்! நாம ரெண்டு பேரும் இணைஞ்சு பேசி, புரிஞ்சு அடுத்த லெவலுக்கு நம்ம வாழ்க்கைய இப்ப எடுத்துகிட்டு போகப் போறோம்ல அதுதான் இது”
இன்னும் நெருங்கி அமர்ந்து அவளை தன் மடியில் சாய்த்துக் கொண்டவன்,
“கடைசியா கண்ட்ரோலிங்! நான் உன்னை கண்ட்ரோல் பண்ண, நீ என்னை கண்ட்ரோல் பண்ண, அதுக்கு பிறகு கண்ட்ரோலே இல்லாம போக போறோம் பாத்தியா அதுதான் லாஸ்ட் ஸ்டேஜ். அவ்வளவுதான்டா மேனேஜ்மெண்ட். என்னை மேனேஜ் பண்ணாலே நீ சப்ஜெக்டுல டிஸ்டின்க்சன் எடுத்துடுவ என் ராஜாத்தி” என மயக்கும் குரலில் வசியப்படுத்தினான் அவளை.
அவன் மடியில் சுகமாய் சாய்ந்திருந்த வேளையில், அதுவாக ரூம் லைட் அணைந்தது. இருட்டில் மெழுகுவர்த்தியின் ரொமெண்டிக்கான வெளிச்சமும், வாசமும் லட்டுவை கிறங்கடித்தது. மெல்லிய சத்தத்தில் பாடல் வேறு மிதந்து வந்தது. அவனும் சேர்ந்து பாடியதில் மயங்கிக் கிடந்தாள் அவள்.
“கண்ணே தொட்டுக்கவா கட்டிக்கவா
கட்டிக்கிட்டு ஒட்டிக்கவா”
மெல்ல அவளைத் தன் வசம் கொண்டு வந்தான் கார்த்திக். இவள் இடுப்பில் அளைந்து விளையாடிய தன் கையைத் தீச்சுட்டாற் போல் படாரென விலக்கி எழுந்தான் அவன். விளக்கைப் போட்டவன், அவள் அருகில் வந்து அவள் தடுக்கத் தடுக்கச் சேலையை விலக்கி இடுப்பைப் பார்த்தான். பார்த்தவன் கண்கள் செவ செவவென சிவந்தன.
“என்னாடி இது?”
“ஒன்னும் இல்ல விடு!”
“சொல்லுடி! இவ்வளவு பெரிய தீக்காயம் எப்படி வந்தது? சொல்லுடி!”
சேலையைச் சரி செய்தவள் ஒன்றும் பேசாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்.
“கேக்குறேன்ல! வாயைத் திறந்து பேசுடி. இந்த ஐந்தடி உடம்பு என்னோட சொந்தம்! அதுல என்ன டிஃபேக்ட் இருந்தாலும் எனக்குத் தெரிஞ்சாகனும்” எனக் கத்தினான்.
அவன் டிஃபேக்ட் எனச் சொன்னதும் அவள் கன்னங்களில் கரகரவெனக் கண்ணீர் இறங்கியது. முகத்தைப் வேறு புறம் திருப்பிக் கொண்டு அழ ஆரம்பித்தாள் லாவண்யா.
பதறி அருகில் வந்தவன், அவள் முகத்தைத் தன் வயிற்றோடுக் கட்டிக் கொண்டான்.
“ஏன்டி, இப்படி தேம்பித் தேம்பி அழற? என்ன காயம்னுதானே கேட்டேன். அழாத!” எனச் சமாதானப்படுத்தினான்.
“ஏற்கனவே என் இடுப்ப எரிஞ்சு போன அடுப்புன்னு சொன்ன. தெரியாம சொல்லிட்டன்னு விட்டுட்டேன். இப்ப என் இடுப்ப பார்த்து டிஃபேக்ட்னு சொல்லுற. நீ இப்படி பேசறத என்னால தாங்கிக்கவே முடியலை கார்த்திக்”
“ஏய் லட்டும்மா! தெரியாம சொல்லிட்டன்டா. உன்னோட இன்னும் எப்படி பேசனும்னு எனக்குத் தெரிய மாட்டுதுடா. உன் கிட்ட நான், நானா இருக்கேன், எந்த வெளிப்பூச்சும் இல்லாம. இனிமே பார்த்துப் பேசறன்டா. நான் மட்டும் இல்ல, முக்கால் வாசி ஆம்பிள்ளைங்க இப்படித்தான் பேசத் தெரியாம பேசி பொண்டாட்டி மனச நோகடிக்கறாங்க. என்ன செய்யறது, உங்கள மயக்கற மாதிரி பேச வரல. வரல என்ன வரல, தெரியலைன்னு வேணா சொல்லலாம். அப்படி ஓர் ஆம்பிளை பேசுனான்னா, ஒன்னு அவன் கடைஞ்செடுத்த பிளேய்பாயா இருப்பான், இல்ல பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி பண்ணிகிட்ட பொண்ணா இருப்பான். நிஜம்டா, என்னை நம்பு!”
அவன் சொன்ன விதத்தில் சிரிப்பு எட்டிப் பார்த்தது இவளுக்கு.
“நீயே ஒரு பிளேய்பாய்ன்னு அண்ணா சொன்னாங்க” எனக் கண்ணைத் துடைத்துக் கொண்டே கேட்டாள் லட்டு.
“அட நீ வேறம்மா! அப்படின்னு வெளிய சொல்லிக்கிட்டு திரியறேன். அவ்வளவுதான். அவங்க எல்லாம் என் பிரெண்ட்ஸ்தான். அத தாண்டி நானும் போக மாட்டேன், அவங்களையும் வர விடமாட்டேன். நீ மட்டும்தான் என் இதய ராணி. என் உடல், பொருள், ஆவி எல்லாம் உனக்கு மட்டும் தான்”
“இப்பத்தான் ஆம்பிள்ளைங்களுக்கு பேச தெரியாதுன்னு சொன்ன?”
“அது வந்து, ஏதோ ஒரு சமயத்துல ஃப்ளோல வரும்மா. அத விடு. இந்தக் கதைக்கு வா. எப்படி இந்தத் தீக்காயம் வந்தது?”
கதையைச் சொன்னாள் இவள்! அமைதியாகக் கேட்டான் இவன். அதற்குப் பிறகு ஒன்றும் பேசவில்லை.
“அவங்களாலதான் என்னால உன் கிட்ட ஒட்ட முடியலை கார்த்திக். எப்பப்பாரு விரலுக்கேத்த வீக்கம் வேணும்னு சொல்லி சொல்லியே எனக்குத் தாழ்வு மனப்பான்மை வர வச்சிட்டாங்க. உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா, முன்னெல்லாம் அண்ணன் கிட்ட பேசறதுக்காக உனக்கு போன் செய்வோமே?”
“நல்லா ஞாபகம் இருக்கு லட்டு. நீ பண்ணுறப்பல்லாம், ஏன்மா கொஞ்சம் ஃபேர் அண்ட் லவ்லி வாங்கி பூசிக்கக் கூடாதான்னு உன்னைக் கிண்டல் பண்ணுவேன். அதெல்லாம் உன்னைப் பார்க்காத வரைக்கும்” எனச் சிரித்தான் அவன்.
“ஆமா! நான் கூட இவன் என்ன லூசா, இப்படி பேசறானேன்னு நினைப்பேன். தெரியாமத்தான் கேக்குறேன், கருப்பு வெள்ளைப் போட்டோவுல கருப்பா இல்லாம கலராவா இருப்பாங்க, என் வெண்ட்ரு”
“மாமன அப்படில்லாம் சொல்லப்படாது தங்கக் குட்டி”
“அப்புறம் உன்னை முதன் முதலா பார்த்தப்பவே ஸ்கேன் பண்ணிட்டேன். ரிம்லஸ் கண்ணாடி, நைக்கி ஷூ, அடிடாஸ் பேக், க்ரோகடைல் டீ-சர்ட்! இதெல்லாம் உன்னை பசையுள்ள பார்ட்டின்னு அடிச்சு சொல்லுச்சு. உன் கிட்ட தள்ளி நிக்கனும்னு அப்பவே நினைச்சேன். பணக்காரங்க சகவாசம் வேணான்னு நினைச்சேன். ஆனா உன் பார்வை, என்ன பார்வைடா அது! மனுஷன முழுங்கற மாதிரி. என் மனசு உன் கிட்ட என்னை மீறி சாய ஆரம்பிச்சது. அதனாலதான் சண்டைப் போட்டுட்டே இருந்தேன். உன்னை மட்டம் தட்டிப் பேசுனேன், அப்பவாச்சும் நீ விலகிருவன்னு. அப்படித்தானே நடந்துச்சு. அண்ணன் கிட்ட உன்னைப் பத்தி சொன்னவுடனே கொஞ்ச நாளுல காணாம போய்ட்டே நீ”
நீ பணக்காரனா? கிளாஸ்ல லாஸ்டா? அடிக்கடி பெயில் ஆவயா? ஏன்னா பணக்காரப் பசங்க தான் இந்த மாதிரி வேலைய விட்டுட்டு பொண்ணுங்க பின்னாடி சுத்துவாங்க!
(படம் – அலைபாயுதே)
முக்கியமான லெக்சர் நடுவில் போன் வைப்ரேட் செய்து அழைத்தது. எம்.எம்(மங்கூஸ் மண்டையன்) காலிங் எனக் காட்டியது அது. அழைப்பை கட் செய்து விட்டு மீண்டும் பாடத்தைக் கூர்ந்து கவனித்தாள் லாவண்யா. மீண்டும், மீண்டும் அழைப்பு வந்து கொண்டே இருந்தது. பத்துக்கும் மேலே மிஸ்ட் கால்களைப் பார்த்ததும் என்ன பிரச்சனையோ எனக் கிளாஸ் வெளியே வந்து அவனுக்கு அழைப்பெடுத்தாள் இவள்.
“இப்பதானே காலேஜிக்கு விட்டுட்டுப் போன, அதுக்குள்ள என்ன தலை போகிற காரியம்? எதுக்கு லெக்சர் நடுவுல போன் போட்டு கடுப்பைக் கிளப்புற?” எனப் பொரிந்தாள் லட்டு.
“லட்டுமா!”
“என்ன கார்த்திக்! ஏன் குரல் ஒரு மாதிரி இருக்கு?”
“உன்னை விட்டுட்டு சைட்டுக்கு போனேனா, கால்ல பெரிய கல்லு விழுந்துடுச்சு. சரியான வலி. நடக்கக் கூட முடியலை லட்டு”
“ஐயோ கார்த்திக்! இப்ப எங்க இருக்க? இரு நான் வரேன்” எனப் பதறினாள் லாவண்யா.
“என் அபார்ட்மெண்டுலதான். தட்டுத் தடுமாறி இங்க வந்துட்டேன். நான் யாருக்கும் சொல்லல. சீக்கிரம் வாடா. வலி உயிர் போகுது” எனப் போனை வைத்திருந்தான்.
லெக்சரரிடம் எமெர்ஜென்சி எனக் கூறி, அவளது பேக்கையும் புத்தகங்களையும் அள்ளிக் கொண்டு ஆட்டோ பிடிக்க ஓடினாள் லாவண்யா. கொஞ்சம் நிதானமாக யோசித்திருந்தால் கண்டிப்பாக அவன் தில்லாலங்கடியைக் கண்டுப் பிடித்திருப்பாள். அவனுக்கு வலி என்றதும் இவளுக்குத் துடித்து விட்டதே!
அடித்துப் பிடித்து அவன் வீட்டை அடைந்தாள் லட்டு. கதவுப் பூட்டாமலேயே இருந்தது. அவன் பெயரை உரக்க அழைத்துக் கொண்டே உள்ளே நுழைந்தாள். வீடு அமைதியாக இருந்தது. மயங்கிக் கிடக்கிறானோ எனப் பயத்துடன் கதவை அடைத்து விட்டு திறந்திருந்த பெட்ரூமுக்கு ஓடினாள். அவள் உள்ளே நுழையவும், இரு வலிய கரங்கள் கதவின் பின்னாலிருந்து அவளை அள்ளி கட்டிலில் போடவும் சரியாக இருந்தது. அதிர்ச்சியில் காப்பாத்துங்க எனக் கத்திவிட்டாள் லாவண்யா.
“ஏன்டி, ரேப் பண்ண வந்த மாதிரி கத்துற? நான் உன் புருஷன்டி!”
அவனைப் பார்த்ததும்தான் போன உயிர் திரும்ப வந்தது அவளுக்கு. கட்டிலில் இருந்து எழுந்து அமர்ந்தவள், மேலிருந்து கீழ் வரை அவனை ஆராய்ந்தாள்.
‘நல்லாத்தான் இருக்கான். கால்ல அடின்னு கதை விட்டு நம்மள கதற வச்சிருக்கான், ஃபிராடு. சிரிப்ப பாரு முகரையில! வில்லன் சத்யராஜ் ரேப் சீனுக்கு முன்ன சிரிப்பாரே அந்த மாதிரி இருக்கு. இருடா, உன்னைப் பொளக்கறேன்’
ரூமை சுற்றி அப்பொழுதுதான் நன்றாகப் பார்த்தாள் இவள். ரோஜா இதழ்களைக் கட்டில் முழுக்கத் தூவி இருந்தான். பக்கத்தில் டேபிள் மேல், ஒரு ஃபிளாஸ்கும், தம்ளரும் வீற்றிருந்தது. கருந்திராட்சை, ஸ்ட்ராபேரி, ரஸ்ப்பேரி பழங்கள் அழகாக ஒரு தட்டில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஊதுபத்திக்குப் பதில் வாசனை மெழுகுவர்த்திகள் கலர் கலராக ரூமை சுற்றிப் பல இடங்களில் ஏற்றியிருந்தான். அவனும் வேட்டி சட்டையில் இருந்தான்.
‘பயபுள்ள காலையில சுடி போட்டு வந்ததுக்கு, போய் சேலை கட்டிட்டு வான்னு ஒத்தக் காலுல நின்னது இதுக்குத்தானா? பக்காவா பிளான் பண்ணியிருக்கானே இந்தக் கேடி’ என வாயைப் பிளந்தாள் லாவண்யா.
“என்னடா சத்தத்தயே காணோம்? திகைச்சிப் போயிட்டயா? இருக்கும், இருக்கும்! உன்னை இறக்கி விட்டுட்டு, இங்க வந்து தீயா வேலை செஞ்சேன்டா என் பட்டுக் குட்டி. ஓடி வந்ததுல களைப்பா தெரியற! இந்தா காபி” என பிளாஸ்கில் இருந்ததை ஊற்றி அவளுக்கு கொடுத்தான்.
மறுக்காமல் வாங்கிக் கொண்டாள் லட்டு.
“முழுசா குடிச்சுடாதேடி! பாதி எனக்குக் குடு. அதுதான் சாங்கியம்.
சிரிப்புப் பொத்துக் கொண்டு வந்தது இவளுக்கு. அடக்கிக் கொண்டாள்.
“எல்லா படத்துலயும் பால்தான வைப்பாங்க. எதுக்கு நீ காபி வச்சிருக்க?”
“பால் குடிச்சு நீ சுகமா தூங்கிட்டனா? அதான் தெம்பா இருக்க காபி வாங்கி வச்சேன். எப்புடி என் ஐடியா?”
“அட, அட! பிரமாதம். வருங்காலத்துல, இதப் படிச்சு எல்லாரும் இனி காபித்தான் வைக்கப் போறாங்க. ட்ரெண்ட்செட்டர்டா நீ. புல்லரிக்குது! ஆமா, வாழைப்பழம் எங்க?”
“அது என்ன கருமாந்தரத்துக்கு? அத சாப்டுட்டு பாதி பர்பாமன்சுல நீ பாத்ரூமுக்கு ஓடவா? நோ! நோ!”
“யப்பா டேய்! பின்னறடா. நீ எங்கயோ இருக்க வேண்டியவன். தவறி இந்த ஊருல வந்து பிறந்துட்ட” எனச் சிலாகித்தாள் அவனை.
அவன் கேட்டது போல பாதி கப் காபியைக் கொடுக்கவும் தவறவில்லை.
“இந்த ஃபர்ஸ்ட் மார்னிங்க்காக, மேனேஜ்மெண்ட் கிளாசுல இருந்த என்னைப் பொய் சொல்லி, அடிச்சுப் பிடிச்சு வர வச்சிருக்க!”
“என்னம்மா பெரிய மேனேஜ்மெண்ட் கிளாசு? அத நான் சொல்லி தரேன்டி என் பொண்டாட்டி. மெய்னா அஞ்சு விஷயம் இருக்கு மேனேஜ்மெண்டுல. பிளானிங்! அதாவது எதையும் பிளான் பண்ணாம செய்யக் கூடாது. பாரு எப்படி உன்னை பிளான் பண்ணி இங்க கொண்டு வந்தேன்”
பேசியவாறே அவள் அருகில் சென்று பக்கத்தில் அமர்ந்து கொண்டான் கார்த்திக்.
“அப்புறம் ஆர்கனைசிங்! எப்படி ஆர்கனைஸ் பண்ணியிருக்கேன் பாத்தியா?” என ரூமை சுற்றி அவன் செய்திருந்த அலங்காரங்களைச் சுட்டிக் காட்டினான்.
“அப்புறம் ஸ்டாஃப்பிங்! கரெக்டான ஆளை தேர்ந்தெடுக்கறது. உன்னை எனக்கே எனக்குன்னு அலசி பிடிச்சு தேர்ந்தெடுத்ததுல தெரியலை, ஐயா அந்த விஷயத்துல கில்லின்னு” என மயக்கும் புன்னகை ஒன்றைச் சிந்தினான்.
“அடுத்தது கோர்டினேஷன்! நாம ரெண்டு பேரும் இணைஞ்சு பேசி, புரிஞ்சு அடுத்த லெவலுக்கு நம்ம வாழ்க்கைய இப்ப எடுத்துகிட்டு போகப் போறோம்ல அதுதான் இது”
இன்னும் நெருங்கி அமர்ந்து அவளை தன் மடியில் சாய்த்துக் கொண்டவன்,
“கடைசியா கண்ட்ரோலிங்! நான் உன்னை கண்ட்ரோல் பண்ண, நீ என்னை கண்ட்ரோல் பண்ண, அதுக்கு பிறகு கண்ட்ரோலே இல்லாம போக போறோம் பாத்தியா அதுதான் லாஸ்ட் ஸ்டேஜ். அவ்வளவுதான்டா மேனேஜ்மெண்ட். என்னை மேனேஜ் பண்ணாலே நீ சப்ஜெக்டுல டிஸ்டின்க்சன் எடுத்துடுவ என் ராஜாத்தி” என மயக்கும் குரலில் வசியப்படுத்தினான் அவளை.
அவன் மடியில் சுகமாய் சாய்ந்திருந்த வேளையில், அதுவாக ரூம் லைட் அணைந்தது. இருட்டில் மெழுகுவர்த்தியின் ரொமெண்டிக்கான வெளிச்சமும், வாசமும் லட்டுவை கிறங்கடித்தது. மெல்லிய சத்தத்தில் பாடல் வேறு மிதந்து வந்தது. அவனும் சேர்ந்து பாடியதில் மயங்கிக் கிடந்தாள் அவள்.
“கண்ணே தொட்டுக்கவா கட்டிக்கவா
கட்டிக்கிட்டு ஒட்டிக்கவா”
மெல்ல அவளைத் தன் வசம் கொண்டு வந்தான் கார்த்திக். இவள் இடுப்பில் அளைந்து விளையாடிய தன் கையைத் தீச்சுட்டாற் போல் படாரென விலக்கி எழுந்தான் அவன். விளக்கைப் போட்டவன், அவள் அருகில் வந்து அவள் தடுக்கத் தடுக்கச் சேலையை விலக்கி இடுப்பைப் பார்த்தான். பார்த்தவன் கண்கள் செவ செவவென சிவந்தன.
“என்னாடி இது?”
“ஒன்னும் இல்ல விடு!”
“சொல்லுடி! இவ்வளவு பெரிய தீக்காயம் எப்படி வந்தது? சொல்லுடி!”
சேலையைச் சரி செய்தவள் ஒன்றும் பேசாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்.
“கேக்குறேன்ல! வாயைத் திறந்து பேசுடி. இந்த ஐந்தடி உடம்பு என்னோட சொந்தம்! அதுல என்ன டிஃபேக்ட் இருந்தாலும் எனக்குத் தெரிஞ்சாகனும்” எனக் கத்தினான்.
அவன் டிஃபேக்ட் எனச் சொன்னதும் அவள் கன்னங்களில் கரகரவெனக் கண்ணீர் இறங்கியது. முகத்தைப் வேறு புறம் திருப்பிக் கொண்டு அழ ஆரம்பித்தாள் லாவண்யா.
பதறி அருகில் வந்தவன், அவள் முகத்தைத் தன் வயிற்றோடுக் கட்டிக் கொண்டான்.
“ஏன்டி, இப்படி தேம்பித் தேம்பி அழற? என்ன காயம்னுதானே கேட்டேன். அழாத!” எனச் சமாதானப்படுத்தினான்.
“ஏற்கனவே என் இடுப்ப எரிஞ்சு போன அடுப்புன்னு சொன்ன. தெரியாம சொல்லிட்டன்னு விட்டுட்டேன். இப்ப என் இடுப்ப பார்த்து டிஃபேக்ட்னு சொல்லுற. நீ இப்படி பேசறத என்னால தாங்கிக்கவே முடியலை கார்த்திக்”
“ஏய் லட்டும்மா! தெரியாம சொல்லிட்டன்டா. உன்னோட இன்னும் எப்படி பேசனும்னு எனக்குத் தெரிய மாட்டுதுடா. உன் கிட்ட நான், நானா இருக்கேன், எந்த வெளிப்பூச்சும் இல்லாம. இனிமே பார்த்துப் பேசறன்டா. நான் மட்டும் இல்ல, முக்கால் வாசி ஆம்பிள்ளைங்க இப்படித்தான் பேசத் தெரியாம பேசி பொண்டாட்டி மனச நோகடிக்கறாங்க. என்ன செய்யறது, உங்கள மயக்கற மாதிரி பேச வரல. வரல என்ன வரல, தெரியலைன்னு வேணா சொல்லலாம். அப்படி ஓர் ஆம்பிளை பேசுனான்னா, ஒன்னு அவன் கடைஞ்செடுத்த பிளேய்பாயா இருப்பான், இல்ல பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி பண்ணிகிட்ட பொண்ணா இருப்பான். நிஜம்டா, என்னை நம்பு!”
அவன் சொன்ன விதத்தில் சிரிப்பு எட்டிப் பார்த்தது இவளுக்கு.
“நீயே ஒரு பிளேய்பாய்ன்னு அண்ணா சொன்னாங்க” எனக் கண்ணைத் துடைத்துக் கொண்டே கேட்டாள் லட்டு.
“அட நீ வேறம்மா! அப்படின்னு வெளிய சொல்லிக்கிட்டு திரியறேன். அவ்வளவுதான். அவங்க எல்லாம் என் பிரெண்ட்ஸ்தான். அத தாண்டி நானும் போக மாட்டேன், அவங்களையும் வர விடமாட்டேன். நீ மட்டும்தான் என் இதய ராணி. என் உடல், பொருள், ஆவி எல்லாம் உனக்கு மட்டும் தான்”
“இப்பத்தான் ஆம்பிள்ளைங்களுக்கு பேச தெரியாதுன்னு சொன்ன?”
“அது வந்து, ஏதோ ஒரு சமயத்துல ஃப்ளோல வரும்மா. அத விடு. இந்தக் கதைக்கு வா. எப்படி இந்தத் தீக்காயம் வந்தது?”
கதையைச் சொன்னாள் இவள்! அமைதியாகக் கேட்டான் இவன். அதற்குப் பிறகு ஒன்றும் பேசவில்லை.
“அவங்களாலதான் என்னால உன் கிட்ட ஒட்ட முடியலை கார்த்திக். எப்பப்பாரு விரலுக்கேத்த வீக்கம் வேணும்னு சொல்லி சொல்லியே எனக்குத் தாழ்வு மனப்பான்மை வர வச்சிட்டாங்க. உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா, முன்னெல்லாம் அண்ணன் கிட்ட பேசறதுக்காக உனக்கு போன் செய்வோமே?”
“நல்லா ஞாபகம் இருக்கு லட்டு. நீ பண்ணுறப்பல்லாம், ஏன்மா கொஞ்சம் ஃபேர் அண்ட் லவ்லி வாங்கி பூசிக்கக் கூடாதான்னு உன்னைக் கிண்டல் பண்ணுவேன். அதெல்லாம் உன்னைப் பார்க்காத வரைக்கும்” எனச் சிரித்தான் அவன்.
“ஆமா! நான் கூட இவன் என்ன லூசா, இப்படி பேசறானேன்னு நினைப்பேன். தெரியாமத்தான் கேக்குறேன், கருப்பு வெள்ளைப் போட்டோவுல கருப்பா இல்லாம கலராவா இருப்பாங்க, என் வெண்ட்ரு”
“மாமன அப்படில்லாம் சொல்லப்படாது தங்கக் குட்டி”
“அப்புறம் உன்னை முதன் முதலா பார்த்தப்பவே ஸ்கேன் பண்ணிட்டேன். ரிம்லஸ் கண்ணாடி, நைக்கி ஷூ, அடிடாஸ் பேக், க்ரோகடைல் டீ-சர்ட்! இதெல்லாம் உன்னை பசையுள்ள பார்ட்டின்னு அடிச்சு சொல்லுச்சு. உன் கிட்ட தள்ளி நிக்கனும்னு அப்பவே நினைச்சேன். பணக்காரங்க சகவாசம் வேணான்னு நினைச்சேன். ஆனா உன் பார்வை, என்ன பார்வைடா அது! மனுஷன முழுங்கற மாதிரி. என் மனசு உன் கிட்ட என்னை மீறி சாய ஆரம்பிச்சது. அதனாலதான் சண்டைப் போட்டுட்டே இருந்தேன். உன்னை மட்டம் தட்டிப் பேசுனேன், அப்பவாச்சும் நீ விலகிருவன்னு. அப்படித்தானே நடந்துச்சு. அண்ணன் கிட்ட உன்னைப் பத்தி சொன்னவுடனே கொஞ்ச நாளுல காணாம போய்ட்டே நீ”
Author: VanishaAdmin
Article Title: Uyir Vangum Rojave--EPI 26
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
Article Title: Uyir Vangum Rojave--EPI 26
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.